La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Surtia/Surtia 34

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Surtìa[modifiché]

34[modifiché]

Le neuve tàule dla Lej[modifiché]

1A Mosè Nosgnor a l’ha dije: “Taja doe tàule ‘d pera tanme cole ch’it l’avìe faje anans. Mi i-j scrivrai j’istess comandament ch’a-i ero an sle prime. 2Sie pront a la matin bonora a monté an sla sima dla montagna për presentete dëdnans a mi. 3Che gnun at compagna e gnanca ch’as fasa vëdde là da quaj banda. L’istess a val për jë strop ëd feje o ‘d vache: a deuvo nen ven-e a pasturé davzin a la montagna”.

4Parèj Mosè a l’é andàit a tajesse doe tàule ‘d pera tanme le prime. A la matin bonora chiel a l’é montà an sël mont Sinai coma Nosgnor a l’avìa comandaje, portand an man le doe tàule. 5Antlora Nosgnor a l’é calà giù an mes a na nivola e a l’é stàit ambelelà con chiel. A l’ha pronunsià sò nòm, ch’a l’é Jahvé. 6Nosgnor, an passand dëdnans a Mosè a l’ha proclamà: “Jahvé, ël Signor! Ël Dé ‘d compassion e ‘d misericòrdia, ch’a l’é tard a dé ‘d castigh e ch’a l’é fedel ant l’amor. 7I mantnisso mè amor fin-a a mila generassion, i përdon-o le colpe, j’eror e ij pecà, ma ‘l colpèivol i lo dzòbligo nen; i ciamo cont dle colpe dij pare ai fieuj, e ai fieuj dij fieuj, fin-a a la tersa e la quarta generassion”.

8Tut sùbit Mosè a l’é prosternasse fin-a a toché la tèra e a l’ha adorà Nosgnor. 9A l’ha dit: “Signor, dàit ch’it l’has acordame tò favor, ven, s’at pias, a compagnene. A l’é sicur che sto pòpol-sì a l’é teston e arviros, ma ti përdon-a nòstre colpe e nòstri pecà e fà ‘d nojàutri toa ardità”.

Arnovassion dl’Aleansa[modifiché]

10Nosgnor a l’ha replicà: “Scota, mi i stabilisso n’Aleansa. An presensa ‘d tut ël pòpol i farai ‘d prodigi coma ch’a na son mai stàit vëddù prima an tuta la tèra nì an qualsëssìa nassion. Tut së pòpol ch’a l’é a l’antorn ëd ti a vëdrà coma ch’a fan impression j’euvre ch’i farai për ti. 11Contut, fà bin atension, ò Israel, a tut lòn ch’it comando ancheuj. I taparerai dëdnans a ti j’Amorita, ij Canané, j’Hitita, ij Perisita e ij Ghebusé. 12Varda bin ëd nen fé dij pat con j’abitant dël pais ch’it ses an camin d’intreje. S’it jë fas, ti ‘t seguitrìe ij sò costum e lòn a sarìa për ti un trabucèt. 13A l’opòst, ti tl’has da dësblé ij sò autar, da campé giù soe colon-e sacrà e da rasé ij sò boschet sacrà. 14Ti ‘t l’has nen d’adoré dj’àutre divinità, përchè ‘l Signor a së s-ciama Ël Gelos, un Dé dont la relassion con ti a l’ha da esse ùnica. 15Fà gnun pat con j’abitant dël pais. Con soe divinità lor a fan ëd prostitussion e a-j smon-o ‘d sacrifissi. A t’anvitran a mangene le vìtime. 16Peuj at faran mariè ij tò fieuj con soe fije, fomne ch’a smon-o ‘d sacrifissi a d’àutri dé. A arciarmëran ij tò fieuj tant da feje comëtte adulteri contra ‘d mi an fasendje adoré d’àutri dé. 17It deuvras nen butete an pé d’idoj ‘d metal fondù.

