La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Surtia/Surtia 8

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Surtìa[modifiché]

8[modifiché]

Sconda piaga: le ran-e[modifiché]

1Peui Nosgnor a l’ha dije a Mosé: “Va a trové ‘l Faraon e dije: ‘Sossì a l’é lòn ch’a dis ël Signor: Lassa seurte mè pòpol përchè am renda l’adorassion. 2S’ it arfude ‘d lasselo seurte, i mandrai an tut tò teritori n’invasion ëd ran-e. 3Ël Nil as n’ampinirà ‘d tal manera ch’a seurtiran dal fium e a intreran an tò palass, fin-a an toa stansia da let e dzora tò let medésim. As ficaran fin-a ant le ca ‘d tò cortisan e an cole ‘d tò pòpol. A sautran ant ij forn e ant l’erche pastòire. 4Le ran-e a sauteran adòss a tì, a tò pòpol e ai tò cortisan”.

5Peui Nosgnor a l’ha ‘ncora dije a Mosé: “Dije a Aron: “Dëstend la man con ël baston anvers tute le rivere, ij canaj e j’armeuj e fane seurte ‘d ran-e ch’a ampinisso tut ël pais d’Egit”. 6Antlora Aron a l’ha dëstendù la man anvers le aque d’Egit, a na son surtije tante ‘d cole ran-e da quaté tut ël pais. 7Contut, ij mascon egissian a son riussì a fé l’istess con soe mascarìe. Ëdcò lor a l’han faje seurte le ran-e an sël pais d’Egit. 8Parèj ël Faraon a l’ha fàit ciamé Mosé e Aron e a l’ha suplicaje. “Preghé ‘l Signor ch’a fasa andé vìa le ran-e da mi e da mè pòpol, e mi i lassrai seurte j’israelita përch’ a vado a smon-e ‘d sacrifissi al Signor”. 9Mosé a l’ha rësponduje: “Àbie la compiasensa ‘d fissé ti medésim ël moment ch’it veule che mi i prego për ti, pr’ ij tò cortisan e për tò pòpol, përchè a dësparisso le ran-e da ti e da toe ca. A restran mach ant ël Nil. 10Faraon a l’ha dije: “Falo doman matin”. Mosé a l’ha replicaje: “Va bin. A sarà coma ‘t l’has dit ti, e parèj it savras ch’a-i é gnun ch’a sìa coma ‘l Signor, nòstr Dé. 11Le ran-e a së slontanran da ti, da toe ca, dai tò cortisan e dal tò pòpol. A restran mach ant ël fium Nil.

12}}Antlora Mosé e Aron a l’han chità ‘l palass ëd Faraon, e Mosé a l’ha pregà Nosgnor ch’a slontanèissa le ran-e ch’a l’avia mandaje contra. 13Nosgnor a l’ha fàit pròpi coma Mosé a l’avìa ciamaje. Le ran-e ch’a-i era ant le ca, ant le cort e ant ij camp a son mòrte tute. 14J’Egissian a l’an ambaronaje an dij gran mugg e na gran spussa a l’ha ampinì ‘l paìs. 15Nopà, quand che Faraon a l’ha vëddù ch’a l’era tornà la calma, a l’ha andurì sò cheur e a l’ha pì nen scotà Mosé e Aron, pròpi coma Nosgnor a l’avìa nunsià.

Tersa piaga: ij moschin[modifiché]

16Nosgnor a l’ha dije a Mosé: “Dije a Aron: “Dëstend tò baston e frapa la pόer dla tèra për ch’as cambia an dij moschin për tut ël pais d’Egit’”. 17A l’han fàit parèj. Aron a l’ha dëstendù soa man con ël baston e a l’ha frapà la pόer dla tèra. Antlora na gran massa ‘d moschin a l’ha quatà tuta la gent e le bestie: tuta la pόer dla tèra a l’era cambiasse an dij moschin për tut ël pais d’Egit.

18Ij mascon egissian a l’han ëdcò provà a fé seurte ‘d moschin con ij sò ancantament, ma a l’han nen podulo fé. Ij moschin a l’avìo quatà tuta la gent e le bestie. 19Antlora ij mascon a l’han dije al Faraon: “A l’é la man ëd Dé ch’a l’ha falo[1]”. Contut, ël cheur dël Faraon a l’é andurisse e a l’ha pa scotà Mosè e Aaron. Sossì a l’é capità propi coma Nosgnor a l’avìa nunsià.

Quarta piaga: ij tavan[modifiché]

20Nosgnor a l’ha dit a Mosé: “Àuss-te ‘d prima matin e present-te a Faraon quand ch’andrà an brova a l’eva. It i-j diras: “Lassa seurte mè pòpol përchè am renda l’adorassion. 21Se ti’t veule nen lassé seurte mè pòpol, mi ‘t manderai n’invasion ëd tavan su ti, sij tò cortisan, su toa gent. As ficaran fin-a an toe ca. Le ca dj’Egissian a saran pien-e ‘d tavan, e ‘dcò ‘l teren andova ch’as treuvo. 22An col dì-là mi i farai ecession pr’ ël pais ëd Gosen andova ch’a sta mé pòpol, an manera che là a-i sìo nen ëd tavan, për che ti ‘sapie che mi i son Nosgnor, e i son an mes al pais. 23Mi i farai distinsion tra mia gent e toa gent; e a l’é doman ch’ ancapiterà sto segn”. 24Nosgnor a l’ha fàit parèj, e ‘d tavan ëd bon nùmer a son intrà ant la ca’d Faraon, ant le ca dij sò cortisan e an tut ël pais d’Egit; ël pais a l’é stàit vastà për motiv dij tavan.

25Faraon a l’ha fàit ciamé Mosé e Aron e a l’ha dije: “Andé a smon-e ‘d sacrifissi a vòst Dé, ma ch’a sìa ant ël pais d’Egit”. 26Mosé ha l’ha rësponduje: “A conven nen ëd fé parèj, përchè nòstri sacrifissi a son n’ònta per j’Egissian. Se noi i smonoma ‘d sacrifissi sota j’euj dj’Egissian, còsa che lor a l’han an abominassion, saromne pa massà e prassà? 27A l’é a tre giornà ‘d marcia ant ël desert che noi i androma a smon-e ‘d sacrifissi a Nosgnor, nòst Dé, coma ch’a l’ha dine”.

28Faraon ha l'ha dije: “Iv lasserai parte për smon-e ‘d sacrifissi a vost Dé ant ël desert, ma andé nen trop lontan. Preghé për mi”. 29Mosé a l’ha dije: “Da quand che mi i sarai surtì da toa presensa mi i pregherai Nosgnor. Doman ij tavan a së slontanran da Faraon, dai sò cortisan e da soa gent. Che Faraon, tutun, a chita ‘d badinene, nen lassand parte la gent për smon-e ‘d sacrifissi a Nosgnor”. 30Mosé a l’é surtì da Faraon e a l’ha pregà Nosgnor. 31Mosé a l’ha fàit lòn ch’a l’ha ciamaje Nosgnor e ij tavan a son ëslontanasse da Faraon, dai sò sërvitor e da soa gent; a l’é nen restajne un. 32Ma ‘dcò sta vira Faraon a l’ha andurì sò cheur e a l’ha nen lassà seurte ‘l pòpol d’Israel.

Nòte[modifiché]

  1. O “a l’é ‘l dil ëd Nosgnor”.