Levo Gatti Mirella/Solitùdin/Solitùdin amisa

Solitùdin amisa

It ses con mi da sempre, solitudin amisa; it compagne mie ore an deul e ant ël boneur.
Le stànsie veuide a arson-o ant ël silensi, antant che mi i të strenzo ant un ambrass.

Dësròla 'l mond soa stra, dëspassionà e sens'ànima. Con chiel, ampërzonà da sent e sent dover, ëd pì e ancora 'd pì is fongoma ant sò turbij ëd sempre...

(Ma ti, mia ment të sfiore, përchè im n'arcòrda 'd ti...)

La gent a n'anviron-a, ël temp a passa, a scor... << Son sempre sì, it compagno, i vivo con toa vita... »
't im dise bësbijand, e tò bësbij pì fòrt a l'é dël vent ëd le paròle dl'umanità, ch'a stà dantorn ëd mi...

E i continuo a marcé, mai sola, mai spërduva: tò ambrass l'é doss, e im lasso cuné da toa presensa...

Le stànsie veuide a arson-o ant ël silensi... ma ti 't im parle ancora, 't ses part dël mè pì creus, e mi... quasi it veuj bin, mia solitudin, solitudin amisa...

2 Marzo 1991

Feuje

Le lerme che, mòle, a calo giù dai bòrd ëd le feuje dësfàite, a pioro, sensa conòsse 'l doman.

Për lor - le feuje - vive la curta stagion ëd la pì bela istà, ùnica, dabon, - ma lor a lo san nen l'é come bandonesse a un'anvìa ëd frisson sensa fin d'un amor ch'as completa, e ch'a finiss mai.

Invidio la bela certëssa dël torné a primavera - dòp la mòrt aparenta dël passì, dël casché, e 'l falò che tut a consuma, ant un ësbuf ëd fum e 'l torné ëd la sënner a la tèra -.

Invidio ël podej dël ritorné, istesse, a primavera - e pura a son d'autre, ma lor, le feuje,

a lo san nen -

e fin-a a che la pianta a viv, ël gieugh beat as ripet

- nasse casché - torné -

antant che j'uman,

quandi che as na van - e a passo le stagion,

le feuje a s'arneuvo e dcò le piante ma lor

- j'uman -

a torno nen

a torno pròpi mai

5-6-90

Penso pì nen

Quand che'l dolor, come na frèida lama, tò cheur feriss, an sj'ale dle memòrie, ti, piora nen, slontan-a toe arcordanse, pensa pì nen, s'it veule vive ancora...

Sara ij tò euj, vëdd nen la primavera pien-a 'd përfum, ant l'aria ch'a s'arneuva, sent nen l'arciam ch'a ven da la campagna, pensa pì nen, s'it veule vive ancora...

Pensa pì nen. Ant ël tò cheur arsara, ma pròpi an fond, j'arcòrd ëd toa esistensa; torna a tò pòst, combat an prima fila,

ant ël mond, quajdun l'avrà damanca 'd ti... ... ma quand che 'l sol së stërma për arnasse, pensa pì nen, s'it veule vive ancora...

1986

Brusé le memòrie

Për pì nen perd-me, ancora, 'nt ël turbij dij pensé, pensé ëd sempre, - pensé 'd còse finìe, arcòrd ëd giornà ch'a son mòrte - ant le score dël temp che, sensa sosta, as dësròla, e ch'a lassa mach sënner, mach un vel 'd sënner grisa sle pianà dël destin, mi àusso lë sguard vers el sol - col sol che tut a brusa e pura a dà vita a la tèra - e im fongo ant ël feu dij sò arson, për brusé le memòrie.

Ag. 90

Lerme 'd sal

Piore ant el segret 'd toa stànsia, ane 'd dolor ch'a vivo ancora, ant el ricord. Seufre, la facia stërmà andrinta al cussin, a sofoché 'd sangiut sangonant e inutij.

El passà a l'é passà, e tut lòn ch'a-i resta cit muce ed sènner che 'l vent ed l'otogn a spatara a pòch a pòch, antant che 'l temp a scor - a pèisa su l'ànima inchieta che a serca sò arpòs, e a sà che mai niente a ritorna dai nostri ane passì, e a l'é van él dolor, e an giuta nen, mai.

Pensé minù a vago ant la memòria, cite cose përduve, che ancora an regalo una pen-a sutila ch'a në scursa la vita; bele che nòstra rason an ripeta

che tut a l'é folìa,

che j'arcòrd as compagno a'd torment che ancor chërso ant ël temp - mach ij fòrt a dësmèntio e as vòlto al doman - ti it piore, ant ël tò cussin tuta la sal ëd toe lerme.

31 Ag. 1990