La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Genesi/Genesi 4

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Génesi[modifiché]

4[modifiché]

Cain e Abel[modifiché]

1L’òm[1] a l’é cogiasse con Eva, soa fomna, ch’a l’é restà ansenta. Quand ch’a l’é nassuje Cain, chila a l’ha dit: “Con l’agiut ëd Nosgnor, i l’hai butà al mond[2] n’òm!”. 2Pì anans, chila a l’ha ‘dcò butà al mond Abel, frel ëd Cain. Abel a l’é peui dventà ‘n bërgé ‘d fèje e Cain a travajava la tèra.

3Na vòta, al temp ëd l’archeuita, Cain a l’ha smonù a Nosgnor un cadò ‘d frut ëd la tèra. 4Ëdcò Abel a l’ha smonù 'n cadò: a j’ero le mej porsion ëd j’agnej prim-génit ëd sò strop. Nosgnor a l’ha acetà con piasì Abel e sò cadò, 5ma a l’ha pa nen acetà Cain e cole che chiel a l’avìa smonuje. Për lòn, Cain a s’é 'nrabiasse fòrt e a ‘ndasìa an gir a testa bassa[3]. 6Nosgnor a l’ha dije: “Përchè ses-to 'nrabiate parèj e t’àusse nen la testa? 7S’it fase lòn ch’a l’é giust, it saras bin acetà, ma s’it veule nen fé lon ch’a l’é giust, antlora a sarìa mej ch’it fèisse bin atension, përchè ‘l pëccà, ch’a sta sèmper a l’avàit a la pòrta, a l’é pront a sautete a còl. It l’has da sogioghelo”.+++

8Un dì Cain a l’ha dije a Abel: “Seurtoma e andoma ai camp”. Rivà ch’a j’ero ant ij camp, Cain a l’ha daje adòss a sò frel Abel e a l’ha massalo. 9Pì tard, Nosgnor a l’ha ciamaje a Cain: “Andova ch’a l’é tò frel Abel?” e chiel a l’ha rësponduje: “Coma ch’it veules ch’i lo sapia?[4] É-lo ch’i son fòrsi ‘l guardian ëd mè frel?”. 10Ma Nosgnor a l’ha dije: “Lòn ch’it l’has fàit? Scota! I sento ‘l sangh ëd tò frel ch’a crija a mi d’ant la tèra! 11D’adess anans, donca, ti ‘t saras maledì e scassà da la tèra ch’a l’ha travondà ‘l sangh ëd tò frel. 12Quand che ti ‘t travajeras la tèra, chila at darà pì nen ij sò frut. Ti t’andras pr’ ël mond vagabond e fugitiv.

13Cain a l’ha rësponduje a Nosgnor: “Mè castigh[5] a l’é tròp grev për podejlo soporté! 14Ti ‘t l’has ëscassame da la tèra e da toa presensa. I andrai pr’ ël mond vagabond e fugitiv, e ‘l prim ch’am treuva am massa”. 15Nosgnor a l’ha replicaje: “Nò! Se quajdun a massa Cain, Cain a sarà vendicà set vòlte”. Antlora Nosgnor a l’ha marcà Cain con un segn, përchè coj ch’a l’avrìo trovalo a lo massèisso nen ”. 16Parèj, Cain a l’é artirasse da la presensa ‘d Nosgnor e a l’é andass-ne a vive ant ël paìs ëd Nòd, a l’orient ëd l’Eden.

Ij dissendent ëd Cain[modifiché]

17Cain a l’é cogiasse con soa fomna, ch’a l’é restà ansenta e l’é nassuje ‘n fieul, Enoch. Cain a l’ha fondà na sità e a l’ha ciamala con ël nòm ëd sò fieul, Enoch. 18Enoch peui a l’è stàit ël pare d’Irad; e Irad ël pare ‘d Mehujael; e Mehujael ël pare ‘d Metusiael; e Metusiael ël pare ‘d Lamech. 19Lamech a l’é maridasse con doe fomne: un-a as ciamava Ada, e la sconda Silla. 20Ada a l’ha butà al mond Jabal, ch’a l’é stàit ël prim dij bërgé vagabond[6] ch’a vivo an tenda. 21Ël frel ëd Jabal as ciamava Jubal, ch’a l’é stàit ël prim a soné la cétera[7] e la fluta. 22L’àutra fomna ‘d Lamech a l’ha butà al mond un fieul ch’a l’ha ciamalo Tubal-Cain, ch’a l’é peui dventà n’espert a forgé d’ògni sòrt d’utiss ëd bronz e ‘d fer. Tubal-Cain a l’avìa na seur ch’as ciamava Naamà.

23Lamech a l’ha dije a soe fomne: “Scoteme, Ada e Silla, fomne ‘d Lamech, fé atension a lòn ch’i diso adess: I l’hai massà n’òm ch’a l’avìa dame adòss, un giovo ch’a l’avìa ferime. 24Se quajdun ch’a massa Cain a sarà vendicà set vòlte, col ch’a massa mi, Lamech, a lo sarà setanta set vòlte ‘d pì.

Nàssita ‘d Seth[modifiché]

25Adam a l’é cogiasse con soa fomna e chila a l’ha butà al mond n’àutr fieul, ch’a l’ha ciamalo Seth, përchè a disìa: “Nosgnor a l’ha acordame d’avej n’àutr fieul al pòst d’Abel, che Cain a l’ha massam-lo”. 26Chërsù ch’a l’era Seth, chiel a l’ha avù ‘n fieul, ch’a l’ha ciamalo Enos. A l’era ant col temp-lì che la gent a l’ha comensà a invoché Nosgnor për nòm[8].

Nòte

  1. O “Adam”.
  2. O generà, procreà.
  3. O “a l’era svilì”, dëscoragià”.
  4. O “i lo sai nen”.
  5. O “mè pecà”, “mè crimen”.
  6. O “dij singher”.
  7. O “l’arpa”, “la chitara”.
  8. O “a invoché Dé con ël nòm ëd ‘Nosgnor’”.