La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/At/At 15

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

J’At dj’apòstoj[modifiché]

15[modifiché]

Ël consili ‘d Gerusalem[modifiché]

1Damentre che Pàul e Bàrnaba a j’ero a Antiòchia, quaidun ch’a l’era calà da Giudea a andotrinava ij cristian[1] parèj: “S’iv feve nen sirconcide conform a la Lej ëd Mosè, i peude nen esse salv”. 2Pàul e Bàrnaba a j’ero nen d’acòrdi con lolì e a-j fasìo n’oposission fòrta. Antlora la cesa a l’ha pijà la decision ëd mandé Pàul e Bàrnaba a Gerusalem, compagnà da quai d’àutri chërdent dël leugh, për traté ‘d costa question con j’apòstoj e j’ansian[2]. 3La cesa, donca, a l’ha mandà ij delegà a Gerusalem, e, ant ël viage, lor a son fërmasse a trové ij cristian dla Fenicia e dla Samaria, e a l’han contaje dla conversion ëd tanti pagan. Lolì a-j dasìa granda gòj. 4Quand ch’a son rivà a Gerusalem, a son ëstàit arseivù da la cesa, da j’apòstoj e da j’ansian, e a l’han contaje tute le còse che Nosgnor a l’avìa fàit per sò mojen ëd lor. 5Contut, quaidun dij cristian ch’a l’avìo fàit part dël grup dij Farisé, a son aussasse disand con insistensa che ij convertì dal paganésim a l’avìo da sugetesse a la sirconcision e a la Lej ëd Mosè.

6Antlora j’apostoj e j’ansian dla comunità a son radunasse për esaminé la question. 7Apress d’un gran debà, Pero a l’é aussasse e a l’ha dije: “Mè frej! Vojàutri i seve che da longh temp Nosgnor a l’ha sernume da an tra ‘d voi përché ‘dcò ij pagan a scotèisso për mia boca la paròla dl’evangeli e a-j chërdèisso. 8Nosgnor a conòss ij cheur dla gent, e a l’ha confermà che chiel a j’aceta dasandje lë Spirit Sant l’istess che nojàutri. 9Nosgnor a l’ha fàit gnun-a diferensa tra noi e lor përchè ch’a l’ha purificà ij sò cheur ëd lor për la fej. 10Ora, donca, përchè voleve buté a la preuva Nosgnor, volenda impon-e ai dissépoj un giov che nì nòstri antich nì nojàutri i l’oma avù la fòrsa ‘d porté? 1115:11 Bin al contrari, i chërdoma che tant nojàutri che lor, i soma salvà mach për la grassia ‘d Gesù, ël Signor”.

12Antlora tuta l’adunansa a l’é stass-ne chieta e a scotavo Bàrnaba e Pàul ch’a contavo che ‘d prodis e che ‘d maravije Nosgnor a l’avìa fàit për ël mojen ëd lor an tra ij pagan.

13Quand ch’a l’han terminà ‘d parlé, Giaco a l’ha pijà la paròla e a l’ha dit: “Mè frej! Steme a sente! 14Simon a l’ha contà coma Nosgnor a l’ha, fin-a dal prinsipi, pijà ‘d mira d’arsèive d’an tra le nassion pagan-e un pòpol ch’a pòrta sò nòm. 1515:15 Costa conversion ëd pagan a l’é pròpi lòn che ij profeta a l’avìo preanunsià. An efet a l’é scrit: 16Apress ëd lòn i artornerai e butrai torna an pé ‘l tabernacol ëd David, ch’a l’é tombà; i farai la riparassion ëd soe ruin-e e i lo ristabilirai, 17përché tuti j’àutri òm, comprèis ij pagan, a serco Nosgnor - tuti coj ch’i l’hai ciamà përch’a sìo ij mè[3]. A lo dis Nosgnor, 18ch’a l’ha fàit conòsse coste ròbe da sèmper”. 19A l’é për lòn ch’i son dl’avis ch’i l’oma nen da buté d’antrap ëdnans ai pagan ch’as converto a Nosgnor. 20I l'oma mach da scrivje e da dije ch’as astenisso da la carn smon-à a d’idoj, da l’inmoralità sessual[4], dal mangé ‘d carn ëd bestie strangolà e dal mangé ‘d sangh. 21Sossì a l’é përchè ch’a-i é, fin da l’antichità, an minca sità, ëd gent ch’a lo prédica, da già ch’a lo leso ant le sinagòghe minca dì ‘d Saba”.

