La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/At/At 13

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

J’At dj’apòstoj[modifiché]

13[modifiché]

La mission ëd Bàrnaba e Sàul[modifiché]

1Ora, a-i era ant la cesa ch’a l’era a Antiochia ëd profeta e ‘d magister: Bàrnaba, Simeon (ch’a l’era ciamà ‘l Nèir), Lucio ‘d Cirene, Manaèn (ch’a l’era stàit educà a la cort con ël tetrarca Eròd), e Sàul. 2Un dì, mentre ch’a selebravo n’àt ëd cult a Nosgnor ant l’occasion d’un digiun, lë Spirit Sant a l’ha dit: “Butme da banda Bàrnaba e Sàul për consacreje a l’euvra ch’i l’hai ciamaje a fé”. 3Antlora, apress d’avèj digiunà e pregà, a l’han faje l’imposission dle man e a l’han lassaje parte.

Bàrnaba e Sàul a Cipro[modifiché]

4Lor, donch, essend mandà da lë Spirit Sant, a son calà an Selèucia, e da lì a l’han navigà fin-a a l’isola ‘d Cipro. 5Quand ch’a son rivà a Salamin-a, a l’han nunsià la paròla ‘d Nosgnor ant le sinagòghe dij Giudé. Con lor a l’avìo ‘dcò Gioann March për giuteje.

6Peui, avend travërsà l’isola fin-a a Pafo, a l’han trovà ansilì në stròlogh giudé, un profeta fàuss ch’as ciamava Bar-jesus. 7A fasìa part dël grup ëd përson-e ch’a stasio dantorn al procònsol Sergi Pàul, ch’a l’era n’òm prudent[1]. Ël procònsol a l’ha fàit ciamé Bàrnaba e Sàul përchè ch’a vorìa sente da lor la Paròla ‘d Nosgnor. 8Elima, lë strologh (ch’a l’era sò nòm voltà an grech), a fasìa ‘d resistensa contra ‘d lor përchè ch’a l’avrìa nen vorsù ch’ël procònsol a chërdèissa a lòn che Bàrnaba e Sàul a disìo. 9Antlora Sàul, conossù ‘dcò coma Pàul, pien dë Spirit Sant, a l’ha fissà j’euj a slë strologh e a l’ha dije: 10“Ti, fieul dël diav! Ti, òm pien d’ògni sòrt ëd tromparìa e d’astussia! Ti, ël nemis ëd tut lòn ch’a l’é bon! Chiteras-to mai ëd përverte ij senté ‘d Nosgnor, ch’a son drit? 11Ch’it sàpie che la man ëd Nosgnor a va caschete adòss, e ti ‘t saras bòrgno sensa podèj ës-ciairé la lus dël sol për un quai temp. Antlora, tut sùbit, dë scurità e ‘d top a son tombaje a còl, e virandse da tute le part, a sercava quaidun ch’a lo mnèissa për man. 12Parèj ël procònsol, quand ch’a l’ha vëddù lòn ch’a l’era rivà, a l’ha chërdù, pien d’amirassion për la dotrin-a ‘d Nosgnor.

Pàul e Bàrnaba a Antiòchia ‘d Pisìdia[modifiché]

13Pàul e ij sò sòcio a son ambarcasse a Pafo e a son andàit vers Perga, sità ‘d Panfilia, ma Gioann March, essendse artirà d’ansem a lor, a l’é tornass-ne a Gerusalem. 14Loràutri a l’han seguità sò viage ‘d lor e a son rivà a Antiochia, sità ‘d Pisidia. Ansilà, ant un dì ‘d Saba, a son intrà ant la sinagòga e a son astassje. 15Apress la letura ‘d la Lej e dij profeta, ij cap dla sinagòga a l’han mandaje a dì: “Frej! S’a-i é da part vòstra na quai paròla d’esortassion për ël pòpol, dila pura”.