18It l’has da selebré la Festa dle Frascà[1]: durant set dì it mangiaras pan sens’alvà, coma i l’hai comandate. Sélebra costa festa minca ann ant ël temp fissà dël mèis d’Abib, përchè collì a l’é l’aniversari ‘d toa surtìa d’Egit.

19 Ij prim-génit ëd minca bestia a më speto, comprèis ij prim-génit mas-cc dij tò strop ëd vache, ëd fèje e ‘d crave. 20Un burichet prim-génit a peul esse riscatà da Nosgnor an smonend n’agnel o na crava giovna a sò pòst. Ma s’it lo veule nen riscaté it l’has da s-ciapeje l’oss dël còl, ma ti ‘t l’has da riscaté minca fieul prim-génit. Gnun a podrà presentesse dëdnans a mi a man veuide.

21Ti ‘t l’has ses dì për travajé, ma ‘l dì ch’a fa set ti ‘t l’has d’arposete, fin-a durant le stagion ëd laurura e cola dl’arcòlt.

22It l’has da selebré la Festa dl’Arcòlt al prinsipi dl’archeuita dël forment, e selebré la Festa dl’Arcòlt dla Ciusa a la fin dla stagion dl’arcòlt.

23Tre vire l’ann tùit j’òm ëd tò pòpol as presentran dëdnans a mi, ch’a son ël Sovran, ël Signor Dé d’Israel. 24I taparerai via j’àutre nassion dëdnans a ti e i slargherai tò teritòri e gnun a l’avrà l’anvìa ‘d tò pais e a lo conquistrà damentre ti ‘t presenta dëdnans al Signor tò Dé tre vire l’ann.

25Compagna nen con ëd pan arlevà ij tò sacrifissi ‘d bestie. Gnente ‘d la carn dël sacrifissi ‘d Pasqua a l’ha da esse conservà fin-a a l’indoman.

26Pòrta al templ dël Signor, tò Dé, ël mej ëd le primissie dij tò camp. “It l’has nen da fé beuje na crava giovna ant ël làit ëd soa mare”.

27Apress ëd lòn, Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Buta për ëscrit coste istrussion, për motiv ch’a son ij termo dl’Aleansa ch’i faso con ti e con Israel.

28Mosè a l’é restà belelà an sla montagna con Nosgnor quaranta dì e quaranta neuit sensa mangé nì bèive, e a l’ha butà për ëscrit an sle tàule ‘d pera ij termo dl’Aleansa . Ij Des Comandament.

Mosè a torna a l’acampament[modifiché]

29Quand che Mosè a l’é calà gù dal Mont Sinai portand an man le due tàule ‘d pera con lë Strument dl’Aleansa, chiel as rendìa nen cont che sò visagi a l’era dventà splendrient përchè a l’avìa parlà con Nosgnor. 30Parèj Aron e ‘l pòpol d’Israel, an vedend la radiansa dël visagi ‘d Mosè a l’avìo tëmma d’avzinesse a chiel. 31Contut, Mosè a l’ha mandaje a ciamé e a l’ha dit a Aron e ai cap ëd la comunità d’avzinesse e Mosè a l’ha parlaje. 32Antlora tut ël pòpol d’Israel a l’é avzinassje e Mosè a l’ha notificaje j’istrussion che Nosgnor a l’avìa daje an sël Mont Sinai. 33Quand che Mosè a l’ha terminà ‘d parleje, a l’é quatasse la facia con un vel. 34Tute le vòlte che Mosè a intrava ant la presensa ‘d Nosgnor ant la Tenda dël Rescontr për parlé con Chiel, a l’avrìa gavasse ‘l vel fin-a a tant ch’a na seurtiva. Antlora a l’avrìa notificaje al pòpol qualonque istrussion che Nosgnor a-j dava, 35e ‘l pòpol d’Israel a l’avrìa vëddù la radiansa ‘s sò visage. Peuj Mosè a l’avrìa torna quatasse la facia fin-a ch’a fussa artornà a parlé con Nosgnor.

Nòte[modifiché]

  1. O "dij Pan sensa Alvà" (Masòt)"