La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 22

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Ij Salm[modifiché]

22. Mè Dè, mè Dè, përchè l'has-to bandoname?[modifiché]

L’autor a invòca Nosgnor ch’a lo lìbera dai sò nemis mortaj ch’a l’han ansercialo e ch’a mnasso soa vita. A l’ha fiusa che Nosgnor a antërvnirà, a fà vòt ëd ringrassié Nosgnor an pùblich për sò agiùt e a l’ha na granda aspetativa dël temp che tuti a arconosseran la grandëssa ‘d Nosgnor e a-j rendran l’adorassion.

1Për ël magìster dël còro. Un Salm ëd David, da cantesse scond ël ton ëd “Cerva al calé dël sol”. Mè Dè, mè Dè, përchè l'has-to bandoname? Përchè i të staghe tant da leugn da mi quand che mi i gëmmo e i ciamo d’agiut? 2Mè Dé, i crijo 'd di, e Ti ‘t rësponde nen; i crijo 'd neuit e i trovo gnun arlass. 3Pura, Ti ‘t ses sant e it l’has për tròno le làude d’Israel!

4Nòstri antich as confidavo an Ti, e Ti ‘t l’has liberaje. 5At invocavo e a j’ero salvà, an Ti a confidavo e mai a son ëstane delus. 6Mi, contut, i son un verm, e pa n’òm. La gent am fà dë sbefie e tuti am mepriso! 7Tuti coj ch’am vëddo am rijo dapress; a më schergno e a sopato la testa. A diso: 8“É-lo sto-sì col ch’as confidava an Nosgnor? Ch’a lo salva, anlora! Se Nosgnor a-j veul tant bin, ch’a lo libera, donca!”.

9Pura it ses Ti ch’it l’has fame seurte sicur da la pansa ‘d mia mare e ch’a l’has ëmname a avèj fiusa ‘d Ti a le pupe ‘d mia mare. 10Quand che mi i son nà, i son ëstàit campà 'nt ij Tò brass. Ti ‘t ses ëstàit mè Dé fin-a dal moment ch’i son nassù.

11Slontan-te nen da mi, përchè ch’i son an perìcol e i l’hai gnun ch’am giuta. 12Ij mè nemis a më stan tut d’antòrn tanme në strop ëd tòr; ëd tòr feros ëd Basan a l’han pijame an mes. 13Tanme ‘d leon, a l’han doertà soa gola contra ‘d mi, A breugio e a pianto ij dent ant soa pijàita.

14Mia vita a së sversa tanme d’eva, e tuit ij mè oss a son dësloà. Mè cheur a l’é tanme ‘d sira ch’a së slingua drinta a mè stòmi. 15Mia boca a l’é sëccasse tanme ‘d crèja brusà dal sol. Mia lenga a l’é tacasse a la vòlta ‘d mia boca. It l’has fame cogé 'nt la póer e it l’has considerame coma mòrt. 16Ij mè nemis a l’han anserciame tanme ‘n trop ëd can; a l’ha circondame na màniga ‘d malfator. A l’han forame le man e ij pé. 17I peudo conté tuit ij mè oss. Ij mè nemis am bèico e a na argiojìsso. 18A së spartisso mie vestimente e as gieugo ai dà mia ròba. 19Nosgnor! Slontan-te nen! Ti ‘t ses mia fòrsa. Ven an pressa a giuteme! 20Libera mia vita da la spa, risparmia mia vita pressiosa da sti can. 21Salv-me da la gola dël leon e dai còrn dë sti bovin servaj.

22I nunsiarai Tò nòm ai mè frej, an mes a la radunansa ‘d Tò pòpol it laudrai. 23Fedej ëd Nosgnor: laudelo! Fieuj ëd Giacòb, glorifichelo! Fieuj d’Israel, reverensielo! 24Përchè Nosgnor a l’ha nen voltasse da l’àutra banda dë 'dnans al bzognos, nì a l’ha meprisà ij sò patiment. A l’ha nen voltaje le spale, ma a l’ha bin ëscotà ij sò crij d’agiut.

25Dë 'dnans a tuta la radunansa ‘d Tò pòpol it laudrai. I compirai tùit ij mè vòt a la presensa ‘d coj ch’at rendo l’adorassion. 26Ij pòver a l’avran da mangé e a na saran sodisfàit. Tuti coj ch’a serco Nosgnor a lo laudran. Ij sò cheur as arlegreran con na gòj sensa fin. 27La tèra antrega a arconossrà Nosgnor e a tornerà a Chiel; tute le famije dle nassion as prosterneran dë 'dnans a Chiel, 28Përchè ‘l podèj regal a l’é ‘d Chiel. Nosgnor a governa le nassion.

29Che jë sgnor ëd la tèra a faso festa e ch’a-j rendo onor. Anchineve dë 'dnans a Chiel, vojàutri tuit ij mortaj, tuti vojàutri che vòstra fin a sarà la póer.

30Ëdcò nòstri fieuj a lo serviran. Le generassion ëd l’avnì a sentiran parlé dij prodis che Nosgnor a fà. 31Soe assion ëd giustissia a saran contà a coj ch’a son ancora nen nassù. A sentiran ëd tut lòn che Nosgnor a l’ha fàit.