16Antlora Pàul a l’é ausasse e avend fàit segn ch’a tuti a restèisso chiet, a l’ha dit: “Gent d’Israel, e vojàutri ch’i chërde ant  ël Dé ùnich[2], sté a sente lòn ch’i dirai: 17“Ël Dé ‘d ës pòpol Israel a l’ha sernù nòstri antich[3] e a l’ha fane ‘n gran pòpol. Quand ch’a vivìo coma dë strangé ant ël pais d’Egit, Nosgnor a l’ha faje seurte da lì con la fòrsa ‘d sò brass. 18Durant quarant’ agn Nosgnor a l’ha avune soen ant ël desert. 19e, apress d’avèj dësblà set nassion ant la tèra ‘d Canaan, a l’ha dàit ësta tèra a Israel coma soa ardità. 20Tut sossì a l’é durà quat sent e sinquanta agn. Apress ëd lòn, a l’ha daje ‘d giùdes fin-a al temp dël profeta Samuel. 21Peui a l’han ciamà ‘d podèj avèj un rè, e Nosgnor a l’ha daje Sàul, fieul ëd Chis, n’òm ëd la tribù ‘d Biniamin; e a son passaje quarant’ agn. 22Nosgnor, contut a l’ha gavaje Sàul e a l’ha fàit che David a dventèissa sò rè. A sò rësguard Nosgnor a l’ha rendune testimoniansa quand ch’a l’ha dit: “I l’hai trovà David, fieul ëd Jessé, n’òm scond mè cheur, ch’a farà tuta mia volontà”. 23A l’é stàit da soa dissendensa[4] che Nosgnor, scond soa promëssa, a l’ha dàit a Israel un Salvator, ch’a l’é Gesù. 24Anans che chiel a rivèissa, Gioann a l’ha predicà a tut ël pòpol d’Israel un batèsim ëd pentiment[5]. 25Gioann, coma ch’a terminava sò ministeri[6], a disìa: “Mi i son pa col che vojàutri i pense. Apress ëd mi a ven col ch’i na son gnanca degn ëd dësgropeje le liasse dle sandole.

26Mè frej! Fieuj ëd la dissendensa d’Abraham e tuti vojàutri ch’i chërde an l’ùnich Dé! A l’é a nojàutri ch’as adressa costa paròla ‘d salvassion. 27J’abitant ëd Gerusalem e ij sò dirigent a l’han nen savulo arconòsse Gesù coma col ch’ij profeta a l’avìo parlane. Al opòst, a l’han condanalo e, an fasenda parèj, a l’ha compì le paròle dij profeta ch’as leso tùit ij Saba. 28Bin ch’a trovèisso gnente an chiel da felo condané a mòrt, a l’han pregà Pilàt ëd felo meuire.

29Dòp ch’a l’han avù compì tute le còse ch’a l’ero stàite scrite ‘d chiel, a l’han levalo da la cros e a l’han posalo ant un sepolcr. 30Ma Nosgnor a l’ha arsussitalo dai mòrt, 31e a l’é stàit vëddù për diversi dì da coj ch’a l’ero montà ansem a chiel da la Galilea a Gerusalem. A son lor ij sò testimòni dëdnans al pòpol. 32A l’é parèj che nojàutri i vnoma a nunsieve la bon-a neuva che Nosgnor a l’avìa promëttù ai nòstri antich[7] 33e che ora chiel, arsussitanda Gesù, a l’ha compì për nojàutri, ch’i soma ij sò dissendent ëd lor. Sossì a l’é lòn che lë scond salm a dis ëd Gesù: “Ti ‘t ses mè fieul, ancheuj i son dventà tò Pare”, 34përchè Nosgnor a l’avìa promëttù d’arsussitelo dai mòrt lassand nen che sò còrp as corompèissa ant la tomba. A l’ha dilo an ësta manera: “Iv darai le benedission sacrà ch’i l’hai promëttù a David”. 35Ant n’àutr salm tut sossì a l’é ‘dcò dëspiegà: “It lasseras nen che tò sant a vëdda la corussion”. 36Sto-sì a l’é nen n’arferiment a David, përchè apress che David a l’ha compì la volontà ‘d Nosgnor an soa generassion, chiel a l’é bin mòrt e a l’é stàit sotrà con ij sò antich, e sò còrp a l’é corompusse. 37Nò, lolì as arferiss a quaidun d’àutr - quaidun che Nosgnor a l’ha arsussità e che sò còrp a l’é nen corompusse.

