La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 5

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Ij Salm[modifiché]

5. Scota, Nosgnor, mie paròle[modifiché]

Apelandse a la giustissia ‘d Nosgnor e a soe promësse an favor dij sò, l’autor a ciama a Nosgnor d’anterven-e për libereje dai malfasent.

1Për ël magìster dël còro: un Salm ëd David, pr’ esse compagnà dla fluta. Scota, Nosgnor, mie paròle, arsèiv mia anvìa. 2Dà da ment ai mè crij d’agiùt, mè Rè e mè Dé, përchè a l’é a ti ch’a s’àussa mia vos. 3Scota mia vos a la matin, Nosgnor. Minca matin i pòrto mie arceste dnans a ti e i speto con ësperansa.

4Nosgnor,! It pijess gnun piasì ant la malissia; it peudes nen toleré ij pecà dij malfasent. 5A l’é për lòn che j’arogant a peudo nen sté an toa presensa; it l’has an òdio tùti coj ch’a fan ël mal. 6It faras dësparì tùit ij busiard. J’asasin e j’ambrojon a stan an slë stòmi a Nosgnor.

7Mi, contut, a intro an toa ca për toa gran misericòrdia e im prostërno pien ëd reverensa dëdnans al santuari. 8Menme për ël giust senté, ò Nosgnor, sëdësnò ij mè nemis a podrìo ciapeme. Fà che ‘l tò senté a sìa nen trop fatigos për mi da seguité.

9A-i é gnun-a vrità ant le paròle ch’a diso ij mè nemis. A l’han d’anvìa mach ëd fé ‘d mal. Soe paròle ‘d lor a son tanme la fiàira ch’a seurt fòra da na tomba doverta. Soe lenghe a son pien-e ‘d fàusse lusinghe.

10Proclama toa sentensa ‘d condan-a contra ‘d lor; fà ch’a sio lor medésim a tombé ant ij trabucet ch’a l’han piassà. Taparajë vìa për motiv dij tanti pecà ch’a l’han fàit, përchè a son arvirasse contra ‘d ti. 11A l’opòst, ch’a s’arlegro tuti coj ch’a l’han trovà an ti soa sosta ‘d lor. Slarga dzura ‘d lor ël mantel ëd toa protession, parèj che tuti coj ch’at veulo bin a peudo esse ampinì ‘d gòj. 12Ti, ò Nosgnor it benedisse coj ch’a son giust, a j’ansercie con tò scu d’amor.

Version ëd Pinuccia Gamba[modifiché]

SALM 5 - OBADA
Salm ëd David

Scota, ò Nosgnor, ste mie paròle
prësta orija a mè gëmme,
dì che ’d sì a mia orassion, òh mè Rè e mè Dé!
përché it ses ti ch’i suplico, òh Nosgnor!
Da la matin bonora, scota mia vos;
apen-a ch’as fà di a l’é a ti ch’i penso,
a l’é an ti che i spero.
Ti it ses pa un ëd coj Dé ch’a gòd dël fé dij përvers,
nì la canaja as seta a toa tàula,
ij pòch ëd bon a peulo nen stete danans;
ti it peule nen ës-ciairé ij malfasent,
e it rende mut ij busiard.

Nosgnor a l’ha an ghignon ij sanghinari e ij trocion!

Ma mi, mërsì a toa benevolensa,
intro an toa ca e casco an ginojon
an tò templi sant, tut ciapà da toa tëmma.
Guid-me ti, òh Dé dla giustissia;
a motiv ëd la gramissia dij mè nemis
rend seulia toa stra, danans a mi;
përché a l’é nen franca la boca ’d lor-sì,
e ’nt sò cheur a ordisso mach d’angann;
soa gola a l’é na tomba spalancà,
e la lenga a fà na tèila d’anciarm.
Castighje, òh Dé! Dëstorna ij sò dissègn,
taparje via për tui sò malefissi,
e për soa arvira contra ’d ti.
Ma che a sìa content chi an ti a treuva sosta,
ch’a ’rgioijssa sempe. Ti it jë guerne!
ch’a s’arlegra an ti chi a veul bin a tò nòm,
përché ti it benedisse ’l giust, òh Nosgnor
e tò Amor a lo para, ’ma ch’a fà lë scu.