La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 5

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Luca[modifiché]

5[modifiché]

Ij prim dissépoj ëd Gesù[modifiché]

1Un dì, damentre che Gesù a predicava an sla riva dël lagh ëd Genesaret[1], na tal gran furfa a l’era anmugiasse dantorn a chiel për sente la paròla ‘d Nosgnor che scasi as je campava adòss. 2Antlora, Gesù, an armarcand ch’a-i ero doe barche veuide an sla broa dl’eva, chè ij pëscador a l’ero calaje për andé a netié soe rèj, 3a l’é montà ant un-a ‘d cole barche, ch’a l’era ‘d Simon, e a l’ha ciamaje ch’as ëslontanèisso un pò da tèra. Peui, essendsje astà, a l’ha seguità a mostré a la gent da la barca[2].

4Quand ch’a l’ha avù terminà ‘d parlé, Gesù a dis a Simon: “Adess andoma pì an là, doa ch’a l’é pì përfond, e fà calé toe rej për ciapé ‘d pess[3]. 5Ma Simon a l’ha dije: “Magìster, i l’oma già travajà tuta la neuit, e i l’oma ciapà pròpi gnente; contut, s’it ses ti a dimlo, a va bin, i farài torna calé le rèj”. 6Fàit ch’a l’ha avùlo, a l’han pëscà na tal quantità ‘d pess, che le rèj as ës-ciancavo. 7E a l’han fàit segn ai sò compagn dl’àutra barca ëd venije a l’agiùt. Quand ch’a-i son ëvnùit, a l’han ampinì le doe barche ‘d pess, tant che scasi a fongavo[4].

8Quand Simon Pero a l’ha vëddù lòn, a l’é campasse a ginojon dëdnans a Gesù e a l’ha dije: “Signor, slontante da mi, ch’i son un pecador!”. 9An vëdenda na pësca coma cola-lì, chiel e tuti coj ch’a-j ero ansema a son restà sbërlondì; 10e l’istess Giaco e Gioann, fieuj ëd Zebedé, ch’a j’ero ‘d compagn ëd Simon. Antlora Gesù a dis a Simon: “Àbie nen tëmma, d’ora anans ti ‘t saras pëscador ëd dj’òm viv!”. 11A l’han peui fàit artorné le barche a tèra, a l’han chità tut e a l’han seguità Gesù.

Gesù a variss n’òm da la lebra[modifiché]

12N’àutra vira, Gesù as trovava ant na borgià andoa ch’a-i era n’òm malà grev ëd lebra. Cost òm, quand ch’a l’ha vëddù Gesù, a l’é prostërnasse dëdnans a chiel con la front fin-a a tèra e a l’ha pregalo con ëste paròle: “Signor, s’it veules, it peude varime e rendme pur”. 13Gesù, antlora, a l’ha sporzù la man, a l’ha tocalo e a l’ha dije: “I lo veuj: sie vari!”, e tut sùbit la lebra a l’é dësparije. 14Gesù a l’ha comandaje ‘d dijlo a gnun, e a l’ha giontà: “Va e fate vëdde dal sacerdòt, e smon-a për toa purificassion lòn che Mosè a l’ha prescrivù për servije ‘d testimoniansa[5]”.

15L’arnomansa ‘d Gesù as ëspantiava ‘d pì an pì, tant che motobin ëd gent as ambaronava për podèjlo sente e për esse varì da soe maladìe da chiel. 16Chiel, contut as tnìa da banda an ëd leugh solitari[6], e a pregava.

Varision ëd n’òm paralisà[modifiché]

17Ora a l’é rivà, un dì che Gesù a dotrinava, che ‘d Farisé e ‘d magìster ëd la Lèj a l’ero vnù da tùit ij paisòt dla Galilèa e dla Giudèa e da Gerusalem e a l’ero astasse për stelo a sente. La potensa ‘d varision dël Signor a l’era granda.

18A son ëdcò rivà dj’òm ch’a portavo an sna sivera n’òm ch’a l’era paralisà, e a sercavo ‘d portelo antëca e ‘d butelo dëdnans a Gesù. 19Ma trovand nen da che part a l’avrìo podù fèjlo intré për motiv ëd la furfa, a son montà an sla ca, e a l’han calalo giù për ij cop, ansema a la sivera, ant ël pì bel mes dnans a Gesù. 20Gesù quand ch’a l’ha vëddù la fej ëd cola gent, a l’ha dije a l’òm: “Òm, ij tò pecà at son përdonà!”.

