La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 20

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Luca[modifiché]

20[modifiché]

L’autorità ‘d Gesù[modifiché]

1An coj dì-lì, mentre che Gesù a dotrinava e a nunsiava la Bon-a Neuva ant ël templ, a l’é rivà che ij prinsipaj sacerdòt e i magìster ëd la Lèj a son intrà ansem a j’ansian 2e a l’han ciamaje: “Disne con che autorità it fas ëste còse, opura chi ch’a l’é col ch’a l’ha date costa autorità?”. 3Chiel a l’ha replicaje: “Ëdcò mi i veuj feve na domanda. Dime: 4L’autorità ch’a l’avìa Gioann ëd batesé era-lo dal cél o dj’òm?”. 5Antlora a l’han fàit na discussion an tra ‘d lor e a disìo: “S’i disoma ‘dal cél’ chiel a dirà: ‘Përchè, donca i l’eve nen chërduje?’ 6E s’i disoma “Dj’òm”, tut ël pòpol an massërà a prassà, përchè a son përsuas che Gioann a l’era ‘n profeta”. 7Për lòn a l’han rësponduje ch’a lo savìo nen da ‘ndoa ch’a fussa. 8Gesù a l’ha dije: “Antlora gnanca mi iv dirai con che autorità i faso ste còse”.

Paràbola dij vignolant amassida[modifiché]

9Parèj, Gesù a l’é butasse a dì al pòpol ësta paràbola: “N’òm a l’avìa piantà na vigna[1] e a l’avìa fitala a ‘d vignolant, e a l’é andass-ne a vive ant n’àutr pais për vàire d’agn. 10Ant la stagion dla vëndumia, a l’ha mandà un dij sò servidor dai vignolant, përchè a-j dèisso lòn ch’a-j ëspetava al padron dla vigna. Tutun, ij vignolant, apress d’avèje dàit ëd legnà, a l’han mandalo vìa a man veuide. 11Ël padron a l’ha mandaje torna n’àutr servidor, ma ‘dcò chiel a l’han daje ‘d bòte, a l’han dije d’ingiurie e a l’han ëspedilo a man veuide. 12Peui a l’ha torna mandane un ters, ma ‘dcò chiel a l’han maltratalo fin-a a sagné e a l’han taparalo vìa.

13Antlora ‘l padron ëd la vigna a l’ha dit: “Còs hai-ne da fé? I mandërai mè fieul, ch’i-j veuj tant bin. Peul desse che quand ch’a lo vëdran a l’avràn ëd rispet almanch për chiel. 14Ma tòst che ij vignolant a l’han vëddulo, a l’han rasonà an tra ‘d lor parèj: ‘Collì a l’é l’ardité: massomlo e l’ardità a sarà nòstra’. 15E a l’han campalo fòra ‘d la vigna e a l’han massalo. Còsa avrà-lo donca da feje ‘l padron ëd la vigna? 15A vnirà e a farà meuire coj vignolant ansilì e a darà la vigna a d’’àutri”. Coj ch’a lo scotavo a l’han ësclamà: “Lolì a l’ha pròpi nen da rivé!”.

17Antlora Gesù a l’ha vardaje e a l’ha dit: “Còsa donca veul-lo dì lòn ch’a l’é scrit: “La pera che ij costrutor a l’han arfudà, a l’é dventà la pera d’àngol. 18Chionque as antraprà contra sta pera a sarà fàit a tòch e a cola pera midéma a sgnacherà chionque a-j tomberà adòss[2]?”.

19Ij magìster ëd la Lèj e ij sacerdòt prinsipaj a l’han bin capì che Gesù, con cola paràbola, as arferìa pròpi a lor, parèj a l’han sercà bele an col moment ëd buteje le man adòss, ma a l’han avù tëmma dël pòpol.

Ël tribut a l’imperador[modifiché]

20Antlora, për felo tombé ant un trabucèt, a l’han mandaje dë spion che, fasend visa d’esse ‘d gent da bin, a sërchèisso ‘d fèlo trapé con na quai soa paròla arzigosa e parèj ëd denunsielo a l’autorità e a la giurisdission dël governator roman. 21A l’han faje costa domanda: “Magìster, i savoma che ti ‘t parle e ‘t mostre ‘d na manera conform a lòn ch’a l’é giust, ch’it varde nen a l’aparensa dle përson-e, e ch’it mostre ël volèj ëd Nosgnor an vrità. 22Dine ‘n pò: n’é-lo consentì ëd paghé ‘l tribut a Cesar, l’imperator roman, o nò?” 23Contut, Gesù a l’era ancorzusse ‘d soa astussia ‘d lor e a l’ha dije: 24Feme vëdde un dné. Ëd chi é-lo ch’a l’ha l’imàgine e l’iscrission?”. A l’han rësponduje: “ Ëd Cesar”. 25E chiel a l’ha dije: “Rende donca a Cesar le còse ch’a son a Cesar; e a Nosgnor le còse ch’a son a Nosgnor”. 26A l’é parèj che a l’han nen podù troveje da dì an soa rispòsta an presensa dël pòpol, ma tut ëstupì ‘d soa rispòsta a son ëstass-ne chiet.

