La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 9

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Luca[modifiché]

9[modifiché]

La mission dij Dódes[modifiché]

1Peui Gesù a l’ha radunà ij sò dódes dissépoj e a l’ha daje potensa e autorità për taparé ij demòni e varì ‘d maladìe. 2E a l’ha mandaje a nunsié ‘l Regn ëd Nosgnor e a varì ij malavi. 3E a l’ha dije: “Porté gnente pr’ ël viagi, nì baston, nì sach, nì da mangé, nì dné, e gnanca na muda[1]. 4Tut andova ch’i vade, sté ant l’istessa ca fin-a tant ch’i parte da col pòst[2]. 5E se an quai banda a veulo nen arsèive, quand ch’i parte da là, sopaté la póer dai vòstri pé an testimoniansa contra ‘d lor[3]. 6Antlora a son andasne e a l’han fàit ël gir dle borgià. A nunsiavo la Bon-a Neuva[4] e përtut a varìvo ij malavi.

Eròd a veul vëdde Gesù[modifiché]

7Ora Eròd, ël tetrarca[5], a l’ha sentì parlé ‘d tut lòn che Gesù a fasìa[6] e chiel a savìa nen còsa pensene përchè a-i era ‘d coj ch’a disìo che Gioann [ël batesator] a l’era arsussità dai mòrt. 8D’àutri a pensavo che Gesù a fussa Elìa o un dj’àutri profeta antich arsussità dai mòrt[7]. 9Eròd a disìa: “A Gioann i l’hai faje tajé la testa. Chi é-lo donca stossì dont i sento dì ëd còse parèj?”, e a sercava la manera ‘d vëdde Gesù.

La multiplicassion dij pan[modifiché]

10Artornà ch’a son ëstàit, j’apòstoj a l’han contaje a Gesù tut lòn ch’a l’avìo fàit.

Peui Gesù a l’é artirasse da banda ant un leugh desert, davzin a la sità ciamà Betsàida. 11Quand che la gent a l’ha savùlo, a son andaje dapress e a l’han trovalo. Gesù a l’ha bin arsevùje e a-j parlava dël Regn ëd Nosgnor e a varìa coj ch’a j’ero malavi. 12Ora, coma ch’as fasìa già tard, ij Dódes a son ëvnùit e a l’han dije: “Pija congé da tuta sta furfa e dije ch’as na vado ant le borgià e ant ij paisòt d’antorn pr’ artiresse e trové da mangé, përchè sto pòst-sì a l’é desert”. 13Ma Gesù a l’ha dije: “Dèjlo vojàutri da mangé a sta gent!”. A l’han rësponduje: “Ma i l’oma mach sinch pan e doi pess! Se ‘l cas, l’avrìo-ne nojàutri d’andé a caté da mangé për tuta cola gent? 14A-i era ambelelà, an efet, apopré sinch mila òm. E Gesù a-j dis ai sò dissépoj: “Feje rangé për compagnìe ‘d sinquanta l’una. 15A l’han fàit parèj e tùit a son butasse a stesse. 16Peui Gesù a l’ha pijà ij sinch pan e ij doi pess e, vardand anvers al cél, a l’ha benedije. A l’ha butaje a tòch e a l’ha fane part ai sò dissépoj përchè a-j butèisso dëdnans[8] a la gent. 17Tùit a l’han mangiane fin- a tant ch’a na vorìo e peui dij tòch ëd pan ch’a l’ero stane d’avans a l’é portass-ne vìa dódes cavagne pien-e!

La diciarassion ëd Pero a rësguard ëd Gesù[modifiché]

18Ora a l’é rivà che com’ a l’era ant un leugh da banda për preghé e ch’i dissépoj a j’ero ansema a chiel, Gesù a l’ha anterogaje e a l’ha dije: “Chi é-lo che la gent a dis ch’i son mi?”. 19A l’han rësponduje: “quaidun a dis che ti ‘t ses Gioann ël batesator; d’àutri Elìa; d’àutri ancora a diso che ti ‘t ses un dij profeta antich ch’a l’é arsussità dai mòrt”[9]. 20Gesù a-j dis antlora: “Ma vojàutri, chi é-lo ch’i dise ch’i son mi?”. Pero a-j rëspond: “Ti ‘t ses ël Crist[10] ëd Nosgnor”. 21Ma Gesù a l’ha comandaje sever ch’a lo disèisso pa a gnun[11].

Gesù a nunsia soa mort e arsurression[modifiché]

22Gesù a l’ha giontà: “A venta che ‘l Fieul ëd l’òm a patissa motobin, e ch’a sìa arfudà da j’ansian [dël pòpol], dai gran sacerdòt e dai magìster ëd la Lèj, e ch’a lo faso meuire, e ch’a arsùssita sù ij tre dì”. 23E peui a disìa a tuti: “Se quaidun a veul vnime dapress, ch’a buta da banda ij sò anteresse privà[12] e peui, minca dì, ch’a ciapa an sle spale soa cros e ch’am séguita. 24përché chi ch’a veul guernesse[13] la vita a la perdrà, ma chionque a la perd për mi, a la salvërà[14]. 25E còs a podrìa serve a n’òm ëd vanié tut ël mond, se peui ch’as perd o ch’a va an ruin-a[15]?

