La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 78

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Salm[modifiché]

78. Fà 'tension, mè pòpol, a mia istrussion![modifiché]

L'autor ëd cost longh salm d'istrussion a passa a l'arvista tuta la stòria d'Israel. A làuda Nosgnor për Soa potensa, bontà e passiensa, ma 'rciama a la ment ëd sò auditòri che 'l peca a fà 'nrabié Nosgnor e a provoca Sò giudissi. Ant la conclusion dël salm, l'autor a éleva Gerusalem coma sità sernùa da Nosgnor e David coma Sò rè sernù.

1Na canson bin ëscrita 'd Asaf. Fà 'tension, mè pòpol, a mia istrussion! Scota le paròle ch'it diso. 2I canteraj na canson ch'a dà sapiensa. I faraj ëd considerassion ancreuse an sij temp antich.

3Lòn ch'i l'oma sentù e amprendù, lòn ch' ij nòstri vej a l'han contane, 4i lo stërmeroma nen ai nòstri fieuj. I contëroma a la generassion ch'a ven ëd lòn che Nosgnor a l'ha fàit e ch'a l'é degn ëd làude. I-j conteroma 'd sòa fòrsa e dle maravije ch'a l'ha fàit. 5Nosgnor a l'ha stabilì un pat con Giacòb, a l'ha fissà na lej an Israel. A l'ha comandà ai nòstri vej 'd fé conòsse ai sò fieuj lòn che chiel a l'ha fàit, 6parèj che le generassion ch'a vniran, ij fieuj ch'a son ancora da nasse, a peudo conoss-lo. Lor a vniran grand e, a sua vira, a conteran ëd sòn ai sò fieuj. 7Anlora 'dcò lor a duvertran ël cheur a Nosgnor. A dësmentieran nen j'euvre 'd Nosgnor e a scotran lòn che Nosgnor a comanda. 8A l’ha da esse parèj përche ij fieuj a dvento nen coma ij sò antich, ch’a l’ero mach ëd teste dure, d’arviros e con në spirit cha l’é nen fedel a Nosgnor.

9La gent d’Efraim, ch’a son ëd bon arcé, a son ëscapà 'nt l’ora dla bataja. 10A son nen ëstàit fedej a l’Aleansa ‘d Nosgnor; a son arfudasse dë scoté soa lej. 11A l’avìo dësmentiasse ‘d lòn che Nosgnor a l’avìa fàit, ij prodis che chiel a l’avìa mostraje. 12Ant la tèra d’Egit, ant la pian-a ‘d Tanis, Nosgnor a l’avìa fàit ëd prodis dë 'dnans ai sò antich. 13Për duverteje dë 'dnans na stra a l’ha dividù an doi ël mar, artenend j'aque coma s’a-i fussa stàit un mur. 14Ëd di a-j guidava con na nìvola, ëd neuit con lë splendrior dël feu. 15A l’ha s-ciapà ‘d ròche 'nt ël desert për deje d’eva tanme ‘d fontan-e. 16A l’ha fàit seurte dij torent da la ròca, e d’aque a son scorùe tanme ‘n fium! 17Malgré tut lòn, lor a l’han seguità a ofend-lo, e a son arvirasse 'nt ël desert contra ‘l Pì-Àut. 18An sò cheur ëd lor a l’han butà Nosgnor a la preuva, a l’han reclamà ch’a-j dèissa ‘l mangé che pì a-j piasìa. 19A l’han fin-a parlà mal ëd Nosgnor disend: “Nosgnor a l’é pa bon a dene da mangé 'nt ël desert. 20Vera, a peul frapé le ròche tant ch’a na seurta d’eva, ma chiel a peul pa dé a sò pòpol pan e carn”. 21Quand che Nosgnor a l’ha sentù lolì, a l’é infuriasse. Ël feu ‘d soa ira a l’é anviscasse contra ‘d Giacòb. Pròpi parèj, soa zara a l’é anfiamasse contra Israel; 22përchè a chërdìo nen an Nosgnor, as fidavo nen che chiel a-j podèissa salvé. 23Anlora a l’ha comandà a le nìvole ‘d duverté ij batent dël cel; 24e a l’ha fàit pieuve su 'd lor la mana da mangé: a l’é stàit parèj ch’ël pan a l’é vnuje dal cel. 25A l’han mangià le vivande dj’àngej! Nosgnor a l’ha dajne tant ch’a na podio pì.

26Nosgnor a l’ha lassà andé ‘l vent da l’Orient e a l’ha fàit bofé ‘l vent dël Meridion con tut ël sò podej. 27A l’ha fàit pieuve carn tanme nivole ‘d póer - d’osej ch’a l’ero pìi numeros che ij granin ëd sabia an sla riva! 28A l’ha fàit che j’osej a caschèisso ant sò campament ëd lor e tut d’antòrn a soe tende. 29A l’han mangià fin-a ch’a l’han avune pro. A l’ha daje tut lòn che sò cheur ëd lor a n’avìa anvìa. 30Ma andans che soa anvìa ‘d lor as calmèissa, con ël mangé ancora an soa boca, 31la zara ‘d Nosgnor a l’é tombà contra ‘d lor, e chiel a l’ha massaje j’òm pì fòrt, a l’ha abattù ‘l mej dla gioventù d’Israel. 32Malgré tut lòn, ël pòpol a l’ha seguità a pëcché. Malgré tute cole maravije, a son arfudasse d’avèj fiusa an chiel.33Parèj Nosgnor a l’ha fàit che soa vita ‘d lor a terminèissa con un faliment, ij sò agn ëd lor ant l’afror.

