La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 2

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

2[modifiché]

La visita dij Mago[modifiché]

1Apress ëd la nàssita ‘d Gesù a Betlem, sità ‘d Giudèa, al temp dël rè Eròde, a l’era vëdusse rivé a Gerusalem ëd Mago[1] ch’a vnisìo dal Levant. 2A ciamavo daspërtut: “Andoa a l’é ‘l Rè dij Giudé ch’a l’é nassù? Përché soa stèila i l’oma vëddula seurte al Levant e i soma vnù për rendje nòstra adorassion”. 3Quand che 'l rè Eròde a l’ha savulo, a l’era restane conturbà, e con chiel tuta Gerusalem. 4Parèj, a l’ha convocà tùit ij gran prèive e ij magìster ëd la Lej[2] ch’a j’ero an tra ‘l pòpol e a l’ha ciamaje andoa ch’a dovìa nasse ‘l Messia. 5A l’han rësponduje: “A Betlem, sità ‘d Giudèa, coma ch’a l’ha scrit ‘l profeta: 6‘E ti, Betlem, tèra ‘d Giuda, ti ‘t ses an gnun-a manera la pì cita dle sità prinsipaj ëd Giuda, përchè da ti a surtirà 'n prinsi ch’a pasturerà Israel, mè pòpol’”.

7Antlora Eròde a l’ha fàit ven-e 'n soa presensa ij Mago, anformand-se da lor an sël temp precis che la stèila a s’era mostrasse. 8E mandandje a Betlem a l’ha dije: “Andé, e 'nformeve për da bin su cola masnà. Quand ch’i l’eve trovala, femlo a savèj, përchè i peussa ‘dcò mi 'ndé a rendje l’adorassion”. 9E sti-sì, sentù ch’a l’avìo ‘l rè, a son andasne. Anlora, la stèila ch’a l’avìo vëddù al Levant, a l'é butasse dë 'dnans a lor, mnandje fin-a an sël leugh anté ch’a j’era la masnà e 'mbelessì a l'é fërmasse. 10Quand ch’a l’han vëddù la stèila a son arlegras-ne ‘d na gòj motobin granda. 11Anlora a son intrà an trovand la masnà con Marìa, soa mare e prostërnand-se a tèra e a l’han renduje l’adorassion. Peui a l’han duvertà ij cofnèt, ch’a l’avìo mnasse apress e a l'han faje për cadò: dl'òr, dl’incens e dla mira. 12Peui a son artornà a sò pais për n’àutra stra, përchè Nosgnor a l’avìa butaje 'n guardia, an seugn, ëd pì nen torné da Eròd.

La scapada an Egit[modifiché]

13Ora, artirasse ij Mago, n’àngel ëd Nosgnor a l’é mostrasse an seugn a Giusèp, e a l’ha dije: “Levte, pija la masnà e soa mare, e scapa 'n Egit, e stà 'mbelelà fin-a tant che mi it lo disa, përchè Eròd a sërcherà la masnà për fela meuire. 14Giusèp, donca, a l'é dësvijasse e 'd neuit a l’ha pijà la masnà e soa mare, e a l’é artirasse an Egit. 15E a l’é stàit ansilì fin-a a la mòrt d’Eròde, përchè a fussa compì lòn che Nosgnor a l’avìa nunsià për ël mojen dël profeta: “I l’hai ciamà mè fieul fòra dl’Egit".

Carnagi dle masnà 'd Betlem[modifiché]

16Anlora Eròd, quand ch’a l’ha capì che ij Mago a l’avìo mincionalo, a l’é 'nrabiasse fòrt e a l’ha mandà a massé tute le masnà ch’a-i ero a Betlem e an tut sò teritòri ancaminand da l’età ‘d sota doi agn, l’età ch’a calcolava da lòn ch’a l’avìo dije ij Mago. 17A l’era compisse parèj lòn ch’a l’avìa nunsià Geremìa ‘l profeta: 18“A Rama a l’era sentisse un crij, ëd pior e ‘n gran gëmm: a l’é Rachele ch’a piora soe masnà e ch’a l’ha nen vorsù esse consolà, përchè lor a-i son pì nen”.

Artorn da l’Egit[modifiché]

19Mòrt ch’a l’era Eròd, n’àngel ëd Nosgnor a l’é mostrasse an seugn a Giusèp, an Egit, 20A l’ha dije: “Levte, pija la masnà e soa mare, e vatne al pais d’Israel, përchè a son mòrt coj ch’a sercavo ‘d massé la masnà". 21Giusèp, donca, a l’é alvasse, a l’ha pijà la masnà e soa mare e a l’é vnùit ant ël pais d’Israel. 22Ma quand ch’a l’ha sentù dì che Archelao a regnava an Giudèa al pòst ëd sò pare Eròd, a l’ha avù tëmma d’andeje. Avertì an seugn, a l'é parèj artirasse 'nt la region ëd Galilèa. 23Quand ch’a l’é rivà, a l'é stabilisse 'nt la sità ch’a l’avìa për nòm Nazarèt. A l’é parèj ch’a l’é compisse lòn ch’a l’avìo nunsià ij profeta: “A sarà ciamà ‘l Nazaré”.

Nòte[modifiché]

  1. O “dij stròloghi real”, “dij savi”.
  2. O “jë Scriba”.