26Se quaidun a l’ha onta ‘d mi e ‘d mie paròle, ël Fieul ëd l’òm a l’avrà onta ‘d chiel quand ch’a vnirà an soa glòria e ant la glòria ‘d sò Pare e dj’àngej sant. 27Iv diso an vrità che fra coj ch’a son sì present, a-i na j’é ch’a meuireran nen fin-a a tant ch’a l’àbio vëddù ‘l Regn ëd Nosgnor”.

Trasfigurassion ëd Gesù[modifiché]

28Ora, apopré eut dì apress d’avèj dìt së paròle, a l’é rivà che Gesù a l’ha pijà ansem a chiel Pero, Gioann e Giaco, e a l’é montà an sna montagna për preghé. 29Damentre ch’a pregava, la sembiansa ‘d sò visagi a l’é dventà tuta n’àutra, e soa vestimenta a l’é rëstà bianca, ëd manera ch’a lusìa tanme në sludi. 30Tut sùbit, doi përsonagi, visadì Mosé e Elìa, a parlavo ansema a chiel. 31A parëssìo anvironà ‘d glòria. A parlavo ‘d la partensa[16] ‘d Gesù ch’a l’avìa da compisse a Gerusalem. 32Pero e ij sò compagn, a l’ero andurmisse. Quand ch’a son dësvijasse a l’han vëddù la glòria ‘d Gesù e ij doi përsonagi ch’a j’ero ansema a chiel. 33E a l’é rivà che, damentre che sti përsonagi-sì a j’ero an camin a partiss-ne, Pero, ch’as rendìa nen bin cont ëd lòn ch’a disìa, a l’ha dije a Gesù: “Magister, a sarìa pròpi bel ëd resté ambelessì! Fomje donca tre caban-e[17], un-a për ti, un-a për Mosé e un-a për Elìa!”. 34E antramentre ch’a disìa ste còse, a l’é vnùje na nìvola ch’a l’ha quataje con soa ombra. Quand ch’a son intrà ant la nìvola, a l’han avù tëmma. 35Antlora a l’é seurtije da la nivola na vos ch’a disìa: “stossì a l’é mè Fieul, col ch’i l’hai sernù[18]: scotelo[19]!” 36Terminà ch’a l’era cola vos, Gesù a l’é restà da sol. An col temp-lì a l’han nen dijlo a gnun lòn ch’a l’avìo vëddù[20].

Varision d’un fiolin possedù da në spirit malefich[modifiché]

37Ora, ël dì apress, a l’é rivà che, Quand ch’a son calà da la montagna, na gran furfa a l’é vnuje ancontra. 38N’òm ch’a l’era ‘n tra la gent a l’é butasse a crijé disandje: “Magìster, it sùplico, varda ‘n pò mè fieul, ch’a l’é l’ùnich ch’i l’hai. 39Soens në spirit a lo ciapa, sùbit a lo fà crijé e a lo sopata con violensa fasendje fé s-ciuma, e con pen-a a lo lassa sté, dòp ch’a l’ha avulo raviolà. 40Ora, i l’hai bin pregà ij tò dissépoj ëd taparelo via, ma lor a son nen stàit bon a felo”. 41Gesù a l’ha sclamà: “Che ‘d gent sensa fej e arvirosa ch’i seve! Fin-a a quand é-lo ch’i sarai ansema a voi e ch’i l’avrai da soporteve! Menme sì tò fieul!”. 42E mentre ch’as avzinava, ël demòni a l’ha sopatalo con violensa coma s’a l’avèissa vorsù s-cianchelo a tòch, ma Gesù a l’ha rimprocià lë spirit maléfich e l’ha varì ‘l fiolin e a l’ha rendujlo a sò pare. 43E tùit a son ëstàit ëstupì da la grandiosa manifestassion ëd la potensa ‘d Nosgnor.

Gesù a nunsia për la sconda vira soa mòrt[modifiché]

E coma tùti a së stupìo ‘d tut lòn ch’a fasìa, Gesù a l’ha dije ai sò dissépoj: 44“Vojàutri, scuté bin sti discors, përchè a rivrà che ‘l Fieul ëd l’òm a sarà dàit ant le man dij sò nemis[21]”. 45Lor, nopà, a l’han nen capì lòn ch’a vorìa dì, e a l’avìo tëmma ‘d ciameje ‘d spiegassion riguard costa question.