34Quand che Nosgnor a comensava a feje 'd mal[1], lor a tornavo a serchelo e a n’era bin l’ora. 35As n’arcordavo ‘d Nosgnor, ch’a l’era soa ròca d’arpar; dël Dé-pì-Àut, sò Redentor ëd lor. 36Ma a l’era mach na finta: a fasìo d’orassion, ma a l’ero ‘d busios. 37Sò cheur ëd lor a l’era lontan da chiel, a l’ero nen fedel a l’Aleansa. 38Nosgnor, an soa misericòrdia, contut, a l’ha përdonaje la colpa e a l’ha nen dëstruvije. A l’ha tratnù sèmper sò rigor, a l’ha pa dëscadnà contra ‘d lor, coma ch’a l’avrìo meritalo, tuta soa zara! 39Lolì a l’era përchè ch’a sa bin ch’a l’ero mach ëd mortaj, ch’a vivo e che peuj as na van tanme ‘n bof ëd vent ch’a torna nen andré.

40Che ‘d vire ch’a son arvirasse a Nosgnor quand ch’a marciavo ant ël desert! Coma ch’a l’han crussialo an pien-a desolassion! 41Sèmpre torna a butavo a la preuva la passiensa ‘d Nosgnor e a provocavo ‘l Sant d’Israel! 42As ascordavo pì nen ëd soa potensa e ‘d coma chiel a l’avìa salvaje dai sò nemis ëd lor. 43As arcordavo pì nen dij segn miracolos che chiel a l’avìa fàit an Egit, ëd soe maravije ant la pian-a ‘d Tanis: 44Antlora chiel a l’avìa cangià ij fium an sangh, parèj che gnun a peudia pì beiv-ne l’eva. 45A l’avìa mandà dë scòp ëd mosche për divoreje, e na burìa ‘d ran-e për ruineje. 46A l’avìa dait sò mësson ëd lor a le babòje e sò arcòlt a l’era stàit consumà da le cravëtte. 47La tempesta a l’avìa fracassà soe vigne e ‘l fiochiss a l’avìa ruinà ij sò fijé. 48A l’avìa bandonà sò bestiam a la tempesta, soe bestie a ‘l feu dle lòsne. 49A l’avìa dàit ësfòg a soa ira afoà - a tuta soa furia, rabia e ostilità. A l’avìa mandà contra ‘d lor na banda d’àngej dëstrutor. 50A l’avìa dscadnàë soa rabia contra ‘d lor; a l’ha pa risparmià la vita dj’Egissian; ma a l’ha vastaje ‘d maladie. 51A l’ha colpì tùit ij prim-genit dj’Egissian, la fior dla fijolansa për tut l pais d’Egit 52Ma ‘l sò pòpol a l’ha tiralo fòra tanme në strop e a l’ha mnaje anans për ël desert coma ‘d feje[2]. 53A l’ha guernaje, parèj a l’han pì nen avù tëmma; ma ‘l mar a l’ha quatà ij sò nemis d lor. 54A l’ha mnaje fin-a ‘l bòrd ëd soa tèra santa, a cola tèra pien-a ‘d colin-e, cola ch’a l’avìa vagnala pr lor. 55Dëdnans a lor a l’ha taparà vìa ‘d nassion; e a l’ha spartì l’ardità ‘d coj pòpoj an tra le tribù d’Israel.

56Malgré tut son, lor a l’han butà Nosgnor a la preuva, a son arvirasse a chiel, a son nen restà fedej a l’Aleansa che ‘l Pì-Àut a l’avìa fàit con lor. 57A l’han arfudalo e tradilo l’istess ch’a l’avio fàit ij sò antich. A son ëstàit dësutil tanme n’arch ëstorzù. 58A l’han fàit anrabié Nosgnor quand ch’a l’han fasse ‘d santuari an onor d’àutri dio; a l’han falo dventé gelos con ij sò idoj. 59Quand che Nosgnor a l’ha vëddulo, a l’é stane motobin anrabià e a l’ha arpudià Israel dël tut. 60A l’ha chità ‘l templ ëd Silo, ël tabernàcol anté ch’a l’era vivù an mes a sò pòpol[3]. 61Soa Erca, potenta e gloriosa, a l’ha lassala an man dij craseur. 62Anrabià contra sò pòpol, ch’a l’é ‘d soa proprietà, a l’ha bandonalo përch’ a fussa massà da la spa. 63Ël feu a l’ha consumà tant ij giovo che le giovo anans che cantèisso cant ëd nòsse. 64Ij sò sacerdòt a son ëstàit massà, soe vidoe ‘d lor a l’han gnanca podù fene deul.

65Antlora Nosgnor a l’é dësvijasse coma s’a l’avèissa dormì, l’istess d’un guerié ch’as arpija dòp na cioca. 66A l’ha butà an dirota ij sò nemis tant ch’a na pòrto për sèmper la vërgògna. 67Ma Nosgnor a l’ha lassà da banda ij dissendent ëd Giusèp, a l’ha nen sernù la tribù d’Efraim. 68A l’ha sernula, al pòst, la tribù ‘d Giuda, e ‘l mont ëd Sion, che tant chiel a-j vorìa bin. 69A l’é là che a l’ha fabricà sò santuari, ferm tanme ‘l cél, etern tanme la tèra e ij sò fondament. 70Nosgnor a l’ha sernù David, sò sërvent, col ch’a l’ha pijalo d’an mes a bërgerìe e pascagi. 71A l’ha pijà David, ch’a mnava le bestie an pastura, e a l’ha falo bërgé dël pòpol ëd Giacòb, Israel, soa ardità. 72Chiel as na pijava soen con ël cheur an man, e a-j guidava con ëd man antiviste.

Nòte[modifiché]

  1. O “a masseje”.
  2. O “dël pòpol”.
  3. O “ël santuari d’Adam”.