La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Numeri/Numeri 11

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Ij nùmer[modifiché]

11[modifiché]

Feu ant l’acampament[modifiché]

1Ora, la gent a l'é ancaminasse a fé na plenta grama a j'orije 'd Nosgnor. Ël Signor a l'ha sentuje e soa flin-a a l'é anviscasse, e 'l feu dl’indignassion dël Signor a l'é svampà an mes ëd lor an brusand na brova dël camp. 1Ël pòpol a l'ha suplicà Mosè ch’a ‘ntërcedèissa press a Nosgnor che ‘l feu a chitèissa. Antlora Mosè a l’ha pregà Nosgnor e 'l feu a l'é dëstissasse. 3Ël leugh anté ch’a l’era capità lolì a l’é stàit ciamà “Tabera” (ch’a veul di “incendi”) përchè 'l feu dël Signor a l'avìa flambà an mes a lor.

Plente dël pòpol[modifiché]

4La gusaja[1] ch’a-i era an tra ‘d lor a fasìa ‘d plente che ‘l mangé a l’era pòch e gram, parèj j’Israelita a son torna lamentasse e a disìo: “Se mach i l’avèisso ‘d carn da mangé! 5Ah! Che bej arcòrd ch’i l’oma! Coj pess ch’ i mangiavo a ofa n'Egit! J'angurie, jë mlon, la laitùa, le siole e l'aj! 6Ora nojàutri i deperioma, i l'oma pì 'd gnente; i l’oma gnent dàutr da mangé che sta mana!”. 7Ora, la mana a jë smijàva a lë smens dël colànder e a la sembiànsa dla përzin-a përfumà. 8La gent a virava d'antorn për cheujla; peui a në fasìa na farin-a con la mòla opura a la pistava ant ël morté; a la fin as fasìa cheuse ant na pèila për fene 'd fogasse. A l'avìa 'l gust ëd la pasta a l'euli. 9Cora che'd neuit a tombava la rosà, a-i rivava 'dcò la mana.

Mosè as lamenta con Nosgnor[modifiché]

10Mosè a l'ha bin sentù pioré la gent, mincadun a l'intrada 'd soa tenda. Antlora la flin-a 'd Nosgnor a l'é anviscasse e lòn a l'é dëspiasuje 'dcò a Mosè. 11Mosè a l'ha dije a Nosgnor: “Përchè has-to tratà mal parèj tò servent? Hai-ne pa trovà grassia a tò euj, tant che it l'has cariame a còl tut ël pèis dë sta gent? 12Ha-lo, miraco, butalo mi al mond, sto pòpol, përchè ti t'am disa: Pòrtlo an fàuda tanme na bàila a pòrta un bailòt fin-a al pais che ti't l'has promëttù con giurament ai sò cè? 13Da 'ndova pijeràine la carn da deje a tuta sta gent? Përchè a rogna darera 'd mi, an disendme: Dane da mangé dla carn! 14Mi i peus pa porté da sol ël pèis ëd tut ës pòpol; a l'é tròp grev për mi! 15Se pròpi it l'has da trateme parèj, pitòst mass-me! Se i l'avèissa trovà grassia a tò euj, che mi i vëdda pa pì mè maleur!”.

16Nosgnor a l’ha rësponduje a Mosè: “Butme ansema stanta òm an tra j'ansian d'israel, che ti i peussa arconòsse tanme ansian e scriba dël pòpol. Ménje a la Tenda dël Rëscontr: as presenteran aranda 'd ti. 17Mi i calerai e an col leugh i parlerai con ti; ma i pijerai dlë spìrit che a l'é dzora 'd ti për buteilo ansima a lor. Parèj a porteran 'dcò lor con ti la caria dla gent e ti 't saras pa pì da sol a portela. 18It jë diras a la gent: ‘Për doman pronteve coma pr’ un ‘d gran festa[2], e vojàutri i mangereve 'd carn, përchè i l'eve piorà a j'orije dël Signor, an disend: Col ch'a l'é che an faran-lo mangé 'd carn? I stasio tant bin an Egit! E bin Nosgnor av darà 'd carn e voi i në mangereve. 19I në mangereve nen për un di, pa për doi, e gnanca për sich di, gnanca për des, gnanca për vint, ma 20për un mèis antregh, fin-a a la mira che'v seurta dal nas e n'àbie pro dal dësgust, përchè i l'eve arpossà ‘l Signor ch’a l'é an mes a vojàutri e i l'eve rognà an facia 'd chiel, an disend: Për che motiv som-ne surtì da l'Egit?”.