Ël pì grand ant ël Regn[modifiché]

46Peui, ij sò dissépoj a son butasse a disputé për savèj col ch’a fussa, an tra ‘d lor, ch’a l’avèissa la pì grand’ amportansa[22]. 47Ma Gesù, ch’a conossìa ij pensé dij sò cheur, a l’ha pijà na masnà e a l’ha butass-la davzin a chiel. 48Peui a l’ha dije: “Chionque a arseivrà sta masnà a mè nòm, a l’é coma s’arseivèissa mi midem; e chionque a m’arsèiv, a arsèiv Col ch’a l’ha mandame; përchè col ch’a l’é ‘l pì pcit tra tuti vojàutri, a l’é collì ch’a l’ha l’importansa pì granda[23].

Dovré ‘l nòm ëd Gesù[modifiché]

49E Gioann, pijand la paròla, aj dis: “Magìster, i l’oma vëddù quaidun ch’a deuvrava tò nòm për taparé ‘d demòni, e i l’avoma antërdilo për càusa ch’at séguita nen con noi. 50Ma Gesù a-j dis: “Antërdijlo nen, përchè col ch’a l’é nen contra ‘d noi, a sta da nòstra part[24].

L’oposission dij Samaritan[modifiché]

51Quand ch’a son compisse ij dì che Gesù a deuvìa esse elevà al cél, a l’ha pijà l’arsolussion d’andé a Gerusalem. 52E a l’ha mandà dëdnans a chiel ëd comissioné ant na borgià dij Samaritan për pronteje d’alògg. 53Ma coj-là a l’han vorsulo nen arsèive, mach përchè Gesù a l’avìa l’intension d’andé a Gerusalem. 54Coma che Giaco e Gioann, ij sò dissépoj, a l’han vëddù lòn, a l’han dije: “Signor, veus-to ch’i disoma coma ch’a l’ha fàit Elìa, che ‘l feu a cala giù dal cél e ch’a-j brusa[25]?”. 55Ma Gesù, virandse, a l’ha rimprociaje. 56Parèj a son andass-ne da n’àutra banda[26].

Andeje dapress a Gesù[modifiché]

57E a l’é rivà che mentre ch’a l’ero për stra, a l’han trovà n’òm ch’a dis a Gesù: “It seguiterai, Signor, daspërtut andoa ch’it andras”. 58Ma Gesù a l’ha rësponduje: “Le volp a l’han ëd tan-e, e j’usej dël cél a l’han ëd nì, ma ‘l Fieul ëd l’òm a l’ha gnanca andoa pogé la testa”.

59Peui Gesù a dis a n’àutr: “Venme dapress”; e stossì a-j rëspond: “Signor, lass-me prima andé sotré mè pare!”. 60E Gesù a-j rëspond: “Lassa ch’a sio ij mòrt[27] a sotré ij sò mòrt, ma ti va a nunsié ‘l Regn ëd Nosgnor”. 61N’àutr a l’ha dije: “It andrai dapress, ma lass-me prima andé a dì adieu a mia famija[28]”, 62Gesù a l’ha rësponduje: “Chionque a dà man a la slòira e peui a varda andaré, a va nen bin[29] pr’ ël Regn ëd Nosgnor”.

Nòte[modifiché]

  1. O “doi càmus”, “doe veste pr’ un”.
  2. Andé nen da na ca a l’àutra. A l’era la pràtica dij filòsof antich ch’a viagiavo da pòst a pòst d’andé ciamand da ca a ca. Gesù a veul nen ch’ij sò a faso parèj.
  3. Për mostré ch’i l’eve bandonà cola gent a sò destin. Cfr. At 15:31; Luca 10:4-11.
  4. O “l’Evangel”.
  5. Governator ëd la Giudèa.
  6. O “ch’a capitava”.
  7. Cfr. Maté 16:14; March 8:28; Luca 9:19.
  8. O “a-j servìsso”.
  9. Cfr. Maté 14:1-2; March 6:14-15; Luca 9:7-8.
  10. O “ël Messia”.
  11. Cfr. Gioann 6:68-69.
  12. O “ch’arnunsia a chiel istess”. Cfr. Maté 10:38; Luca 14:27.
  13. O “salvesse”.
  14. Cfr. Maté 10:39; Luca 17:33; Gioann 10:25.
  15. O “a destruv chiel istess”.
  16. O “dla mòrt”.
  17. O “tende”.
  18. O “col ch’i veuj tant bin”. Cfr. Isaia 42:1; Maté 3:17; 12:18; March 1:11; Luca 3:22.
  19. Cfr. 2 Pero 1:17-18.
  20. O “a son ëstait ciuto”.
  21. O “ëd j’òm”.
  22. O “ël pì grand”.Cfr. Luca 22:24.
  23. O “ch’a l’é ‘l pì grand”. Cfr. Maté 10:40; Luca 10:16; Gioann 13:20.
  24. O “a l’é për noi”.
  25.  Cfr. 1 Rè 1:9-16.
  26. O “ant n’àutr pais”.
  27. Ij mòrt ant lë spirit.
  28. O “coj ëd mia ca”. Cfr. 1 Rè 19:20.
  29. O “adat”.