La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/At/At 7

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

J’At dj’apòstoj[modifiché]

7[modifiché]

Dëscors dë Stevo[modifiché]

1Ël gran sacerdòt a l’ha dit: “È-lo vrità lòn ch’a diso ‘d ti?”.

2A l’ha rësponduje: “Mè frej e pare, scoteme bin: Nosgnor glorios a l’é comparì a nòstr pare Abraham, ch’a vivìa an Mesopotàmia, anans ch’andèissa a sté a Haran. 3E a l’ha dije: ‘Seurt da tò pais e da toa parentela, e ven al pais che mi it mostrerai’. 4A l’é donca seurtì dal pais dij Caldé e a l’é andàit a sté a Carran; da lì, dòp che sò pare a l’é mòrt, Nosgnor a l’ha falo passé an cost pais doa ch’i sté adess. 5Ma Nosgnor a l’ha daje gnun-a ardità ambelessì, gnanca la larghëssa d’un pé ‘d tèra, bin ch’a l’avèissa promëtuje ‘d dèjne la proprietà e a soa dissendensa dòp ëd chiel, ant un temp ch’a l’avìa ancora nen ëd fiolansa. 6Nosgnor a l’ha parlaje parèj: ‘Toa dissendensa as fërmrà quat sent agn ant na tèra forestera e lì a saran fàit ës-ciav e a-j maltratran. 7Ma mi i farai giustissia contra la nassion ch’a l’avran servì, e a la fin a na seurtiran e am rendran soa adorassion an cost templ[1]’. 8Peui Nosgnor a l’ha daje a Abraam la circoncision coma ‘n segn d’aleansa. Dòp ëd lòn Abraam a l’ha generà Isach, ch’a l’ha sogetalo a la circoncision quand ch’a l’avìa eut dì ‘d vita. Isàch a l’ha generà Giacòb; e Giacòb ij dόdes patriarca.

9Sti patriarca a l’ero gelos ëd sò frel Giusèp, e a l’han vendulo coma në s-ciav an Egit; ma Nosgnor a l’era con chiel 10e a l’ha liberalo da tute soe aflission; e avendlo ampinì ‘d saviëssa, a l’ha fàit che Faraon, rè d’Egit, a l’avèissa an grignor, tant ch’a l’ha stabililo governator d’Egit e ‘d tuta la ca real. 11Ora a l’é vnuje ant tut ël pais d’Egit e an Canaan, na gran famin-a. A j’era tanta ‘d cola misèria che ij nòstri pare a podìo nen trové da mangé. 12Ma quand che Giacòb a l’ha sentì ch’a j’era ‘d gran an Egit, a l’ha mandaje për la prima vòta nòstri pare a catene. 13La sconda vira Giusèp a l’é stàit arconossù dai sò frej, e la famija ‘d Giusèp a l’é stàita presentà a Faraon. 14Antlora Giusèp a l’ha mandà a ciamé Giacòb sò pare e tuta soa famija, ch’a j’ero stanta-sinch përson-e. 15Giacòb, donca, a l’é calà an Egit, e a l’é mòrt ansilà, chiel e ij nòstri pare. 16Ij sò còrp a son ëstàit trasportà a Sichem, e butà ant la tomba che Abraham a l’avìa catà a pro d’arzan dai fieuj ëd Hamor. 17Damentre ch’a s’avzinava ‘l temp dël compiment dla promëssa che Nosgnor a l’avìa fàit a Abraham, an Egit ël pòpol a l’é chërsù ‘d nùmer.

