La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 15

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Luca[modifiché]

15[modifiché]

1Ant col temp, ëd gablé e ‘d gent ch’a l’avìa nen na bon-a riputassion[1] as avzinavo tùit a Gesù për sente lòn ch’a l’avìa da dì. 2Ma ij Farisé e ij magìster ëd la Lèj a ciosionavo, disand: “Chiel-sì a arsèiv ëd gent ëd cativa riputassion e a mangia ansema a lor[2]”.

Paràbola dla fèja përdùa[modifiché]

3Parèj Gesù a l’ha contaje costa paràbola: 4“Chi é-lo col òm an tra ‘d vojàutri ch’a l’abia sent fèje e che s’a na perd un-a, a lassa nen le novantaneuv ant ël desert, për deje dapress a cola ch’a l’é përdùa, fin a tant che l’artreuva nen? 5Artrovala ch’a l’ha, as la buta an sle spale tut alégher, 6e, tornà ant soa ca, a ciama j’amis e j’avzin, an disand: ‘Arlegreve con mi, përch’ i l’hai artrovà mia fèja ch’a l’era përdusse?’ 7Iv diso ch’a-i sarà pì ‘d letissia an cél për un sol pecador ch’a ven-a a pentisse, che për novanteneuv giust ch’a l’han nen da manca ‘d pentiment.

Paràbola dla monèja përdùa[modifiché]

8Opura, chi é-la cola fomna che s’a l’ha des moneje d’argent, s’a na perd un-a, visca nen ël ciàir, e ch’a ramassa la ca da bin[3] fin-a a tant ch’a l’artreuva nen? 9E che, apress d’avèjla trovà, a ciama j’amise e j’avzin-e, an disandje: “Arlegreve con mi, che i l’hai trovà la monèja ch’i l’avìa përdù. 10Parèj iv diso ch’a-i é ‘d letissia an tra j’àngej ëd Nosgnor për un sol pecator ch’a ven a pentisse”.

Paràbola dël fieul përdù[modifiché]

11Gesù a l’ha ‘dcò dije: “N’òm a l’avìa doi fieuj. 12E ‘l pì giovo a l’ha dit a sò pare: “Pare, dame la part dël patrimòni[4] ch’am toca”, e chiel a l’ha fàit le spartingaje. 13Pòich dì dòp, rabastà ch’a l’avìa tut, ël fieul pì giovo a l’é partì për un pais lontan, e lì a l’ha sgairà soe sostanse[5] an vivend da sfardà[6]. 14Apress ch’a l’ha spendù tut, an col pais a l’é rivaje na gran carëstìa e chiel a l’ha comensà a esse ant l’arzigh ëd meuire ‘d fam[7]. 15Antlora a l’é andass-ne vìa e a l’é butasse al sërvissi d’un dj’abitant dël pais, ch’a l’ha mandalo ant ij sò camp ant pastura ai crin. 16E col fieul a l’avrìa bin vorsù gavesse la fam con ij carubi ch’ij crin a mangiavo, ma gnun a-i na dasìa.

17Antlora a l’é arpijasse e a l’ha dit: ‘Vàire salarià i é-lo ant la ca ‘d mè pare ch’a l’han ëd pan an abondansa e mi i son sì a meuire dla fam! 18I m’aussërai e i andrai da mè pare, e i-j dirai: ‘Pare, i l’hai pecà contra ‘l cél e contra ‘d ti. 19I son pì nen degn d’esse ciamà tò fieul; tratme parèj d’un dij tò garson”. 20A l’é donca partì e a l’é ancaminasse vers sò pare; e coma ch’a l’era ancor da leugn, sò pare a l’ha vëddulo e a l’é stàit pijà da la compassion, a l’é corije ancontra, a l’é campassje a còl e a l’ha basalo. 21Ma ‘l fieul a l’ha dije: “Pare, i l’hai pecà contra ‘l cél e contra ‘d ti, e i son pì nen degn d’esse ciamà tò fieul. 22Ma ‘l pare a l’ha dije ai sò servitor: ‘Porté sì la vesta la pì bela e butèjla adòss; butèje n’anel al dil e ‘d sàndole ai pé. 23E mneme l vitel gras e felo massé: mangioma e foma festa. 24Përchè cost mè fieul a l’era mòrt, e a l’é tornà a la vita; i l’avio perdulo e i l’oma artrovalo’. E a l’han comensà a fé festa.

25Ora, sò fieul pì grand[8] a l’era ‘nt ij camp a lavoré; e com a tornava e ch’a l’era davzin a la ca, a l’ha sentì canté e balé. 26 l’ha ciamà a un dij sò servidor còs ch’a-j rivèissa. 27E col servidor a l’ha rësponduje: ‘A l’é torna rivà tò frel, e tò pare a l’ha fàit massé ‘l vitel gras. I foma na gran festa përché tò frel a l’é tornà san e salv’. 28Ma a chiel a l’é montaje la flin-a e a vorìa nen intré, bele se sò pare a lo preghèissa ‘d ven-e drinta. 29Ma chiel a l’ha rësponduje a sò pare: ‘Ma varda ‘n pò, a fà vàire agn ch’i son a tò servissi e mai i son andàit contra a lòn ch i’t ëm comandave. E ti ‘t l’has mai dame gnanca ‘n cravòt për fé festa con ij mè amis. 30Ma adess che stossì, tò fieul, ch’a l’ha dàit fond a toe sostanse con le gindre, a l’é artornà, për chiel it l’has massà ‘l vitel gras’. 31E ‘l pare a l’ha rësponduje: ‘Varda, mè car fieul, ti ‘t ses sèmper ëstàit con mi, e tut lòn cha l’é mè a l’é tò.32Ora a ventava pròpi fé festa e arlegresse, përchè cost tò tò frel, a l’era mòrt e a l’é tornà a la vita; a l’era përdù, e i l’oma artrovalo’”.

Nòte[modifiché]

  1. O “jë scriba”.
  2. Cfr. 5:29-30.
  3. O “con diligensa”.
  4. O “ardità”.
  5. O “dàit fond a soa fortun-a”.
  6. O “con na vita dësbaucià”.
  7. O “ant la miseria”, “a trovesse ant le bzogn”.
  8.  O “prim-génit”.