La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Deuteronomi/Deuteronomi 31

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Deuteronòmi[modifiché]

31[modifiché]

Giosué, sucessor ëd Mosè[modifiché]

1Mosè a l’ha ‘ncora adressaje coste paròle a tut ël pòpol d’Israel. 2A l’ha dije: “Mi d'ancheuj i l'hai sentevint ani e i peus pa pì andé e vnì coma ch’i veui; nen mach, ma Nosgnor a l'ha dime: Ti ‘t travërsras pì ël Giordan. 3Ël Signor medésim, tò Dé, at passerà ‘dnans e a dësblerà dëdnans a ti tute le nassion ch’a-i é da l’àutra banda dla rivera përchè ti ‘t peude ocupene ij sò teritòri. Giosué a l'é col ch’a l'ha da passete anans, coma che Nosgnor a l'ha dit. 4Ël Signor a farà con coste nassion lòn ch’a l’ha fàit con Sicon e Ògh, re dj'Amorita, e con ij sò teritòri, ch’a l’ha dësblaje. 5Ël Signor a-j butrà an vòstre man: i l’eve da trateje precis coma chiel a l’ha comandate. 6Donca, sie fòrt e decis, gnun-e tëmme; sie nen vigliach dëdnans a lor, përchè a l'é 'l Signor tò Dé ch'a marcia con ti: at chiterà nen e t’abandonrà pa”.

7Antlora Mosè a l’ha mandà a ciamé Giosuè e a l'ha dije a la presensa ‘d tut Israel: “Sie fòrt e decis, përchè ‘t saras ti a fé intré cost pòpol ant ël pais che Nosgnor a l’ha promëttù ai sò antich. Ti a na faras la spartission an tra j’Israelita. 8A sarà Nosgnor medésim a marcé ‘dnans a ti e a a starà ‘nsema a ti, chiel at chiterà mai nì at bandonrà!”.

Letura solen ëd la Lej minca set agn[modifiché]

9Peuj Mosè a l’ha butà për ëscrit costa Lej e a l’ha dàjla ai sacerdòt levita ch’a pòrto l’Érca dl’Aleansa ‘d Nosgnor e a tuti j’ansian d’Israel. 10Mosè a l’ha daje cost órdin: “Ëd set agn an set agn, al temp precis dl'ann dël condon dij débit, a la festa dle Bënne, 11ant ël moment che tut Israel a sarà vnùit a presentesse dëdnans al Signor tò Dé, ant ël pòst che chiel a sern, ti ‘t faras la letura ‘d costa Lej a vos àuta. 12Cònvoca ‘l pòpol - òm, fomne e masnà, e ‘dcò ij foresté ch’a stan an toe sità. Parèj a podran ëscoté e amprende d’avèj timor dël Signor vòst Dé, e as pijeran varda ‘d buté an pràtica tute le paròle ‘d costa Lej. 13Ëdcò ij vòstri fieuj, che ancora a la conòsso nen, a scoteran e a ‘mprendran d’avèj timor dël Signor vòst Dé, tùit ij dì ‘d vòstra vita ant ël pais ch’i l’avreve ‘l possess, na vira ch’i sareve dëdlà dël Giordan.

Israel a sarà infidel al Signor[modifiché]

14Nosgnor a l’ha dit a Mosè: “Ël dì ‘d toa mòrt as avzin-a. Manda a ciamé Giosuè e presenteve tùit e doi a la Tenda dël Rëscontr. Ambelelà i darai ij mè órdin. Antlora Mosè e Giosuè a son presentasse a la Tenda dël Rëscontr. 15Nosgnor a l’é manifestasse an na colòna ‘d nìvole, ch’a l’é fërmasse a l’intrada dla Tenda. 16Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Quand it meuireras e at giontras ai tò grand[1], ës pòpol as prostituirà andand dapress ai dio foresté ch’a son ant ël pais andova ch’a stan për intré. Am chiteran e a s-ciapran l’aleansa che mi i l’avìa fàit con lor. 17Col di, mia ira as vischerà contra ‘d lor. Mi i j'abandonerai, i stërmerai mè visagi da lor, e lor a dventran la pijàita d’àutre nassion, a-j cascheran adòss ëd maleur e d’aflission. Col dì lor a comprendran che coste dësgrassie a son vnùje adòss përchè mi, sò Dé, i sarai pì an mes a lor. 18Vera, col dì i stërmerai da lor mè visagi për tut ël mal ch’a l’avran comëttù virand-se anvers a d’àutri dio.

19Ora, scrive costa càntica, e mostrela a j’Israelita e ch’a l’amprendo, përchè costa càntica am sia ‘d testimoniansa contra ‘d lor. 20Quand ch’i fareve intré cost pòpol ant ël pais ch’i l’hai promëttù ai sò grand, un pais ch’a cola ‘de làit e d’amel, e chiel a na mangerà ij frut fin-a a d’ess-ne arpatà e a vnirà grass, lor as dëstorneran anvers a d’àutri dio për adoreje. Am arfuderan e a s-ciaperan mia aleansa. 21Antlora, quand a-j cascheran adòss vàire maleur e angòsse, costa càntica a sarà na testimoniansa ch’a j’acuserà, përchè a sarà pa dësmentià dai sò dissendent. I conòsso j’intension ch’a l’han an ment prima ‘ncora ‘d feje intré ant ël pais ch’i l’hai promëttuje con sarament.

22Col dì, donca, Mosè a l’ha scrivù costa càntica e a l’ha mostràila a j’Israelita. 23Peui Nosgnor a l’ha comandà a Giosuè, fieul ëd Nun: “Sìe fòrt e decis, përchè ti ‘t faras intré Israel ant ël pais ch’i l’hai promëttù. Mi i sarai con ti.

24Finì ch'a l'avìa Mosè dë scrive dzora d'un ròtol tute le paròle 'd costa lej, 25a l’ha comandà ai Levita ch’a porto l’Érca dl’Aleansa ‘d Nosgnor: 26“Pijé cost lìber ëd la Lej e butelo dacant ëd l’Érca dl’Aleansa dël Signor, vòst Dé: a sarà na testimoniansa contra ‘d ti; 27I conòsso tò caràter arviros e ch’it ses un teston. Se fin-a ancheuj, antramentre ch’i vivo ancora an tra 'd vojàutri, i seve stàit arviros contra 'd Nosgnor, tant pì i lo sareve dòp ch'i sarai mòrt! 28Convoché, donca, ambelessì dacant ëd mi, tuti j’ansian e ij cap ëd vòstre tribù: i veuj feje sente le paròle ‘d costa càntica. I pijarai ‘l cél e la tèra coma ‘d testimòni contra ‘d lor. 29I sai pro bin che apress mia mòrt, iv përvertireve e i vë slontanreve dal senté ch’i l’avìa dive d’andeje dapress; a la fin i sareve frapà da la dësgrassia përchè ch’i fareve lòn ch’a ofend Nosgnor e i lo fareve indigné ‘d vòstra condòta. 30Antlora Mosè a l’ha faje sente a tuta la ciambrea d’Israel le paròle ‘d costa càntica dal prinsipi a la fin.

Nòte[modifiché]

  1. Lét. “it cogeras ansem ai tò grand”, “ti të staghe për andurmite con ij tò grand”.