La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giudes/Giudes 4

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Liber dij Giudes[modifiché]

4[modifiché]

Débora e Barach[modifiché]

1Mòrt ch'a l'era Èod, j’israelita a son tornà a ofende Nosgnor con soa cativa condòta. 2Nosgnor, anlora, a l’ha faje tombé 'nt le man ëd Iabin, ël rè canané ch’a regnava a Hasor. Ël general an cap ëd soa armada a l’era Sisara e a stasìa a Haroset Hagoim. 3Iabin a l’avìa neuvsent chèr ëd guèra e a l’avìa crasà sensa pietà j’Israelita për vint agn. Anlora j’Israelita a l’han crijà a Nosgnor ch’a-j giutèissa.

4An col temp-lì a fasìa da giùdes la profetëssa Débora, fomna ‘d Làpidot. 5A dasìa soe sentense sota ‘d palmissi che për lòn a j’ero ciamà: “ij palmissi ‘d Débora”, an tra Rama e Betel, ant le montagne d’Efraim. A l’era lì che j’Israelita a montavo për consultesse con chila quand ch’a l’avìo ‘d plente.

6Débora a l’ha mandà a ciamé Barach, fieul d’Abinoam, da Chedes an Neftali. A l’ha dije: “Ël Signor, Dé d’Israel, a comanda sossì: ‘Buta ansema mila òm ëd le tribù ‘d Neftali e ‘d Zabulon e menje al Mont Tabor. 7I farai che Sisara, general an cap ëd l’armada ‘d Jabin, con ij sò chèr ëd guèra e soe trupe, a ven-o fin-a a ti al fium Chison; a l’é là ch’i-j farai tombé an toe man.

8Barach a l’ha rësponduje a Débora: “S’it ven-e con mi, i j'andrai, ma s’it ven-e pa con mi, i j'andrai nen”. 9Débora a l’ha replicà:”It compagnerai, ma la glòria ‘d costa campagna a sarà nen la toa, da già che Nosgnor a butrà Sisara 'nt le man ëd na fomna”. Anlora Débora a l’é aussasse e a l’é andàita con Barach a Chedes.

10Barach a l'ha convocà le tribù ‘d Zabulon e ‘d Neftali përchè ch’a andèisso a Chedes, e a-i son montà des mila òm. Ëdcò Débora a l’era montà con Barach. 11Un pòch ëd temp anans, Heber, ël Chenita, a l’era separasse da j’àutri chenita, dissendent ëd Hobab, mëssé ‘d Mosè, e a l’avìa piantà soe tende fin-a ai ròl ëd Sananim, ch’a l’é davzin a Chedes. 12Quand Sisara a l’ha savù che Barach, fieul d’Abinoam, a l’era montà an sël Tabor, 13a l’ha mobilisà ij neuv-sent chèr ëd guèra e tùit ij sò òm, e da Haroset-Hagoim fin-a al fium Chison. 14Antlora Débora a l’ha dit a Barach: “Alé! Ancheuj Nosgnor a butrà Sisara an toe man. Nosgnor medésim a seurt a combate dëdnans a ti!”. Antlora Barach a l’é calà dal Tabor, e des mila òm a-j tenìo dapress. 15Coma Barach a l’ha dësfodrà la spa, Nosgnor a l’ha sëmna la confusion an tra tùit ij chèr e le trupe ‘d Sisara, ch’a l’ha bandonà sò chèr ëd guèra e a l’é scapà a pé. 16Barach a l’ha përseguì ij cher e l’armada nemisa fin-a a Haroset-Hagoim: tuti j’òm ëd Sisara a son tombà le vìtime dla spa. A-i na j’é restà viv pì gnun.

17Ant ël mentre, Sisara a l’era scapà a pé fin-a a la tenda ‘d Jael, la fomna d’Heber, ël Chenita, përché a j’era n’aleansa an tra Iabin, rè d’Assor, e ‘l clan d’Heber, ël Chenita. 18Jael a l’é sortìa për arsèive Sisara e a l’ha anvitalo a intré. A l’ha dije: “Intra, signor, intra an mia ca: gnun-e tëmme!”. Sisara parèj a l’é intrà ant la tenda ‘d Jael për stërmessje e arposesse, e Jael a l’ha quatalo con na coerta. 19Sisara a l’ha ciamaje ch’a-j dèissa un pò da bèive përchè ch’a l’avìa sèj. La fomna, parèj, a l’ha dovertà n’oiro ‘d làit, a l’ha falo bèive e a l’ha torna quatalo con la coerta . 20Peui chiel a l’ha dije: “But-te a l’intrada dla tenda e s’at ciamo s’a-i é sì quaidun, rëspondje che ‘d nò”. 21Parèj Sisara, strach mòrt coma ch’a l’era, a l’é andurmisse. A l’é antlora che Jael, la fomna d’Heber, a l’ha ciapà ‘n pichèt dla tenda e con ël martel ant l’àutra man, a l’é avzinassje pòch a pòch, e a l’ha piantaje ‘l pichèt ant ël pols ëd la testa e a l’ha picà e picà fin che ‘l pichèt a l’é intrà an tèra. Parèj Sisara a l’é mòrt. 22Antlora a l’é rivaje Barach, ch’a përseguìa Sisara. Jael a l’é sortìa a arsèivlo e a l’ha dije: “Ven sì e it farai vëdde l’òm ch’it serche!”. Barach a l’é intrà ant la tenda e a l’ha vëddù Sisara, distèis për tèra, con ël pichèt ficà an testa.

23An col dì-lì, Nosgnor a l’ha umilià Iabin, ël rè canané, dëdnans a j’Israelita. 24Ël podèj dj’Israelita dzura Iabib, rè ‘d Canan, a l’é fasse sèmper pì fòrt minca dì, fin-a che a l’é stàit fàit fòra.