La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 12

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Isaia[modifiché]

12[modifiché]

Càntich ëd ringrassiament për la salvëssa arseivùa[modifiché]

1Col di-lì it cantras: “Nosgnor! It diso mersì, përchè bele s’it j’ere anrabiate contra ‘d mi, toa rabia a l’é pasiasse e ti ‘t l’has consolame. 2Vardé, Nosgnor a l’é vnùit a salveme. A l’é për lòn ch’i l’avrai fiusa e gnun-e tëmme. Ël Signor Dé a l’é mia fòrsa e col ch’a l’ha dame na rason për canté: a l’é Chiel ch’a l’ha salvame”. 3Cantand ëd gòj, i seurtireve a tiré d’eva da le sorgiss ëd la salvëssa. 4An col temp-là i direve: “Ringrassié Nosgnor! Laudé Sò Nòm! Fé conòsse an tra ij pòpoj Soe imprèise! Feje savèj che Nosgnor a l’é potent!”. 5Canté a Nosgnor, ch’a l’ha fàit ëd còse mararavijose, ch’a lo faso savèj për tuta la Tèra! 6Che la gent ëd Gerusalem[1] a s-ciopata le man ëd gòj, përchè a l’é grand ël Sant ch’a stà an mes a vojàutri!”.

Nòta[modifiché]

  1. O “pòpol ëd Sìon”.