La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Corint/1Corint 11

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

1 Corint[modifiché]

11[modifiché]

1Sie ij mi imitador coma mi i lo son dël Crist.

L’òm e la fomna dëdnans a Nosgnor[modifiché]

2I son pròpi content ch’im m’eve sèmper ant ij vòst pensé e ch’i ten-e da bon cont le tradission[1] ch’i l’hai mostrave.

3I veui, contut[2], ch’i sapie che ‘l cap[3] ëd tùit j’òm a l’é ‘l Crist, ël cap dla fomna a l’òm[4], e che ‘l cap dël Crist a l’é Nosgnor Dé. 4Quand che n’òm a prega o profetisa con la testa quatà, a fà disonor a sò cap, ël Crist, 5ma quand na fomna a prega o profetisa con la testa dësquatà, a fà dzonor a sò cap, përchè a sarìa l’istess ch’a fussa rapà. 6A l’é për lòn che se na fomna a veul nen quatesse la testa, a dovrìa pitòst tajesse tùit ij cavèj. Ora, s’a l’é n’onta për la fomna d’avèj ij cavèj tajà, o d’esse rapà, ch’a staga quatà.

7L’òm a l’ha nen da quatesse la testa, përchè chiel a l’é l’imàgine e ‘l rifless dla glòria ‘d Nosgnor, mentre che la fomna a l’è ‘l rifless ëd la glòria dl’òm. 8A l’é nen che ‘l prim òm a sia seurtì da la fomna, ma la prima fomna da l’òm. 9A l’é gnanca che l’òm a sia stàit creà për la fomna, ma la fomna për l’òm.

10A l’é për lòn e an càusa dj’àngej, che la fomna a l’ha da porté an sla testa ma marca d’autorità. 11D’àutra banda, për Nosgnor, nì la fomna a l’é sensa l’òm, nì l’òm a l’é sensa fomna, 12përchè, combin che la fomna a sia seurtìa da l’òm, tùti j’àutri òm a seurto da na fomna, e tut a ven da Nosgnor.

13Giudichene tra ‘d vojàutri medésim: é-lo fòrsi na conveniensa che la fomna a prega con la testa dësquatà? 14“Ë-lo nen vera che la natura istessa a mostra ch’a l’é ‘n disonor për l’òm d’avèj ij cavej longh? 15A l’opòst, a son un motiv d’onor për la fomna: la caviera a-j j’é dàita përchà ch’a serva da coefa”.

16Se quaidun a-j pias ëd fé ‘d polémiche a sto riguard, ch’a sapia che nojàutri i l’oma nen sto costum, e gnanca a l’é ‘l costum dj’àutre cese.

La Sin-a dël Signor[modifiché]

17Ora, an sossì ch’i vado a dive, i l’hai gnun-e làude da feve. A smija, an efet, che quand ch’i feve d’adunanse a-i seurta pì ‘d darmagi che ‘d bin. 18An prima, i sento dì che, quand ch’i feve d’adunanse an comunità, a-i é ‘d division an tra ‘d vojàutri, e i na chërdo na part. 19D’autra banda, a venta ‘dcò ch’a-i sìo ‘d division[5] tra ‘d voi, përchè parèj as podrà arconòsse mej coj ch’a gòdo dl’aprovassion ëd Nosgnor.

20Donca, quand ch’i feve d’adunanse, a l’é nen pròpi  la Sin-a ‘d Nosgnor ch’i na feve la selebrassion. 21Përchè ant ël moment ëd mangé, mincadun a mangia la ròba ch’a l’ha portà da ca sensa fene part a j’àutri. A n’arzulta che quaidun a na seurt ch’a l’ha ancora fam, e d’àutri as ancioco! 22Peudeve nen mangé e bèive a ca vòstra? Opura mepriseve la cesa ‘d Nosgnor an fasend avejne onta coj ch’a l’han gnente da porté? Còsa ch’i podrìa dive? Për lòn ch’i feve spetevene forsi ‘d làude? Sicur che për lolì i l’hai gnun-e làude da feve!

23La tradission ch’i l’hai arseivù e ch’i l’hai passà a vojàutri a ven dal Signor. Gesù, ‘l Signor, la neuit ch’a l’è stàit tradì, a l’ha pijà ‘d pan, 24e dòp avèjne rendù grassie, a l’ha rompulo e a l’ha dit: “Pìjene, mangene: sossì a l’é mè còrp, smon-ù për vojàutri. Fé sossì an memòria ‘d mi”. 25L’istess, dòp sin-a, a l’ha pijà ‘l càles an disand: “Sto càles a l’é la neuva aleansa sigilà con mè sangh; fé sossì tute le vire ch’i na bèivreve an memòria ‘d mi”. 26Përché tute le vire ch’i mangereve dë sto pan, e ch’i beivreve da sto càles, i nunsie la mòrt dël Signor fin tant ch’a ven-a torna.

