Rino Serra/Garcia Lorca/006

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

L’OMBRA DL’ÀNIMA MIA[modifiché]

L’ombra dl’ànima mia
A scapa ‘nt un tramont d’alfabet,
Nebia ‘d lìber
E paròle.

L’ombra ‘d l’ànima mia!

I son rivà a na lìnia doa a finiss
La nostalgìa,
E la gossa dël pior as trasforma
Alabastr dë spirit.

(L’ombra dl’ànima mia!)

Ël fiòch dël dolor
A finiss,
Ma a-i resta la rason e la sostansa
Dël mè vej mesdì ‘d làver,
Dël mè vej mesdì
Dë sguard.

Un tërbul labirint
Dë stèile anfumà
Ampërson-a mie ilusion
Scasi ‘nfiapìe.

L’ombra dl’ànima mia!

E n’arseugn
A monz j’uciade,
Vëddo la paròla amor
Sbrisesse.

Mè arsigneul!
Arsigneul!
It cantes-tu ancor?

Madrid, dzèmber dël 1919