21Mosè a l’ha replicà: “Sto pòpol, andova che mi'm treuvo, a conta sessentmila grand e ti 't ses bon a dime: Mi -j darai la carn e lor a në mangeran për un meis antregh! 22Se a së sgorgèissa tut ël cabial e lë strop cit e gròss n'avrio-ne ancora pro? O a basterìa assemblé tut ël pess dël mar për avèine assè?”! 23Ël Signor a l'ha rëspondù a Mosè: “É-lo forsi scursasse 'l brass dël Signor? Ti t'andras a vëdde se la paròla che i l'hai dite andrà a realisesse o nen”.

Nosgnor a dà lë spirit ëd professìa a stanta ansian[modifiché]

24Donca, Mosè a l'é surtì e a l'ha arferije a la gent le paròle 'd Nosgnor; a l'ha ciamà ansema stanta ansian dël pòpol e a l'ha piassaie d'antorn ëd la Tenda dël Rëscontr. 25Antlora Nosgnor a l'é calà ant la nìvola e a l'ha parlaje a lor. A l'ha pijà 'n pò dlë spirit ch'a l'era dzora Mosè e a l'ha anfondùilo ansima a jë stanta ansian. Ant ël moment che lë Spìrit a l’é posasse dzora 'd lor, coj-lì a profetisavo, ma peuj a l'ha pa pì falo.

Eldad e Medad a profetiso ant ël campament[modifiché]

26Për antant, doi òm, un ciamà Eldad e l'àutr Medad, a l'ero restà ant ël campament e lë Spìrit a l'é pogiasse dzora 'd lor (coj-lì a l'ero bin an tra coj ch'a l'ero stàit anregistrà, ma a l'ero pa surtì për andé a la tenda); Parèj a son butasse a profetisé ant ël campament midèm. 27Un giovo, a l'ha fala 'd corsa për arferijlo a Mosè e a l'ha dit: “Eldad e Medad a profetiso ant ël camp!” 28Antlora Giosué, fieul ëd Nun, che da dòp soa gioventura a l'era al servissi 'd Mosè, a l'ha dije: “Mosè, mè sgnor, antërdìssje 'd felo!”. 29Ma Mosè a l'ha rësponduje: “Ses-to gelos për mi? A fùsso mach tuti ‘d profeta ant ël pòpol dël Signor, e a vorèissa Nosgnor deje a lor sò Spìrit!”. 30Peui Mosè a l'é tornà ant l'acampament ansema a tùit j'ansian d'Israel.

Le quaje[modifiché]

31Mandà da Nosgnor, na bisa a l'era aussasse, e a l'ha portà 'd quaje da la part dël mar, e a l'ha faje tombé da para dël campament an sla dëstèisa d'apopré un di 'd marcia da na part e un di 'd marcia da l'àutra, tut ant j'anviron dël camp e a n'autëssa 'd truch e branca doi cùbit an sl'àrea dël teren. 32La gent a l'é aussasse e tut col di e tuta la neuit a tut l'andoman a l'ha cojì ‘d quaje. Col che a l'avìa ciapane 'd meno a l'ha avune doi sach; peui a l'han dëstenduje tut d'antorn al camp.

33A l'avìo ancora la carn an mes ai dent, e a l'avìo ancora pa mastiala, quand che l’indignassion ëd Nosgnor a l'é anviscasse contra dël pòpol. Nosgnor a l'ha frapaje con piaga bonben gròssa. 34Col pòst a sarìa peui stàit ciamà Chibròt-Tava, përchè a l'era stàita sotrà la gent che a l'era fasse ciapé da l'angordisia. 35Da Chibròt-Tava[3] 'l pòpol a l'é partì për Caserot e a Caserot a l'han fàit tapa.

Nòte[modifiché]

  1. O “na furfa mës-cià”, “gentaja”, “plebaja” a l’é na tradussion possibil për na paròla ebràica foravìa ch’a parëss mach ambelessì: הָאסַפְסֻף (haʾsafsuf). A podrìa significhé “n’archeuita d’ përson-e ignorante, grossé”. A-i è doi possibij antërpretassion ambelessì. (1) La massa 'd gent ch'a l'era surtìa da l'Egit a comprendìa 'dcò 'd përson-e ch'a j'ero nen dj'ebreo, ma ch'a l'ero contente 'd giontesse a lor për la speransa 'd na mej vita; (2) përson-e ch'a l'ero dj'ebreo, ma nen dij chërdent përdabon, ch'a l'avìo mach ëd motivassion carnaj. Cfr. "A l'é nen che la paròla 'd Nosgnor a sia falìa, përchè nen tuti coj ch'a son d'Israel a son Israel përdabon" (Roman 9:6).
  2. O “feve sant”.
  3. “Tombe 'd Tava“.