La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 104

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Ij Salm[modifiché]

104. Con tut mè cheur i veuj laudete, Nosgnor, mè Dé[modifiché]

Lë scritor a làuda Nosgnor coma 'l Dominator dël mond ch'a sosten minca vita

1Con tut mè cheur i veuj laudete, Nosgnor, mè Dé, perchè Ti 't ses grand! It l'has arvestite d'onor e 'd majestà!

2It ses vestite con na ròba 'd lus e Ti 't dëspieghe la tenda steilà dël cel; 3Ti 't ranges le trav ëd le stansie ch'a son dzora 'd tò palass an sij nebion ëd la pieuva. Ti 't fase dle nivole tò cher, ti 't cavalche dzora j'ale dël vent. 4Ij vent a son ij tò mëssagé e le fiame dël feu a son toe servitriss. 5It ses stàit Ti a pogé ìl mond su soe fondassion: a l'é për lòn che l' mond a podrà mai esse dësbogià. 6It ses stàit Ti a quaté la tèra con dj'océan e a fissé j'aque ch'a stan dzora a le montagne an cel. 7A Tò comand j'aque a son filà via, al son ëd tò tron a l'han slongà 'l pass. 8Le montagne a l'han levasse an àut e le val a son sbassasse fin-a al livel che Ti 't l'avìe stabilì. 9Peui Ti 't l'has fissà un confin frem për ij mar, ch'a quatèisso mai pì la tèra. 10It ses Ti ch'it fase che le sorgiss a vërso d'eva 'nt ij ravin, parèj che ij torent a scoro giù da le montagne.

11Peui a son lor ch'a procuro d'eva da bèive për tute le bestie, e j'aso servaj a-i pasio soa sèi. 12J'osej a fan sò nì dacant ij torent e a canto an mes ai branch ëd j'erbo. 13Da toa ca 'n cel Ti 't mande la pieuva an sle montagne, e i t'ampinisse la tèra con ël frut ëd Tò travaj. 14It ses Ti ch'it fase chërse l'erba për ël bestiam e le piante che la gent a dòvra. It ses Ti ch'it daghe 'l përmess a che la tèra a daga 'd bon-a ròba da mangé, 15ëd vin për rendje content, d'euli d'oliva për féje bërluse la facia, e 'd pan për rinforseje. 16 J'erbo 'd Nosgnor a son bin cudì - ij sitron dël Liban che Chiel a l'ha piantà. 17A l'é là che j'osej a fan ij sò nì e le sigògne a fan soa ca an sij sipress. 18An sij brich a vivo le crave sarvaje e le rochere a servo d'arfugi për le marmòte. 19It ses stàit Ti a fé la lun-a për marché le stagion e 'l sol a sà bin quand ch'a l'é ora 'd calé. 20Ti 't mande 'l top e a ven la neuit, quand che tute le bestie dla foresta a girolo dë stërmà. 21A l'é 'ntlora che ij lion giovo a breugio an serca 'd soe pijàite e a-j dan dapress përché cola-lì a l'é la provenda che Nosgnor a-j procura. 22A l'alba as artiro torna 'nt soe tan-e për arposé. 23A l'é 'ntlora che la gent a va a sò travaj, andoa ch'a sfachin-o fin-a a la sèira.

24Nosgnor, che granda varietà 'd ròbe ch'it l'has fàit! Ti 't l'has faje tute con sapiensa. La tèra a l'é pien-a 'd toe creature. 25Vardé-là l'océan, grand e largh, ch'a furmiola 'd creature d'ògni sòrt, sia grande che pcite. 26Vardé ij bastiment ch'a lo traverso, e 'l Leviatan ch'it l'has falo përché as n'amusa. 27Tùit a dipendo da Ti për ël nutriment ch'a l'han damanca. 28Quand che Ti ‘t i-j lo procure, lor a l'archeujo. Ti 't duverte la man për deje da mangé e lor a na mangio. 29Tutun, s'i të slontan-e da lor, a dròco 'nt lë sparm. Quand ch'it jë 'rtire lë spìrit, lor a meuiro e 'rtorno a la póer.30Quand ch'it jë daghe Tò respir, as crea la vita e Ti t'arneuve la facia dla tèra.

31Che la glòria 'd Nosgnor a dura për sèmper! Lòn ch'a l'ha fàit a-j dà tant piasì a Nosgnor. 32La tèra a tërmola a Sò sguard; le montagne a fumo quand che Nosgnor a-j toca. 33I cantrai a Nosgnor fin-a tant ch'i vivo. I lauderai Nosgnor fin-a a l'ùltim mè respir!

34Che tùit ij mé pensé a-j sio agradì, përchè im arlegro an Nosgnor! 35Che tùit ij pecator a dësparisso da la facia dla tèra; che coj ch'a son gram a scomparisso për sèmper. Che tut lòn che mi i son a làuda Nosgnor! Alejula! Laudé Nosgnor!.