Ij saducé e l’arsurression[modifiché]

27Peui quaidun dij saducé, ch’a nego ‘d pianta l’arsurression[3], a son avzinasse e a l’han proponuje costa dificoltà: 28“Magìster, Mosè a l’ha lassane për ëscrit che se ‘l frel ëd quaidun a l’é mòrt avend na fomna, e ch’a sia mòrt sensa masnà, sò frel a pija soa fomna e ch’a daga ‘d masnà a sò frel[4]. 29Ora a-i é staje set frej, dont ël pì vej a l’ha pijà na fomna, e a l’é mòrt sensa avèjne ‘d masnà. 30E ‘l second a l’ha pijala e a l’é mòrt ëdcò chiel sensa avèj ëd masnà. 31Peui ël ters a l’ha pijala, e parèj tùit ij set; e a son mòrt sensa lassé na quai masnà. 32A la fin, apress ëd tuti lor, la fomna a l’é ‘dcò mòrta. 33Parèj, donca, quand ch’a sarà ‘l temp dl’arsurression, ëd chi, tra coj set, chila a na sarà la fomna?”. 34E Gesù a l’ha rësponduje: “A l’é coj ch’a vivo an cost mond-sì ch’as marido. 35Tutun, coj ch’a saran trovà degn ëd pijé part dël mond ch’a vnirà e ant l’arsurression dij mòrt, lor a pijeran nì fomna nì marì, 36përchè a podran pa pì meuire, dagià ch’a saran parèj dj’àngej, e ch’a son fieuj ëd Nosgnor. 37Ora, ch’ij mòrt a arsussito, Mosè midem al l’ha falo vëdde davzin al busson afoà, quand che chiel a ciama Nosgnor: ël Dé d’Abraham, e ‘l Dé d’Isàch, e ‘l Dé ‘d Giacòb[5]. 38Ora, Nosgnor a l’é nen ël Dé dij mòrt, ma d coj ch’a son viv, përchè tùit a vivo grassie a chiel”.

39E quaidun dij magìster ëd la Lèj a l’ha dije: “Magister, tl’has rëspondù bin”. 40E gnun a l’ha pì nen ancalasse a feje ‘d chestion.

Ël Mëssìa, fieul ëd David[modifiché]

41A l’é stàit Gesù ch’a l’ha peui faje na domanda: “Com é-lo ch’as dis che ‘l Crist a sia Fieul ëd David? 42Përchè David, chiel istess, a dis ant ël lìber dij Salm: “Ël Signor a l’ha dit a mè Signor: ‘Astess-te a mia drita, 43fin-a ch’i l’àbia fàit dij tò nemis në scagn për ij tò pé[6]”’. 44Dagià donca, che David a lo ciama Sò Signor, com é-lo ch’a l’é sò fieul?”.

Acuse contra ij magister ëd la Lèj[modifiché]

45Damentre che tut ël pòpol a lo stasìa a sente, Gesù a l’ha dije ai sò dissépoj: 46Pijeve varda dij magìster ëd la Lèj[7]. A lor a-j pias tant spassëggé con ëd veste longhe. A lor a-j pias che tuti a-j faso ‘d riverense ant ij mercà, d’ocupé ij pòst d’onor ant le sinagòghe e ij prim pòst ant ij disné gròss. 47Pura lor a divoro ij beni ëd le vidoe e fan visa d’esse tant religios quand ch’a diso ‘d longhe orassion an pùblich. A l’é për lòn ch’a n’arseivràn na condana pì granda.

Nòte[modifiché]

  1. Cfr. Isaia 5:1.
  2. O “pera mèistra”. Cfr. Salm 18:22.
  3. Cfr. At 23:8.
  4. Cfr. Deuteronòmi 25:5.
  5. Cfr. Surtìa 3:6.
  6. Cfr. Salm 110:1.
  7. O “dij scriba”.