La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Ebreo/Ebreo 12

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Litra a j’Ebreo[modifiché]

12[modifiché]

La costansa necessaria[modifiché]

1Donca, ëdcò nojàutri, da già ch’i soma anvironà da na csì gran nivola ‘d testimòni ëd la fej, dësbarassomse da minca ‘n càrich ch’an fà ralenté ‘l pass, dzortut dal pecà ch’a l’é lòn che pì ‘d tut an n’é d’antrap, e seguitoma ant la corsa ch’an n’é proponùa. 2Tenoma lë sguard fiss a Gesù, ël cap-fila dla fej, col ch’a l’ancamin-a e la compiss. Chiel, për rivé a la gòj ch’a lo spetava, a l’ha soportà ‘l suplissi dla cros, sensa fé cas ëd l’onta ch’a l’avrìa avune. Adess chiel a l’é setà a la drita dël tròno ‘d Nosgnor, ant ël pòst d’onor. 3Pensé mach a tuta la nimicissia ch’a l’ha soportà contra soa përson-a da part ëd pecator, parèj iv perdreve nen ëd coragi e i sareve nen ëstrach e sensa fòrse. 4Vòst combatiment contra ‘l pecà ancora a l’ha nen portave d’arziste a la mira ‘d vërsé ‘l sangh.

5L’eve-ne forsi dësmentià le paròle d’ancoragiament che Nosgnor a l’ha adressane coma sò fieuj, quand ch’a l’ha dit: “Mè fieul, arfusa nen la coression, e perd-te nen ëd coragi quand ch’at arpròcia. 6Përchè Nosgnor a coregg coj ch’a-j veuj bin, e a castiga coj ch’a arsèiv coma ij sò fieuj”? 7S’i sopòrte ‘l castigh, Nosgnor av trata coma ‘d fieuj; përchè col ch’a l’é ‘l fieul che ‘l pare a castiga nen? 8Se a tuti a-j toca soa part ëd coression, e vojàutri a na reste sensa, lolì a vorìa dì ch’i seve ‘d bastard e nen ëd fieuj legitim! 9E da già ch’ij nòstri pare dla tèra[1] a l’han castigane e che malgré lòn i l’oma rispetaje, saromne pa motobin ëd pì sogetà al Pare dël cél ch’an dà lë Spirit për fene vive? 10Lor an coregìo për pòch temp com a-j smijava bin; Chiel, nompà, an coregg për nòst bin a la mira ‘d fene pijé part a soa santità. 11Ora. minca castigh a smija nen an sël moment un piasì, ma na pen-a; apress, contut, coj ch’a son passà për costa dissiplina, a cheujo ‘l frut pacifich ëd na vita giusta.

12Donca, rinforsé vòstre man fiache e vòstri ginoj sensa fòrsa! 13Fé ‘d vieul drit ai vòstri pé, parèj che coj ch’a son déboj e strabucant a seurto nen da la stra, ma pitòst ch’a vnisso fòrt.

La santità dla vita cristian-a[modifiché]

14Fé an manera ‘d vive an pas con tuti, e angageve a vive na vita santa përchè sensa la santificassion gnun a podrà vëdde Nosgnor. 15Pijeve varda che gnun ëd vojàutri a manca d’arsèive la grassia ‘d Nosgnor. Fé atension a che gnun-a rèis velenosa d’amarëssa a chërsa e av daga fastidi, përchè a podrìa antamné tanti ëd vojàutri. 16Che gnun a s’angagia ant ëd fornicassion o ch’a sìa tacà a le còse dë sto mond tanme Esaù, che për na pitansa a l’ha vendù sò drit ëd prim-genit. 17Përchè i seve bin che, apress ëd lòn, quand che peuj a l’ha vorsù la benedission ëd sò pare, a l’é stàne lassà fòra. Antlora a l’era tròp tard për pentisse, bele s’a l’avìa suplicalo con ëd lerme amère.

18Vojàutri i seve nen vnùit a na montagna ch’a peussa esse tocà con ëd man, coma a l’avìo fàit j’Israelita al Sinai, un leugh ëd fiame afoà, ëd top, scurità e tempesta. 19Përchè ch’a l’avìo sentì un gran crep ëd còrn e na vos csì spaventosa ch’a l’avìo suplicà Nosgnor ch’a chitèissa ‘d parleje. 20Lor a podìo nen soporté lòn ch’a l’era stàje ordinà: “Fin-a na bestia, s’a toca la montagna, a l’avrà da esse massà a prassà”. 21Col ëspetacol a l’era csì spaventos che Mosè a l’avìa sclamà: “I na son sburdì e tut tërmolant”.

22Nò, i seve vnùit a la montagna ‘d Sion, a la sità dël Dé ch’a viv, la Gerusalem dël cél, a mijé d’àngej ch’a fan festa e ch’a s’arlegro. 23I seve vnùit a l’adunansa[2] dij prim-genit ch’a l’han ël nòm ëscrit ant ël cél; i seve avzinave a Nosgnor, giùdes ëd tuti, a jë spirit dij giust ch’a son rivà a la përfession[3]; 24a Gesù, ël Mediator dla neuva aleansa e al sangh ch’a purifica, ch’a parla mej che col d’Abel.

25Pijeve guarda dal dëspresié col ch'an parla, përchè se 'l pòpol d'Israel a l'ha podù nen ëscampé quand ch'a l'han arfudasse dë scoté Mosè, un mëssagé dla tèra, a l'é pì che sicur che nojàutri i podroma nen ëscampé s'is arfudoma 'd scoté col ch'an parla dal cél! 26Quand che Nosgnor Dé a l’avìa parlà dal Mont Sinai, soa vos a l’avìa fàit tërmolé la tèra, ma adess chiel a fà n’àutra promëssa: “Ancora na vira i socrolerai nen mach la tèra, ma ‘dcò ‘l cél”. 27Sossì a veul dì che tut ël mond creà, ch’a l’è instabil[4] a sarà trasformà, parèj ch’a resterà mach lòn ch’a peul nen esse socrolà. 28Dàit ch’ i arseivòma un Regn ch’a peul nen esse socrolà, disomje grassie e rendoma a Nosgnor n’adorassion ch’a-j sia agradìa con rispet e con timor, 29përchè Nosgnor a l’é ‘dcò un feu ch’a divora[5].

Nòte[modifiché]

  1. O “second la carn”.
  2. O “cesa”.
  3. O “pienëssa”.
  4. Provisori.
  5. O “ch’a consuma”.