La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Coelet/Coelet 5

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Coèlet[modifiché]

5[modifiché]

Preghiera e promësse[modifiché]

1Quand ch’it vades al templ[1] ‘d Nosgnor, pensa a lòn ch’it fas. Vadje për ëscoté: a conta ‘d pì che tùit ij sacrifissi smonù dai sensa sust ch’a capisso gnanca ‘d fé 'd mal. 2Gnun-e presse con la lenga[2], che tò cheur a vada nen a afanesse ‘d parlé dëdnans a Nosgnor, përché Dé a l’é ant ël cél e ti an sla tèra, e che toe paròle a sio pòche. 3Coma che dal nùmer dij sagrin a ven-o ij seugn agità, parèj tante paròle at rendo un sensa sust.

4Se ti ‘t fas un vot[3] a Nosgnor, tarda pa a compilo, përchè chiel a soporta nen ij sensa sust. Tò vòt adempiss-lo.5A l’é mej nen fé ‘n vot pitòst che nen compilo. 6Lassa pa che toa boca a fasa ‘d ti un pecador. E va peuj nen a dije al sacerdòt dël templ[4] che da toa part a l’è stàit n’eror: përchè deje a Dé l’ocasion d’anrabiesse contra ‘d ti e ‘d dëstrùe l’euvra ‘d toe man? 7Tròp ëd seugn e tròp ëd paròle veuide a l’é mach vanità. Però ti amprend ël timor ëd Nosgnor!

L’abus ëd podèj[modifiché]

8Se ti të s-ciaire and un pòst ël pòver crasà, la giustissia e ‘l drit ëscarpisà, gnun-e maravije, përchè dëdzora ‘d n’autorità a vija n’àutra autorità pì àuta, e ‘d pì àute ancor a-i na saran pì dzora. 9Fin-a ‘l rè a dësfruta ij camp për avèjne un profit.

L’angann dle richësse[modifiché]

10Col che a-j piaso ij sòld a n’ha mai pro e a chi ch’a-j pias la richëssa a n’oten gnente. Ëdcò sòn a l’é vanità.

11Andova ch’ij beni a son pì bondos, a l’é ‘dcò bondos ël nùmer ëd coj ch’a-i mangio ansima, che vantagi pr’ ël padron se nen në spetàcol për j’euj? 12La seugn ëd col ch’a travaja a l’é doss, për pòch o tant ch’a mangia; ma la sodisfassion dël rich a lo lassa nen deurme[5]. 13A l’é ‘n tòrt ch’a crija che mi i vëddo sota ‘l cél: la richëssa goernà dal padron a sò dann. 14Chiel a perd costa richëssa ant n’afé gram, a fà ‘n fieul, e a l’ha pì gnente an man.

15Coma ch’a l’é surtì dal sen ëd soa mare, tut patanù, parèj as na tornerà, coma ch’a l’era vnùit. Ëd sò travaj a-j na resta gnente. 16Ëdcò sòn a l’é ‘n tòrt ch’a crija, përchè ch’as na va coma ch’a l’era rivà: che profit a na tira d’avèj travajà pr’ ël vent? 17E peuj tùit ij sò dì a passo ant lë scur, ël deul, ij sagrin sensa fin, la maladìa e la flin-a.

18Vardé la conclusion: mej mangé e bèive e gòde dij beni an tute le fatighe tirà sota ‘l sol, ant ij pòchi dì ‘d vita che Dé a-j dà: e cost a l’é sò destin. 19E tùit j’òm che Dé a-j dà richësse e arsorse, padron ëd nutrisse, d’arsèive soa part e argiojì ‘d sò travaj, cost a l’é ‘n don ëd Nosgnor. 20Përchè un a pensa pa ai dì ‘d soa vita antant che Dé a òcupa sò cheur a la gòj.

Nòte[modifiché]

  1. O “ca”.
  2. I pensé dël cheur a son esprimù da le paròle dla boca. Dé a-j giudicrà (Maté 12:34-37).
  3. O “na promëssa” fàita a Dè (Deuteronomi 23:21-23).
  4. O “mëssagé”, “àngel”, un sacerdòt ch’a serv ant ël tempi (Malachìa 2:7).
  5. L’anvìa, l’angordìsa as contenta mai e a gava ‘l seugn; contentesse a dà arpòs (1 Timòt 6:6-10).