La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Daniel/Daniel 9

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Daniel[modifiché]

9[modifiché]

Preghiera ‘d confession[modifiché]

1Ël prim ann ëd Dario, fieul d’Artaserse, originari dla Média, ch’a l’era stàit ëstabilì rè dl’imperi babilonèis[1] - 2ant ël prim ann ëd sò regn, mi, Daniel, i son rivà a comprende dai lìber dle Scriture Sante che, confòrm a la Paròla ‘d Nosgnor arvelà al profeta Geremìa, Gerusalem a l’avìa da resté an rovin-a për stant’ agn. 3Parèj i son adressame a Nosgnor, mè Dé, implorandlo con ëd preghiere e ‘d sùpliche, ant ël digiun, vëstì ‘d sach e quatà ‘d sënner. 4I l’hai pregà Nosgnor, mè Dé, fasenda costa confession:

“Nosgnor! Ël Dé grand e afros, ch’a l’é fedel a soa Aleansa con coj ch’a-j veulo bin e ch’a ubidisso ai sò comandament! 5I l’oma pëccà, i l’oma fàit dël mal, i soma colpèivol e arviros! I soma slontanasse dai tò comandament e da toa Lej! 6I l’oma pa scotà ij tò servent, ij profeta, ch’a parlavo a tò nòm ai nòstri rè, ai nòstri cap, ai nòstri pare e a tuta la gent dël pais. 7A ti l’onor d’un ch’a l’é bin giust, a nojàutri mach na facia rossa dla vërgogna - vera, tuti nojàutri gent ëd Giuda, j’abitant ëd Gerusalem e tut ël pòpol d’Israel: i l’oma pëccà, tant coj ch’a stan davzin che coj ch’a stan da leugn, për tùit ij pais anté ch’it l’has dësbergiairane, përchè ch’i soma state infedej. 8Nojàutri, Nosgnor, ij nòstri rè, ij nòstri governant, ij nòstri pare, i l’oma mach da stërmesse la facia da la vërgògna përchè ch’i l’oma pëccà contra ‘d ti.

9A l’opòst, ti, Nosgnor, Dé nòst, it ses misericordios e it përdones nòstre arvire. 10Nojàutri, Nosgnor, Dé nòst, i l’oma pa scotate quand ch’it disìes a nojàutri ch’i l’avìo da marcé conform a j’istrussion ch’it l’avìe dane për ël mojen dij tò servent, ij profeta. 11Tut Israel a l’ha trasgredì toa Lej, a l’é slontanass-ne, sensa fé cas a lòn ch’it disie. A la fin, për lòn, a son tombà an sù nojàutri le maledission e le imprecassion ëscrite ant la Lej ëd Mosè, tò servent, përché ch’i l’avìo pëccà contra ‘d ti. 12It l’as portà a compiment toe mnasse contra ‘d nojàutri e contra ij nòstri governant, fasenda tombé an s’ nojàutri ëd gran’ maleur - lòn ch’a l’é capità a Gerusalem gnun a l’avrìa gnanca mai podulo imaginé. 13Tute ste calamità a l’han tombà an s’ nojàutri pròpi com a l’é scrit ant la Lej ëd Mosé. Nojàutri, contut, i l’oma pa pasiate, Nosgnor, Dé nòst, an dëstornàndse da nòstre colpe e an considerand che quand ch’it parle, it dise sèmper la vrità[2]. 14Ti, Nosgnor, it l’has vijà për ch’as compisso toe mnasse e ‘t l’has faje tombé ansima a nojàutri; përchè ti, Nosgnor, Dé nòst, it ses ëstàit giust an tut lòn ch’it l’has fàit, ma nojàutri i l’oma pa scotate.

15Ora, Nosgnor, Dé nòst, ch’it l’avìe fàit seurte con man fòrta tò pòpol dal pais d’Egìt, e ch’it ses fàit na rinomansa ch’a riva fin-a ai nòstri dì: ora nojàutri i arconossoma ch’i l’oma pëccà e ch’i soma colpèivol. 16Për toa gran bontà, Nosgnor, calma l’ardor ëd toa ira contra ‘d Gerusalem, toa sità, e contra toa montagna santa. Për motiv dij nòsti pecà e për le colpe dij nòstri pare, Gerusalem e ‘l tò pòpol, a son dventà l’oget dë sbefie për tùit ij pais ch’a-j stan dantorn.

17Sent, Dé nòst, la preghiera ‘d tò servent e soe sùpliche. Fà splendrì tò visage dzura tò santuari devastà, për amor ëd ti medésim, Nosgnor. 18Spòrz l’orija, mè Dé, doverta j’euj e bèica costa desolassion e la sità ch’a pòrta tò nòm! It presentoma nòstre sùpliche, pa an rason ëd nòstre bon-e euvre[3] ma an rason ëd toa pietà granda! 19Nosgnor, scot-ne! Nosgnor, përdon-e! Fà atension e agiss! Tarda pa! Për amor ëd ti medésim, mè Dé, arcòrd-te che costa sità e sto pòpol a pòrto tò nòm!”.

La professìa dle stanta sman-e[modifiché]

20Mi i seguitava a parlé, an pregand e confessand ij mé pëccà e ij pëccà d’Israel, mè pòpol, e presentand a Nosgnor, mè Dé, mia sùplica për soa montagna santa. 21I pregava ancora, quand Gabriel, l’òm ch’i l’avìa vëddù al prinsipi dla vision, a l’é avzinass-me an voland. A l’era l’ora dl’oferta dla sèira. 22A l’ha parlame e a l’ha istruime parèj: “Daniel, i son vnùit për fetlo antende. 23Quand ch’a l’han comensà toe sùpliche, Nosgnor a l’ha dàit nà rëspòsta e mi i son vnùit për nunsietla, përchè ti ‘t tes un tesòr pressiòs a j’euj ëd Nosgnor. Sta bin a sente lòn ch’it diras e ti ‘t comprendras la vision: 24A l’han da passé stanta sman-e d’agn ant la vita ‘d tò pòpol e ‘d toa sità santa për buté fin a l’infedeltà, dëscancelé ij pëccà e fé l’espiassion dla colpa. A sarà antlora ch’a rivrà la bontà eterna, as compiram la vision e la professia, e a sarà consacrà ‘l Sant dij sant. 25Ch’a lo sapie e l’antende: dal moment ch’a l’é stàit dàit l’órdin ëd torné për arcostruve Gerusalem fin-a al moment che un a sarà consacrà prinsi, a-i sarà ‘n perìod ëd set ësman-e e sessanta doi sman-e. A sarà torna fabricà con piasse e rampar, ma a saran ëd temp sagrinà. 26Passà ch’a saran le stanta doi sman-e d’agn, n’òm consacrà a sarà massà e con lòn a smijerà ch’a l’abia otnì gnente. La gent d’un Prinsi a rivrà e a destruirà la sità e ‘l santuari. Soa fin, a rivrà tanme na burìa, ma fin-a a col moment a-i sarà ‘d guèra e ‘d devastassion. 27Durant na sman-a d’agn a stabilirà con vàire n’aleansa ferma, e durant la metà ‘d na sman-a d’agn a farà chité ij sacrifissi e le oblassion. An sl’ala dël templ a-i sarà l’abominassion devastatriss fin-a ch’a sìa compìa la rovin-a ch’a l’é stàita decretà an sël devastador medésim.

Nòte[modifiché]

  1. O “rè dij Caldé”.
  2. O “an amprendend a conòsse la vrità”.
  3. O “at ëd giustissia”.