La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 16

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Luca[modifiché]

16[modifiché]

Paràbola dl’ecònomo furb[modifiché]

1Gesù a-j disìa ‘dcò ai sò dissépoj: “A-i era në sgnor ch’a l’avìa n’ecònomo ch’a l’era stàit acusà dëdnans a chiel ëd malvërsé ij sò beni. 2A l’ha mandalo a ciamé e a l’ha dije: “Còs é-lo che sento dì ‘d ti? Rendme cont ëd toa aministrassion përchè da ora anans ti tl’avras pì nen ël mainagi dij mè beni. 3Antlora l’ecònomo a l’ha pensà: “Còsa farai-ne, da già che mè padron am leva l’aministrassion? A sapé i son pa bon, e i l’hai onta ‘d ciamé la limòsna. 4I sai lòn ch’i l’hai da fé përchè ch’a-i sia quaidun ch’a m’arsèiva ant soa ca quand ch’am sia levà l’aministrassion”. 5Antlora a l’a ciamà ciaschëdun dij debitor ëd sò padron, e a l’ha dije al prim: ‘Vàire deuves-to a mè padron?’. 6A l’ha rësponduje: ‘Sent mzure d’euli’. E a l’ha dije: ‘Pija tò òbligh e march-ne mach sinquanta’. 7Peui a l’ha dije a n’àutr: ‘E ti, vàire ch’it jë deives-to?’. A l’ha rësponduje: ‘Sent sach ëd forment’. E a l’ha dije: ‘Pija tò òbligh e march-ne mach otanta’. 8Lë sgnor, sò padron, a l’ha avù da fé d’elògi al ecònomo, përchè a l’era stàit furb. A l’é pròpi vera che ij fieuj dë sto mond, quand ch’a l’han da traté con le ròbe dë sto mond, a son pì furb ch’ij fieuj ëd la lus. 9E mi ‘dcò iv diso: ‘Dovré lë richësse dë sto mond për feve dj’amis, parèj che quand ch’a ven-o a manché, la gent a v’arsèiva ant d’abitassion eterne.

10Col ch’a l’é fedel an còse pcite, a sarà fedel ëdcò an còse grande; e col ch’a ambròja an ëd còse pcite, a ambròja ‘dcò ant le grande. 11Se dònca i seve nen ëstàit fedej ant ël meinagi dle còse dë sto mond, chi é-lo ch’a podrà fidesse ‘d vojàutri con le richësse dël cél[1]? 12E se an lòn ch’a l’é dj’àutri i seve nen ëstàit fedej, chi é-lo ch’av darà lòn ch’a l’é vòst?

13Gnun servidor a peul serve doi padron, përchè i l’avreve un an ghignon e a l’àutr a-j vorereve bin; o a un i sareve dedicà e l’àutr i lo dëspresiereve. I peude nen serve Nosgnor e ij sòld ant l’istess temp[2].

Ij Farisé e ij sòld[modifiché]

14Ij Farisé, ch’a j’ero motobin tacà ai sòld, a sentìo tute ste còse as na sbefiavo ‘d Gesù. 15Antlora chiel a l’ha dije: “Vojàutri i seve coj che dëdnans a la gent iv feve passé për ëd giust, ma Nosgnor a conòss vòst cheur. Lòn ch’a l’é apressià da la gent, Nosgnor a lo detesta.

La Lèj e ‘l Regn ëd Nosgnor[modifiché]

16La Lèj e ij Profeta a l’han durà fin-a a Gioann; da col temp-lì a l’é nunsià la Bon-a Neuva dël Regn ëd Nosgnor, e tùit a së sfòrso d’intreje[3]. 17Contut, a l’é pì fàcil ch’a dësparisso ij céj e la téra che un sol pont ëd la Lèj a ven-a a casché[4]. 18Për esempi, col ch’a fà divòrsi da soa fomna e ch’a na marida n’àutra, a comët n’adulteri, e chi ch’as marida con na fomna divorsià[5] a comët n’adulteri[6]”.

La paràbola dlë sgnor e ‘d Lasàr[modifiché]

19Gesù a l’ha dit: “Ora a-i era në sgnor[7] ch’a së vestìa ‘d pórpora e ‘d lin fin, e che tùit ij dì as dava a la bela vita. 20A-i era ‘dcò un pòver, për nòm Lasàr, ch’a stava cogià a la pòrta dla cà dlë sgnor e ch’a l’avìa tut ël còrp pien ëd piaghe. 21Ël pòver a l’avrìa tant vorsù pasiesse la fam mach con j’avans ch’a cascavo da la tàul adlë sgnor; e fin-a ij can a vnìo a bërlicheje le piaghe. 22A l’é rivà che ‘l pòver a l’é mòrt, e a l’é stàit portà da j’àngej dacant[8] a Abraham. Ëdcò lë sgnor a l’é mòrt e a l’é stàit sotrà. 23Quand ch’a l’é rivà ant ël leugh dij mòrt[9], an mes ai torment, a l’ha aussà lë sguard e a l’ha vëddù da leugn Abraham, con Lasàr ch’a jë stava a le còste. 24Lë sgnor, antlora a l’ha crijà: ‘Pare Abraham, àbie compassion ëd mi e manda Lasàr, ch’a bagna almanch la ponta ‘d sò dil ant l’eva, e ch’a ven-a a rinfrëscheme la lenga, përchè i patisso an manera afrosa an mes a ste fiame!’. 25Abraham a l’ha rësponduje: ‘Mè fieul, arcòrd-te che, an toa vita at son tocate già d’ògni sòrt ëd beni, mentre che Lasàr a l’ha mach arseivù ‘d mal. Contut, adess chiel a l’é consolà, e ti ‘t ses tormentà an manera afrosa. 26Pì ‘d lòn, a-i é ‘n gran abim an tra nojàutri e vojàutri, ëd manera che coj ch’a vorìo passé da sì a lì con vojàutri a peudo nen; nì da lì passé ansissì’. 27Antlora lë sgnor a l’ha dit: “It prego, donca, ò pare, ëd mandelo a ca ‘d mè pare, 28përchè ch’i l’hai sinch frej, përch’a-j renda testimoniansa dlë stat andoa ch’i son; për tëmma ch’a ven-o ‘dcò lor ant ës leugh ëd torment!’. 29Abraham a l’ha rësponduje: “Già lor a l’han Mosè e ij profeta: ch’a jë ëscoto!’. 30Lë sgnor a l’ha replicà: ‘Nò, pare Abraham, ma se quaidun dai mòrt a va da lor, as arpentiran!’. 31E Abraham a l’ha dije: “S’a scoto nen Mosè e ij profeta, as lasseran nen convince ‘d sicur gnanca da ‘n mòrt ch’a arsussita!’”.

Nòte[modifiché]

  1. O “con ij beni genit”.
  2. Cfr. Maté 6:24.
  3. Cfr. Maté 11:12-13.
  4. Cfr. Maté 5:18.
  5. O “arpudià”.
  6. Cfr. Maté 5:32; 1 Corint 7:10-11.
  7. O “n’òm rich”.
  8. O “an sen”.
  9. O “ant l’infern”.