La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 58

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Isaia[modifiché]

58[modifiché]

Ël digiun ch’a-j pias a Nosgnor[1][modifiché]

1“Crija bin fòrt, chita nen ëd crijé. Fà sente toa vos tanme n’arson ëd tromba. Arcòrda a mè pòpol soa infedeltà, a la sëppa ‘d Giacòb ij sò pëccà. 2Pura, lor a smijo d’esse tant religios! Am ciamo tùit ij dì an preghiera përchè im pòrto parèj coma se lor a fusso ‘d gent ch’a fà ‘l bin e che mai a së slontan-a dai comandament ëd sò Dé. A reclamo ch’i-j fasa giustissia; a fan finta dë steme dacant. 3Lor a diso: “Përchè vardes-to nen che nojàutri i foma ‘d digiun? Përchè it fase nen cas a nòstre sùpliche?”. Ma mi iv rëspondo: “A l’é përchè i fase ‘d digiun mach për fé piasì a vojàutri. Vojàutri i feve ‘d digiun e, ant l’istess temp, i séguiteve a crasé coj ch’a travajo për voi. 4A che pro ch’a l’é digiuné quand ch’i séguite mach a cicogné e a rusé an tra ‘d vojàutri? Digiunand an ësta manera, vòstra preghiera a peudrà mai rivé al cél. 5Penseve fòrse ch’i peussa consideré ‘n digiun mach feme ‘d sùpliche tut ël dì, ësbassé la testa tanme ‘n gionch al vent, vestisse ‘d sach nèir e setesse an sù ‘d sënner? É-lo sto-sì ch’i ciame ‘n digiun? Penseve fòrsi parèj ëd fé piasì al Signor? 6Ël 'digiun' ch’i lo ten-o an bon cont a l’é pitòst sossì: liberé coj ch’a son ëstàit butà an përzon ëd manera ingiusta; slegerì ‘l pèis ëd coj ch’a travajo për vojàutri. Lassé lìber ij crasà e gaveje le caden-e dai pé. 7Fé part ëd vòst pan con coj ch’a l’han fam, dé d’arpar a chi ch’a l’ha gnun-a ca da steje. Deje da vestisse a coj ch’a l’han gnente da butesse adòss e dë stërmeve nen dai vòstri parent quand ch’a l’han da manca ‘d vòst agiut. 8Antlora vòst ciàir a brilera coma l’alba, e vòstre ferije a variran ant un moment. Vòstra pietà a sarà vòstra vangarda e vòstra retroguardia a sarà la glòria dël Signor. 9 Antlora, quand ch'i anvochereve ël Signor, chiel medésim av darà la rëspòsta. Ij vòstri crij d’agiut a saran tòst ëscotà. Iv dirai sùbit: “Vardme sì”. 10Se vojàutri i gave vìa da vòstra ca tùit ij giov ëd crasament, se voi i fase nen segn con ël dìl për acusé; 11S'iv dareve vòst pan a chi ch’a l’ha fam e i giutreve coj ch’a son sagrinà, a sarà antlora che vòst ciàir as leverà ant lë scur, e che ‘l top ch’av ëstà tut d’antorn a sarà ciàir tant com a mesdì. Ël Signor av guiderà sèmper, av darà d’eva da bèive an pien desert e a ristabilirà vòstre fòrse. Vojàutri i sareve tanme ‘n verzé bin bagnà, tanme na sorgiss ch’a chita mai ëd vërsé. 12I sareve vojàutri a edifiché torna j’antiche rovin-e; i sodreve le fondassion bandonà da vàire. A diran ëd vojàutri “Vardé-là j’arcostrutor ëd muraje, j’arpopolator ëd sità”.

Ël saba, dì consacrà a Nosgnor[modifiché]

13Se, ëd saba, iv atsnisse dal travajé e, ant ës dì sant, dal meinagé ij vòst anteress; s’iv lo stime un dì d’arfestié; s’iv onore ‘l saba an tut lòn ch’i feve an col dì-lì e i vade nen dapress a vòstre anvìe o i parle sensa cognission, 14antlora i trovreve an mi, ël Signor, vòstra letissia. I sarai mi a deve vn grand onor e iv sodisferai con l’ardità ch’i l’avìa promëttùa a Giacòb, vòst antich. Mi medésim, ël Signor, i l’hai parlà.

Nòte

  1. An cost tòch dël profeta Isaìa, Nosgnor a acusa sò pòpol, ij chërdent, ëd mach fé mostra d'esse religios ma a séguito, ant l'istess temp a fé d'ògni sòrt d'ingiustissie. Nosgnor a sa nen còsa fesse 'd sirimònie religiose s'a son pa compagnà da 'd fàit, da coerensa a soa volontà arvelà ant la vita concreta.