38Mè frej! Steme bin a sente! Nojàutri i soma sì për proclamé che grassie a chiel, Gesù, a l’é nunsiave ‘l përdon dij vòstri pëccà, 39e che tuti coj ch’a chërdo an chiel a son giustificà për ël mojen ëd chiel, ëd tut lòn ch’i l’eve nen podù esse giustificà për la Lej ëd Mosè. 40Pijeve donca guarda ch’av riva lòn ch’a l’é dit ant ij profeta: 41‘Vardé, vojàutri sbefiard, stupive e andé an malora[8]! Përchè i son an camin a fé quaicòsa, an vòst temp, ch’i la chërdrìe nen gnanca se quaidun av la contèissa!’”.

42Damentre che Pàul e Bàrnaba a seurtìo da la sinagòga, la gent a-j pregava che al saba ch’a sarìa vnù lor a tornèisso parleje ‘d cole ròbe-lì. 43Quand l’adunansa a l’é separasse, tanti Giudé e prosélit ch’adoravo ‘l Dé ùnich, a son andaje dapress a Pàul e Bàrnaba, e lor a l’han parlaje e esortaje a seguité a fidesse ant la grassia ‘d Nosgnor.

Pàul a pija la decision d’adressesse ai pagan[modifiché]

44Ël Saba ch’a l’é vnù, quasi tuta la sità a l’é radunasse për ëscoté la paròla ‘d Nosgnor. 45A-i ero ‘d giudé, contut, che, an vëddant tuta cola gent, a son dventane gelos e a contradisìo fin-a con ofèise lòn ch’a disìa Pàul. 46Antlora Pàul e Bàrnaba, avend pijà coragi, a l’han dije: “A l’era nòst dover ch’i adressèisso prima a vojàutri la Paròla ‘d Nosgnor, ma dagià ch’i l’arfude e ch’a l’é ciàir ch’i l’eve gnun-a anvìa dla vita eterna, a l’é ai pagan[9] che da ora anans is adresseroma. 47Përchè Nosgnor a l’ha comandanlo parèj: “I l’hai stabilite për esse ‘l ciàir dle nassion, për porté la salvassion fin-a ai confin dla tèra”.

48Quand ch’a l’han sentì lolì, ij pagan a son motobin arlegrass-ne e a l’han ringrassià Nosgnor[10] për ël mëssagi[11] ch’a l’avìa mandaje. Parèj, tuti coj ch’a l’ero destinà[12] a la vita eterna a son convertisse a la fej[13] 49e la paròla ‘d Nosgnor a së spantiava për tuta cola region.

50Ma ij Giudé a l’han ansigà ‘d fomne divòte ch’a l’avìo d’influensa e ij cap dla sità a cissé na përsecussion contra Pàul e Bàrnaba tant da feje scassé da sò teritori ‘d lor. 51Parèj, Pàul e Bàrnaba a l’han sopatà contra ‘d lor la póer dij sò pé (coma ‘n segn ëd protesta) e a son venuss-ne a Iconia. 52Ij chërdent[14] a l’ero pien ëd goj e dë Spirit Sant.

Nòte[modifiché]

  1. O “inteligent”, “sensà”.
  2. O “...e vojàutri ch’i l’eve timor ëd Nosgnor”: Pàul a l’era adressasse parèj ai prosèlit, gent ch’a l’era convertisse dal paganèsim a la fej d’Israel.
  3. O “nòstri pare”.
  4. O “smens”.
  5. O “conversion”.
  6. O “carièra”.
  7. O “pare”.
  8. O “meuire”!
  9. O “a d’àutre nassion”, “ai Gentij”.
  10. O “a l’han glorificà Nosgnor”, “a l’han daje glòria”.
  11. O “la paròla”.
  12. O “ch’a l’ero sernù”.
  13. O “a son dventà dij chërdent”.
  14. O “ij chërdent”.