18Fin-a ch’a l’é vnuje an Egit n’àutr rè ch’a l’avìa nen conossù Giusèp. 19Sto rè, an dovrand d’astussie contra nòstra nassion, a l’ha maltratà nòstri pare fin-a a feje bandoné soe masnà përchè a meurisso. 20An col temp-lì a l’é nassuje Mosè, ch’a l’era motobin pressios a j’euj ëd Nosgnor. Sò pare e soa mare a l’han avune soen për tre mèis. 21Quand ch’a l’avìo da bandonelo, la fija ‘d Faraon a l’ha adotalo e a l’ha tratalo coma s’a fussa sò fieul. 22Parèj a l’han faje scòla second tuta la siensa dj’egissian e a l’é dventà potent tant an paròla che an assion. 23Ma quand ch’a l’é rivà a l’età ‘d quarant’ agn, a l’é decidusse d’andé a fé visita ai sò frej israelita. 24vëdend un ëd lor ch’a-j fasìo tòrt, a l’ha dësfendulo, e a l’ha vendicà col ch’a l’era stàit insultà, massand l’egissian. 25Ora Mosè a chërdìa che ij sò frej a l’avrìo capì che Nosgnor a-j libererìa për sò mojen, ma lor a l’han nen capilo. 26E ‘l dì dòp, Mosé a l’é trovasse an mes ëd lor mentre ch’a ciacotavo e a l’avrìa vorsù buteje d’acòrdi. A l’ha dije: ‘I seve frej, përchè vë feve ‘d tòrt tra ‘d vojàutri?’ 27Ma col ch’a maltratava sò compagn, a l’ha arbutalo e a l’ha dije: ‘Chi é-lo ch’a l’ha nominate cap o giudes an sù ‘d nojàutri? 28Veus-to masseme, com t’has massà jer l’egissian?’. 29Quand Mosè a l’ha sentì lòn, a l’é scapà vìa dal pais, e a l’ha vivù tanme ‘n foresté ant ël pais ëd Midian, andoa ch’a l’ha avù peui doi fieuj.

30Quand ch’a son passà quarant’ agn, ant ël desert d’aranda ‘l Mont Sinai, l’àngel ëd Nosgnor a l’é comparije ant un-a fiama ‘d feu ch’a l’era an un busson.31Quand che Mosè a l’ha vëddulo, a l’é restà stupì ‘d cola vision; e coma ch’a s’avzinava për vardé lòn ch’a l’era, la vos ëd Nosgnor a l’é adressasse a chiel. 32A l’ha dije: ‘I son ël Dé ‘d tò pare, ël Dé d’Abraham, ël Dé d’Isach  e ‘ì Dé ‘d Giacòb. E Mosè, ch’a tërmolava tut, a s’ancalava nen a vardé lòn ch’a l’era. 33Nosgnor a l’ha dije: ‘Dëscàussa le sàndole dai tò pé, përchè ‘l leugh andova ch’i ses, a l’é na tèra sacrà. 34I l’hai vëddù, i l’hai vëddù l’aflission ëd mè pòpol ch’a l’é an Egit. I l’hai sentì soe plente, e i son calà giù për libereje. Donca, adess ven, it manderai an Egit.

35Col Mosè ch’a l’avìo arbuttà, disand: ‘Chi é-lo ch’a l’ha nominate cap o giudes an sù ‘d nojàutri?’ A l’é col che Nosgnor a manda për cap e liberator[2] pr’ ël mojen dl’àngel ch’a j’era comparije al busson. 36A l’é col ch’a l’ha gavaje fòra, an fasand ëd miràcoj e ‘d prodis ant ël Mar Ross, e ant ël desert, durant quarant’ agn. 37A l’é col Mosè ch’a l’ha dije ai fieuj d’Israel: ‘Nosgnor vòst Dé a farà nasse ‘n profeta parèj ëd mi d’an mes ai vòstri frej: scotelo! 38A l’é col ch’a l’é stàit ant l’adunansa ant ël desert con l’àngel ch’a-j parlava an sël Mont Sinai, e ch’a l’é stàit ansema ai nòstri pare, e ch’a l’ha arseivù le paròle ‘d vita për denje. 39Contut, nòstri pare a son arfudasse dë scoté[3] Mosè, ma a l’han arbutalo, e a son tornass-ne volté con ël cheur anvers l’Egit. 40A l’han dije a Aaron: ‘Fane ëd divinità ch’a vado dëdnans a noi, përchè i savoma nel lòn ch’a sìa rivaje a Mosè, ch’a l’ha mnane fòra dël pais d’Egit’. 41Parèj, an coj dì lì a l’han fàit un vailèt, e a l’han smonuje ‘d sacrifissi a col idol, e a son arlegrasse ‘d lòn ch’a l’avìo fàit con soe man ëd lor.

