La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Surtia/Surtia 23

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Surtìa[modifiché]

23[modifiché]

Giustissia e rispet[modifiché]

1Spantié pa ‘d neuve fàusse[1]. Giuté pa ‘d gent dzonesta[2] an dasend ëd testimonianse fàusse. 2Buteve nen da la banda dla magioransa për fé lòn ch’a l’é mal. Quand ch’i seve ciamà a fé da testimoni ant un process, lasseve nen tiré da lòn ch’a dis la magioransa se lolì a sfàussa ‘l dirit. 5Fé le còse giuste[3] ‘dcò ant ël cas che l’acusà a sìa pòver.

4Quand ch’i trove perdù ‘l beu o l’aso ‘d vòst nemis, artornèjlo andarera sensa esitassion. 5Se mai i vëdde l’aso ‘d quaidun ch’av v’ha an ghignon ch’a sia drocà sota sò càrich, passé nen anans fasend finta ‘d gnente, ma fërmeve a giuté.

6Ant un process, neghé nen ëd rendje giustissia a un mach përchè ch’a l’é pòver. 7Tnive lontan da minca na faussarìa. Condaneve nen a mòrt ël nossent o ël giust, përchè mi mai i diciaro assòlt col ch’a l’é colpèivol[2]. 8Lasseve nen caté[4]. Ij cadò a ambòrgno fin-a coj ch’a-i ës-ciairo bin e a sfàusso le càuse dij giust.

9Crasé pa ij foresté: vojàutri i conosse pro bin coma ch’a sia la vita dij foresté, përchè i lo seve bin ëstàit ant ël pais d’Egit.

L’arpòs dl’ann sabatich e ‘l dì ch’a fà set[modifiché]

10I l’eve ses agn për sëmné la tèra e për arcòjne ij frut, 11ma l’ann ch’a fà set lassela arposé, arcòjne pa ij frut. Lasseje për ij pòver ëd tò pòpol, e lòn ch’a resta, ch’a lo mangio le bestie dla foresta. Feve l’istess con vòstra vigna e con vòstr ulivé.

12I l’eve ses dì minca na sman-a për fé ij vòstri travaj ordinari, ma ‘l dì ch’a fà set, arposeve; parèj i podreve dé n’ocasion për arposesse ‘dcò ai vòst beu e ai vòstr aso. 13Lolì a podrà ‘dcò dé n’arlass ai vòst s-ciav e ai foresté ch’a vivo an tra ‘d vojàutri.

Feste ‘d pelerinagi[modifiché]

14Tre vire l’ann selebré ‘d feste an mè onor compagnà da ‘n pelerinagi..

15La prima festa a l’ha da esse la Festa dle Frascà[5]: për set dì i mangereve ‘d pan fàit sens’ alvà, pròpi coma ch’i l’hai comandave. Selebré costa festa minca n’ann al temp fissà an Primavera, ant ël mèis d’Abib, përchè col-lì a l’é l’aniversari ‘d vòstra partensa da l’Egit. Che gnun as presenta dëdnans a mi a man veuide.

16La sconda festa a l’ha da esse la Festa dël Mësson, quand ch’i comense a archeuje ij prim frut ëd vòst travaj, ëd lòn ch’i l’eve sëmnà ant i vòst camp.

A la fin dl’ann, an Otogn, selebré la tersa festa, la Festa dl’Arcòlt, quand ch’i l’avreve arcojì dai camp tut ël frut ëd vòst travaj. 17Tre vire l’ann, tùit j’òm as presenteran dëdnans a mi, ch’i son ël Sovran, ël Signor. 18I deuve nen smon-e ‘l sangh dj’oferte sacrificaj ansema a ‘d pan fërmentà[6]. Lassé nen fin-a a l’indoman la grass dle bestie sacrificà a le mie feste. 18Porté al Templ dël Signor, tò Dé, ël mej dle primissie dij tò camp. I deuve pa fé cheuse na cravkòta ant ël làit ëd soa mare.

Promësse e istrussion[modifiché]

20Vardé: i mando n’àngel anans ëd vojàutri për ch’av goerna antant ch’i marce e av fasa intré sicur ant ël leugh ch’i l’hai prontave. 21Rispeté e scoté lòn ch’iv dirà. Sie nen d’arviros: chiel a përdonrà pa vòstre infidelità, përchè ch’a pòrta mè nòm[7]. 22S’i scote soa vos e i ubidisse a lòn ch’av dirà, chiel a sarà ‘l nemis dij vòst nemis e l’aversari dij vòst aversari. 23Mè àngel a marcerà dëdnans a vojàutri e av ëmnerà ant ël pais dj’Amorita, dj’Hitita, dij Perizita, dj Canané e dij Gebusita, parèj ch’i vivré là. Mi i-j dëstruerai. 24Adoré nen ij sò dio nì rendje ‘d servissi an gnun-a manera. Imité nen le soe sirimònie ‘d lor. A l’opòst, i-j deuve dëstrue dël tut e crasé soe colòn-e sacre.

25Rende l’adorassion mach a mi, ël Signor, vòst Dé e mi iv benedirai bondos con pan e d’eva, e iv tnirai lontan da le maladìe. 26A-i sarà pa d’abortiment o ‘d sterilità an vòst pais, e mi iv darai na vita longa e pien-a.

27I manderai mè teror anans ëd vojàutri e i causerai dë sparm an tra la gent dle tère che vojàutri i ocupereve. I farai che ij vòstri nemis a viro soa schin-a e a scapo vìa. 28I manderai anans ëd vojàutri dë scòp ëd vespe ch’a-j faran ëscapé j’Ivita, ij Canané e j’Hitita.

29Tutun, i ëscasserai nen tuti ant un sol ann, dësnò ‘l pais a resterìa desolà e le bestie sarvaje as multiplicherìo e av sarìo na mnassa. 30I-j ëscasserai un pòch a la vira fin a tant ch’i sie pì numeros e i podreve ocupé tut col pais.

31I slargherai i confin ëd vòst pais dal Mar Ross fin-a al Mar Mediterani, e dal desert dël Sinai fin-a a l’Eufrate. I farai casché an vòstre man tuti j’abitant dël pais përchè ti't jë fasse scapé vìa. 32Fé gnun-a aleansa con lor o con ij sò dio. 33Lassje nen abité an tò pais, dësnò lor a podrìo porteve a pëcché contra ‘d mi. S’i adorerìe ij sò dio, i sarìe bin tòst ciapà ant ël trabucèt dl’idolatrìa.

Nòte[modifiché]

  1. O “ëd malignade”, “ciaciarade”.
  2. 2,0 2,1 O "ëd pecator".
  3. O “Sie imparsial”.
  4. O “suborné”, “corumpe”.
  5. O "dij Pan sens’ Alvà", "La festa dij matzot" (an Ebreo: חג המצות hag hamatzot).
  6. Ch’a l’abia d’alvà.
  7. O “përchè ch’a l’é mè representant”.