21Ij magister ëd la Lèj e ij Farisé a l’han comensà a pensé: “Chi é-lo stossì ch’a dis ëd bëstemie? Chi ch’a peul përdoné ij pecà, sëdësnò Nosgnor?”. 22Gesù, ch’a conossìa ij pensé ‘d lor, a-j réplica: “Còsa ch’a l’é lòn ch’i pense an vòst cheur? 23Còsa é-lo ‘d pi belfé: dì ‘Ij tò pecà at son përdonà”, o ‘d dì: ‘Àuss-te e marcia’?” 24Ora, për ch’i sàpie che ‘l Fieul ëd l’Òm a l’ha l’autorità an sla tèra ‘d përdoné ij pecà”, a dis al paralìtich, “It diso, àuss-te, cariete toa sivera an sle spale e vatne a toa ca!”. 25E ‘d colp, essend-se aussà an presensa ‘d lor, a l’é cariasse dla sivera andoa ch’a l’era cogià, e a l’é andass-ne a soa ca, dasend la glòria a Nosgnor. 26uti a na son restà stupì e a dasìo glòria a Nosgnor.  Del tut sburdì, a disìo: “Për sicur i l’avoma vëddù ancheuj ëd còse ch’i l’avrìo mai ëspetasse”.

La vocassion ëd Levi (Maté)[modifiché]

27Apress ëd lòn, Gesù a l’é seurtì e a l’ha vëddù un gablé ch’a l’avìa për nòm Levi, astà al leugh dël pedagi, e a l’ha dije: “Venme dapress”. 28E chiel, an chitand tut, a l’é levasse e a l’ha seguitalo.

29Pì tard, Levi a l’ha prontà un gran festin an onor ëd Gesù a soa ca. A-i son ëvnùije ‘dcò tanti gablé ch’a l’ero colega ‘d Levi con d’àutra gent e a son butasse a tàula tùit ansema. 30Ij magister ëd la Lèj ëd col pais là e ij Farisé a ciosionavo contra ij dissépoj ëd Gesù e a disìo: “Për che motiv é-lo ch’i mange e ch’i bèive ansema a ‘d gablé e a ‘d gent ëd cativa arputassion[7]?”. 31Ma Gesù a l’ha rësponduje: “Coj ch’a son an salute a l’han nen da manca ‘d médich, ma coj ch’a stan mal. 32I son nen vnùit a ciamé al pentiment dij giust, ma dij pecador”.

Na discussion an sël digiun[modifiché]

33A l’han dije ‘dcò: “Për che ‘d motiv é-lo ch’ij dissépoj ëd Gioann a fan soens ëd digiun e ‘d preghiere, e l’istess a fan coj dij Farisé; ma ij tò a mangio e a bèivo?”. 34Gesù a l’ha replicaje: “É-lo ch’i peude féje fé ‘d digiun a j’amis dlë spos, mentre che lë spos a l’é ansem a lor? 35Ij temp a vniran che lë spos a-j sarà gavà; antlora a faran digiun ant coj dì-lì”.

36Peui a l’ha proponuje ‘dcò na paràbola: “A-i é gnun ch’a s-cianca ‘n tòch dë stòfa da ‘n vestì neuv e a lo deuvra tanme ‘n tacon për un vestì vej. Për lòn ël vestì neuv a sarìa ruinà, e ‘l neuv tacon a andrìa gnanca bin për ël vestì vej.

37Dl’istessa manera, gnun a buta ‘d vin neuv andrinta a ‘d botaj vej: s’as fasèissa parèj, ël vin neuv a farìa sauté ij botaj, a andarìa an malora e ij botaj a sarìo përdù. 38Ma ‘l vin neuv a deuv esse butà andrinta a ‘d botaj neuv, parèj che tùit e doi as goerno. 5:39 Ma a-i é gnun ch’a bèiva ‘d vin vej ch’a veuia sùbit ëd col neuv, përchè a dis: ‘Ël vej a l’é mej’”.

Nòte[modifiché]

  1. O “Mar ëd Galilèa”.
  2. Cfr. Maté 13:1-2; March 3:9-10; 4:1.
  3. Cfr. Gioann 21:3.
  4. Cfr. Gioann 21:6.
  5. Cfr. Levitich 14:1-32.
  6. O “at ël desert”.
  7. O “ëd pecador”. Cfr. Luca 15:1-2.