La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Surtia/Surtia 7

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Surtìa[modifiché]

7[modifiché]

1Nosgnor a l’ha dije a Mosé: “Dëdnans al Faraon ti ‘t l’avras l’autorità ‘d Dé, e tò frel Aron a sarà tò profeta. 2Ti ‘t diras a Aron, tò frel, tut lòn che mi it comanderai ëd dìje, e chiel a parlerà con ël Faraon e a-j dirà ch’a lassa seurte j’Israelita dal pais. 3Tutun, mi i rendrai dur ël cheur dël Faraon. I multiplierai ij mè segn e prodigi ant ël pais d’Egit, 4Ma ‘l Faraon a vë scotrà pa. Antlora i farai sente tut ël pèis ëd mia man dzora j’egissian, i-j castigherai dur e peui i farai seurte dal pais d’Egit mè pòpol, j’Israelita, tùit an formassion tanme n’armèja. 5Quand che mi i levrai la man contra l’Egit e a na farai seurte j'Israelita, l’Egit a savrà che mi i son ël Signor”.

6Mosé e Aron a l’han fàit tut lòn che Nosgnor a l’avìa comandaje ‘d fé. 7Mosè a l’avìa otanta agn e Aron otanta-tre quand ch’a son andàit a parlé con ël Faraon.

8Nosgnor a l’ha dije a Mosé e a Aron: 9Se ‘l Faraon av ciama ‘d fé ‘n prodigi, dije a Aaron ch’a ciapa sò baston e ch’a lo campa për tèra dëdnans a chiel. Ël baston a vnirà na serp. 10Mosè e Aron a son andàit a trové ‘l Faraon e a l’han fàit lòn che Nosgnor a l’avìa comandaje ‘d fé. Aron a l’ha campà sò baston dëdnans al Faraon e ai sò cortisan, e a l’é dventà na serp. 11Antlora ‘l Faraon a l’ha mandà a ciamé ij savant e j’anciarmeur, e sti strion egissian, con soa magìa, a l’han fàit l’istess. 12A l’han campà për tèra ij sò baston e a son ëdcò dventà dle serp. Ma ‘l baston d’Aron a l’é traondasse j’àutri baston! 6Pura, ël cheur dël Faraon a l’é andurisse e a l’é arfudasse ‘d scoté Mosé e Aron, pròpi coma Nosgnor a l’avià nunsià[1].

La prima piaga: l’eva cambià an sangh[modifiché]

14Nosgnor a l’ha dije a Mosé: “Ël Faraon a l’ha andurì sò cheur e a arfuda ‘d lassé seurte ‘l pòpol. 15Va a trovelo doman matin quand ch’a cala giù al Nil[2]. Pòrta con ti ‘l baston ch’a l’era cambiasse ant na serp e speta an sla riva dël fium ch’a-i riva ‘l Faraon. 16Dì al Faraon: “Ël Signor, ël Dé dj’Ebreo, a l’ha mandame për dìte sossì: ‘Lassa seurte mè pòpol ant ël desert, për ch’am renda l’adorassion’. Contut, fin-a a adess it l’has nen vorsulo scoté. 17Donca, sossì a dis Nosgnor: ‘Përch’ it sapie che mi i son ël Signor: con ësto baston i darai ‘n colp a j’aque dël Nil e lor as cambiaran an sangh. 18Ij pess a na meuireran, e la rivera a farà tant ëd cativ odor che j’Egissian a na podran pi nen beive l’eva”.

19Nosgnor a l’ha dije a Mosé: “Dije a Aron: ‘Ciapa tò baston e dëstend la man dzora j’aque dl’Egit, dzora soe rivere e canaj, dzora ij sò armeuj e ij depòsit d’eva, përchè l’eva as cambia an sangh’. A-i sarà ‘d sangh ant tut ël pais, fin-a andrinta ai recipient ëd bòsch e ‘d pera. 20Mosé e Aron a l’han fàit tut lòn che Nosgnor a l’avìa comandaje ‘d fé. Un ëd lor a l’ha levà ‘l baston, a l’ha dàit un còlp a j’aque dël Nil an presensa dël Faraon e dij sò cortisan, e tuta l’eva dël Nil a l’é cambiasse an sangh. 21Ij pess a son mòrt, e la rivera a fasìa tant ëd cativ odor che j’Egissian a na podìo pì nen bèive l’eva. A-i era ‘d sangh an tut ël pais.

23Tutun, ij mascon egissian a l’han fàit l’istess con ij sò ancantament, e ‘l cheur dël Faraon a l’é andurisse e a l’ha pa scotà Mosè e Aron. Sossì a l’é capità pròpi coma Nosgnor a l’avìa nunsià. 7:23 Ël Faraon a l’é tornass-ne an sò palass sensa pì sagrinesse dël fàit. 24Antramentre, dàit ch’a podìo pì nen bèive l’eva dël Nil, j’Egissian a së scavavo dij poss aranda la rivera. 25A l’é passaje parèj set dì dal moment che Nosgnor a l’avìa frapà j’aque dël Nil.

Nòte[modifiché]

  1. O “dije anans”.
  2. O “a l’eva”.