Canson/Piemont favolos

Da Wikisource.
Jump to navigation Jump to search

Artorn


Piemont favolos[modifiché]

da Canti popolari piemontesi, dal Piemonte all'Europa, Daniela Piazza editore, Torino 1999 Piemont favolos, 'da Canti popolari piemontesi, dal Piemonte all'Europa, Daniela Piazza editore, Torino 1999'

A j'era na vòlta un mago
pagà da na sgnora forestera
për piassé soa fija da sposa
ant ël pì bel pòst ch'a j'era.

Col mago a l'ha girà
batù pianura e colin-a,
traussà mar e montagna
për serché 'l mej për la sposin-a.

A l'ha vist mila blesse d'ancanté,
ma quaicòs ant ël cheur a-j disìa:
"Va anans, sërca ancora!
Lòn ch'it l'has vist, l'è sensa poesìa!".

Fin che 'n dì, traussand ma montagna,
l'è cascà and un fium picinòt,
ma la maga, soa mare, dal cel:
"Avèj nen por, a l'è 'l Pò col biarlòt!".

E così cunà e portà da j'onde,
a l'ha tacà a sbircé d'antorn,
e pì a s'angrossava col fium
pì chièl magonava 'l ritorn.

La maga, soa mare, anvisasne 'd lolì
a l'ha dije dal cel: "Car me cit,
it ses rivà ant ël Piemont,
la tèra pì bela ch'a l'abio mai dit!".

Anlora col mago content e giojos
a l'ha dije a la mare potenta:
"Disje a la sgnora che mi resto sì
përché l'è tròp bel, l'é pròpi tant bel,
e veuj tenlo mi".