La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Deuteronomi/Deuteronomi 26

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Deuteronòmi[modifiché]

26[modifiché]

Oferta dle primissie e confession ëd fej[modifiché]

1Quand ch’it saras intrà ant ël pais che ‘l Signor, tò Dé, at dà an ardità e ch’it saras ëstabilite ambelelà coma toa proprietà, 2pija na part ëd le primìssie ‘d tùit ij frut ch’it cheujeras da la tèra che ‘l Signor, tò Dé, at dà, butla ant na cavagna e va ant ël leugh che ‘l Signor, tò Dé, a l’avrà sernù përch’ a pòrta sò nòm[1]

3Ansilà it të presentras al sacerdòt ch’a sarà an fonsion an coj dì-là, e it jë diras: “I diciaro ancheuj dëdnans a Nosgnor, mè Dé, ch’i son intrà ant ël pais che Nosgnor a l’avìa promëttù ai nòstri antich”. 4Ël sacerdòt a arseivrà la cavagna da toe man e a la butrà dëdnans a l’autar ëd Nosgnor, tò Dé. 

5Peuj, a la presensa ‘d Nosgnor, tò Dé, it diras sossì: “Mè antich[2], Giacòb, a l’era n’arameo sensa residensa fissa[3], ch’a l’era andàit a sté coma ‘n foresté an Egit con soa famija. A j’ero nen vàire, ma an Egit lor a son dventà na nassion granda, fòrta e numerosa. 6J’egissian a l’han maltratane, a l’han crasane e a l’han obligane a fé ‘d travaj grev. 7Antlora i l’oma suplicà Nosgnor, ël Dé dij nòstri antich, ch’an giutèissa, e chiel a l’ha scotà ij nòstri crij e a l’ha vëddù nòstri sagrin, nòstre pen-e e nòstra opression. 8Parèj Nosgnor a l’ha fane seurte da l’Egìt con man fòrta e con con bras poderos, con dij gran segn e ‘d prodigi an mes al grand ëspavent dij nòstri nemis. 9A l’a portane an së leugh-sì e a l’ha dane sto pais, un pais andoa ch’a scor ëd làit e d’amel. 10A l’é për lòn ch’ adess i pòrto coste primissie dij frut ëd la tèra che ti, ò Signor, it l’has dame”. 

Peuj, lassa la cavagna an presensa ‘d Nosgnor, e prostern-te dëdnans a chiel. 11Apress ëd lòn ti ‘t podras andé a fé festa e a arlegrete për l’abondansa che Nosgnor, tò Dé, a l’ha acordà a ti e a toa famija. Spartiss cola bon-a ròba ‘dcò con ij Levita e con ij foresté[4] ch’a stan con vojàutri.

Orassion damentre ch’a së smon-o le décime[modifiché]

12Minca tre agn, a sarà l’ann dle décime. Antlora it l’avras da buté da part la décima part ëd tò arcòlt e ch’a sia a disposission dij Levita, dij foresté, dj’orfanin e dle vidoe, përchè a l’abio pro da mangé an toe sità. 

13Peuj diciara dëdnans a Nosgnor, tò Dé: “I l’hai nen goernà an mia ca gnente ‘d lòn ch’a t’é consacrà. I l’hai butalo a disposission dij Levita, dij foresté, dj’ofanin e dle vidoe, tal com it l’avìe comandame. I l’hai violà gnun ëd costi tò comandament, nì i l’hai dësmentiaje. 14I l’hai mangià gnente dla décima mentre ch’i portava ‘l deul, i l’hai nen consumane quand ch’i j’era an ëstat d’impurità ritual, nì i l’hai smonala ai mòrt. I l’hai scotà Nosgnor, mè Dé; i l’hai compì tut lòn che ti, Signor, it l’avìe comandame. 15Ora, varda mach dal cél, dal leugh sant anté ch’it stas, e benediss Israel, tò pòpol, e sto pais-sì ch’it l’has dane, coma ch’it l’avìe promëttù ai nòstri antich; un pais andoa ch’a scor ëd làit e d’amel”.

Apel a scoté ij comandament ëd Nosgnor[modifiché]

16“Ancheuj ël Signor, tò Dé, at comanda ‘d scoté costi decret e coste prescrission, ëd compije e ‘d buteje an pràtica con tut tò cheur e con tuta l’ànima. 17Ancheuj it l’has diciarà che ‘l Signor a l’é tò Dé. It l’has promëttù ‘d seguité ij sò senté, ëd scoté ij sò decret, ij sò comandament e soe prescrission, e ‘d fé tut lòn che chiel at dis[5]. 18Nosgnor a l’ha fàit che ti’t t’angage a d’esse sò pòpol, soa ardità preferìa, tal coma a l’avìa promëttute, e ti ‘t compiras tùit ij sò comandament. 19S’it fas lolì, chiel at veul fete pì grand an dignità, fama e glòria che tute le nassion ch’a l’ha creà. Chiel a veul ch’it sie un pòpol consacrà a chiel, ël Signor, tò Dé, tal com a l’avìa promëttute”.

Nòte[modifiché]

  1. Ël leugh che Nosgnor a l’ha destinà për l’adorassion e la preghiera, ël templ.
  2. O “mè pare”.
  3. O “vagabond”, “vagant”.
  4. O “imigrant”.
  5. O “scoté soa vos”.