22Antlora a l’ha smijaje bon a j’apòstoj e a j’ansian, con tuta la cesa, ëd mandé a Antiòchia, ansem a Pàul e Bàrnaba, dj’òm sernù tra ‘d lor; ch’a son Giuda, ch’a-j diso ‘dcò Barsabba, e Sila, ch’a j’ero ij dirigent ëd la comunità dij frej. 23Sta-sì a l’é la litra ch’a l’han portà con lor:

“J’apòstoj, j’ansian ch’a l’han la presidensa dla cesa ‘d Gerusalem, vòstri frej, a saluto ij frej ch’a son nen dij Giudé e ch’a stan a Antiòchia, Siria e Cilicia. 24I l’oma savù che quaidun ëd nojàutri - sensa nòstra autorisassion - a l’é vnù për conturbeve con soe opinion e butand an agitassion vòstre ànime. 25Për lòn i l’oma pijà a l’unanimità la decision ëd mandeve ‘d nòstri rapresentant ufissial ansema ai nòstri stimà Bàrnaba e Pàul, 26ch’a l’han dedicà soa vita ‘d lor a la càusa dël nòm ëd Nosgnor Gesù Crist. 27I l’oma donca mandave Giuda e Sila, ch’av faran sente ‘d përson-a[5] l’istesse ròbe ch’iv disoma për ëscrit. 28Lë Spirit Sant e nojàutri i l’oma decidù ëd nen buté an sù vojàutri ëd pèis pì gross che ste còse-sì ch’a son necessarie: 29visadì, ch’iv astnisse da la carn sacrificà a d’idolj, dal mangé ‘d sangh, dal mangé ‘d bestie strangolà e da l’inmoralità sessual. I fareve bin a pijeve guarda da tut sossì. Sté bin!”.

30Donca, dòp avèj pijà congé, a son vnù a Antiòchia e, avend radunà la cesa, a l’han consegnà la litra. 31Quand ch’a l’han lesula, a son motobin arlegrass-ne e na son ëstàit ancoragià.

32Giuda e Sila, ch’a j’ero ‘dcò lor ëd profeta, a esortavo ij frej con diversi discors, për deje d’ancoragiament e ‘d rinforsé soa fej ëd lor. 33Dòp esse stàit lì quaich temp, a son ëstàit mandà andaré a la cesa ‘d Gerusalem con na benedission ëd pas. [34 Ma a l’é smijaje bon a Sila ‘d resté lì.] 35Pàul e Bàrnaba a son ëdcò restà a Antiòchia, dotrinand e nunsiand la bon-a neuva dla paròla ‘d Nosgnor.

Pàul e Bàrnaba as separo[modifiché]

36Quaich dì dòp, Pàùl a l’ha dit a Bàrnaba: “Andoma a fé visita ai frej ëd minca sità andoa ch’i l’oma na vira nunsià la paròla ‘d Nosgnor e vëddoma coma ch’a stan. 37Bàrnaba a l’era d’acòrdi con lòn e a vorìa pijesse ansema ‘dcò Gioann March. 38Pàul, contut, a jë smijava nen rasonèivol che col ch’a l’era separasse da lor fin-a da la Panfilia, e ch’a l’era nen andàit ansema a lor për col’euvra ansilì, as giontèissa a loràutri. 39Da lì a l’é nassuje na fòrta tension tra ‘d lor, ch’a l’ha fàit ch’a son separasse l’un da l’àutr. A l’é parèj che Bàrnaba, pijandse March, a l’é ambarcasse për andé a Cipro. 40Pàul, për soa part, a l’ha sernù Sila coma sò compagn, e a l’é partì da lì, dòp esse stàit arcomandà dai frej a la grassia ‘d Nosgnor. 41A l’a travërsà, parèj, la Siria e la Cilicia rinforsanda le cese.

Nòte[modifiché]

  1. Let. “ij frej”.
  2. Coj ch’a l’avìo la presidensa dla comunità cristian-a ‘d Gerusalem.
  3. O “përchè a pòrto mè nòm”.
  4. O “fornicassion”.
  5. O “ëd boca”.