27Parèj, donca, chi ch’a mangia ‘l pan o ch’a bèiva dal càles dël Signor an manera nen degna, a sarà colpèivol ëd fé pëccà contra ‘l còrp e ‘l sangh ëd Nosgnor. 28Che mincadun, donch, anans ëd mangé ‘dë sto pan e ‘d bèive dal càles as preuva da chiel istess[6]. 29Përché col ch’a mangia e ch’a bèiv ëd manera nen degna, sensa esse cossient ch’as trata dël còrp ëd Nosgnor, a mangia e a bèiv soa condan-a midéma 30A l’é për lòn che diversi an tra vojàutri a son fiach e malavi, e che diversi a son fin-a mòrt.

31Se, contut, is giudichèisso da noi istess, i sarìo nen giudicà da Nosgnor an cola manera-lì. 32Pura, quand ch’i soma giudicà da Nosgnor, a l’é për coregg-ne, parèj i saroma nen condanà ansem al mond.

33Donca, mè frej, quand ch’i feve d’adunanse për la Sin-a dël Signor[7], sie premuros j’un për j’àutri[8]. 34Se quaidun a l’ha fam, ch’a mangia an soa ca për fé che vòstre adunanse a dvento nen ëd motiv ëd condam-a. Riguard a d’àutre còse, iv darai d’istrussion quand ch’i vnirai.

Nòte[modifiché]

  1. Le “tradission” a j’ero j’amaestrament, ij precet che ij corintian a l’avìo arseivù da l’apòstol, j’oget dla trasmission apostòlica, lòn ch’a l’avìo da chërde e da fé. A l’ero staje passà an cola época dzurtut a vos (a l’era prima ch’a seurtissa la leteratura cristian-a). Coste tradission a l’ero da consideresse d’ordinanse apòstoliche. A consistìo sia dle verità sentraj dla fej cristian-a che le manere ‘d fé dij cristian (soa condòta ‘d lor). Për lòn a l’ero ‘dcò da consideresse normative (a j’ero nen mach ëd costume d’importansa relativa). Quaidun-e dë ste tradission a l’ero d’arvelassion ispirà da Nosgnor, e d’àutre d’avis, ëd consèj ëd bon sens dla saviëssa dl’apòstol. Coste tradission-sì lor a-j seguitavo, ma, coma ch’a l’é ciàir da la discussion, nen ant la manera giusta.
  2. “Contut” a l’é n’indicassion che le còse a Corint a andasìo nen pròpi coma ch’a l’avìo da andé. L’apòstol a anandia soa argomentassion an arciamandje torna a la ment (cfr. 3:23; 8:6) l’òrdin ëstabilì da l’aministrassion ëd Nosgnor për le creature uman-e.
  3. Ël Testament Neuv a dovra ‘l tèrmin “cap” (Gr. kephale) për descrive “superior” an doe manere. A vòte a descriv “l’origin, la sorgiss, la rèis”, e d’àutre vòte l’autorità (capòcia, diretor, dirigent). Tùit e doi ij sens ambelessì a son ver e a l’é malfé ‘d serne ‘d precis lòn che Pàul a intenda. An favor dla mira dl’origin, a l’é vera che ‘l Crist a l’ha creà l’umanità, che Eva a deriva da Adam e che ‘l Crist a l’é vnù da Dé ‘l Pare ant l’incarnassion për realisé la redension. An favor dla mira dl’autorità, Nosgnor a l’ha creà la fomna sota l’autorità dl’òm, e che ‘l Fieul a l’é sota l’autorità del Pare. L’ideja d’autorità a l’é pì fondamental ëd cola dla sorgiss. Pì ‘l lòn, l’idèja ‘d cap coma origin a arcor pì tard an ës test (vv. 8, 12), parèj, a podrìa essere preferibil ambelessì l’idèja d’origin.
  4. Sò marì o sò pare.
  5. O “d’eresie”.
  6. O “ch’a fasa n’esam ëd cossiensa”.
  7. O “për mangé ansema”.
  8. O “speteve l’un l’àutr”.