42A l’é ‘dcò për motiv ëd lòn, che Nosgnor a l’ha viraje la schin-a e a l’ha bandonaje a l’adorassion dle stèile dël cél coma s’a fusso ‘d divinità! Ant ël lìber dij profèta a l’é scrit: “Ò casà d’Israel, É-lo vera ch’i’eve smonume ‘d sacrifissi e d’oblassion durant quarant’ agn ant ël desert? 43Nò, iv diso, i l’eve trasportà vòstre divinità pagan-e - ël tabernacol ëd Moloch, e la stèila ‘d vòstra divinità Remfan, ch’a son ëd figure ch’i l’eve fàite pr’ adoreje; për motiv ëd lòn i-j farai deporté dëdlà ‘d Babilònia.

44Ël tabernacol dl’aleansa a l’é stàit con ij nòstri pare ant ël desert, coma ch’a l’avìa comandà col ch’a l’avìa dit a Mosè ëd felo conform al model ch’a l’avìa vëdune. 45Nòstri pare, avendlo arseivù, a l’han trasportalo sota la condussion ëd Giosuè, ant ël pais ch’a l’era an possess ëd le nassion che Nosgnor a l’ha scassà dëdnans a nòstri pare, fin-a ai dì ‘d David; 46ch’a l’ha trovà grassia dëdnans a Nosgnor e ch’a l’ha ciamà ‘d podèj fé un tabernacol al Dé ‘d Giacòb.

47E Salomon a l’ha fabricaje na ca. 48Contut, ël Pì-Àut a sta nen ëd ca an dij templ fàit për man d’òm, second ëste paròle dël profeta: 49‘Ël cél a l’é mè tròno, e la tèra a l’é ‘l marciapé dij mè pè: Che ca a l’é mai cola ch’im podrìe fabriché - a dis Nosgnor - opura, andova podria-lo esse ‘l leugh ëd mè arpòs? 50Mia man l’ha-la pa nen faile tute cole còse-lì? 51Gent teston-a ch’i seve! Vojàutri i seve ‘d pagan ant ël cheur e i seve ciòrgn a la vrità! Eve-ne sèmper da opon-e resistensa a lë Spirit Sant? I feve mach lòn ch’a l’han fàit ij vòstri pare. 52Dime ‘n pò ‘l nòm d’un profeta  ch’i vòstri pare a l’han nen falo massé! A l’han fin-a fàit massé coj ch’a l’han profetisà la vnùa dël Giust - ël Mëssìa. Col che adess i l’eve tradì e sassinà! 53Vojàutri ch’i l’eve arseivù la lej për ël ministeri dj’àngej, e ch’i l’eve nen scotala!”.

La lapidassion dë Stevo[modifiché]

54Quand ch’a l’han sentì tut lòn, a son anfiammasse ‘d rabia e a argrignavo ij dent contra chiel. 55Stevo, nopà, ch’a l’era pien dë Spìrit Sant e che a l’avìa j’euj fìssà al cél, a l’ha vëddù la glòria ‘d Nosgnor, e Gesù ch’a l’era a la drita ‘d Nosgnor. 56“Vardé-là” a l’ha dit, “i vëddo ij céj duvert e ‘l Fieul ëd l’Òm ch’a sta a la drita ‘d Nosgnor!”. 57Anlora, a son butasse a crijé fòrt, e a son stopasse j’orije, e tuti d’acòrdi, a son campassje adòss për ciapelo. 58Parej, avendlo rablà fòra dla sità, a l’han comensà a tireje a còl ëd pere për masselo, e ij testimòni[4] a l’han butà ij sò mantej ai pé d’un giovo, për nòm Sàul. 59A seguitavo a tiré ‘d pere contra Stevo mentre che chiel a pregava e a disìa: “Signor Gesù! Arsèiv mè spìrit!”. 60E essendse butasse an gionojon, a l’ha crijà a àuta vos: “Signor, ancolpje nen dë sto pëccà”. E dit lòn, a l’é andurmisse ant la mòrt.

Nòte[modifiché]

  1. O “an cost leugh-sì”.
  2. O “salvator”.
  3. O “fé ubidiensa a Mosè”.
  4. Scond la lej dij Giudé, ij prim ch’a l’avìo da tireje adòss ëd pere a l’avìo da esse ij testimoni dël crimen.