Levo Gatti Mirella/Solitùdin/Dëstach

Sipari

It ses con mi da sempre, solitudin amisa; it compagne mie ore an deul e ant ël boneur.
Le stànsie veuide a arson-o ant ël silensi, antant che mi i të strenzo ant un ambrass.

Dësròla 'l mond soa stra, dëspassionà e sens'ànima. Con chiel, ampërzonà da sent e sent dover, ëd pì e ancora 'd pì is fongoma ant sò turbij ëd sempre...

(Ma ti, mia ment të sfiore, përchè im n'arcòrda 'd ti...)

La gent a n'anviron-a, ël temp a passa, a scor... << Son sempre sì, it compagno, i vivo con toa vita... »
't im dise bësbijand, e tò bësbij pì fòrt a l'é dël vent ëd le paròle dl'umanità, ch'a stà dantorn ëd mi...

E i continuo a marcé, mai sola, mai spërduva: tò ambrass l'é doss, e im lasso cuné da toa presensa...

Le stànsie veuide a arson-o ant ël silensi... ma ti 't im parle ancora, 't ses part dël mè pì creus, e mi... quasi it veuj bin, mia solitudin, solitudin amisa...

2 Marzo 1991

Luce d'un cel destiss

Piora con mi, si, piora e piora ancora,
Luce d'un cel dëstiss.
L'arbat ëd piomb ch'a marca la tempesta,
compagna ij mè pensé.

Pensé 'd tristessa ch'i peuss nen lassé,
Pensé ricolm d'arcòrd e 'd nostalgia,
Vele 'd costa mia ment,
slansà su j'onde d'un mar sensa ripòs.

Arson-a un pass, arlongh dël mè senté,
Fërmo 'l respir e scoto: pien d'anvìa
ël cheur a bat pì fòrt, e a serca, e a spera...
e a meuir 'd malinconìa...

Piora con mi, sì, piora e piora ancora,
Tramont sensa ilusion,
Destin marcà, arian ch'a manca d'eva,
Amor ch'a deurm... ch'a deurm sota na cros.

Luj 89

Arsèrca

Sercava, ant la neuit sensa lun-a,
la fresca carëssa dël vent:
ma ël vent as ripòsa, e le feuje
stan fërme, a scoté la mia vos.

Sercava, ant la neuit sensa stèile,
la dossa armonia dla pieuva:
ma tut l'é silensi, e le piante
stan fërme, a scoté la mia vos.

Sercava, ant la neuit pien-a d'ombre,
ël bate dël cheur ch'it l'has dàme:
ma ël cheur l'é fermasse, e 'l silensi
stà fërm, a scoté la mia vos.

1987

Stèile filante

Come na stèila d'òr ch'a brila e a passa
ant le neuit pì curte e càude ëd mesa istà,
quand che la vòlta trapontà
e lusenta l'é lì, a doi pass, pròpi dëdnans a j'euj,

tant che a më smija, con na scala cita,
'd podej monté, sù, an àut,
a pijé la giòja ch'a tërmola e am fà gòj, così anciarmanta
ma mi i sai pro, ch'a l'é così lontan-a -

così ti it ses passà 'n costa mia vita,
parpèila 'd feu ch'a brusa e a scàuda ansema:
mi, i l'hai sercà 'd sarete andrinta a 'n còfo

- bin sistemà, la pèrla pì pressiosa -
ma, come stèila d'òr ch'a passa e a meuir,
't ses ësvanì, 'n col cel così davzin...

1987

Aniversari

Canson d'amor che ant el mè cheur t'arson-e,
canson cantà ant ij di dla goj pì pien-a,
ant el dolor, t'im ten-e companìa,
pressios arcòrd d'un tèmp passà, finì...

... canto për tì, amor, ch'it ses perdute
... ant ël mond dle nèbie sombre, sensa avnì...
ant ij seugn mi it serco, ma i peuss nen trovete,
it ses sù, 'nt ël cel, an sj'ale ëd mia canson...

... canto për ti, amor sensa doman,
ch'it deurme l'últim seugn sota le fior...
... canto për tì la mia canson pì bèla,
sensa pioré, 'nt la neuit pì tormentà...

2 Mars 1957 - 2 Màrs 1986

Lëssion ëd vita

(Meditassion)

Giovo ti it ses, e antlora a ti të smija
che 'l mond anter sia tò, e che l'avnì
giojos të speta, con ij brass duvert,
pien ëd promësse, pien ëd tante stra
ch'at toca mach a ti 'd podej percore:
't sërne la diression e it vade avanti,
ti it vade avanti sol, o 'n companìa;
forse it l'avras d'amis, na fomna, ëd fieuj,
ma 'l di ch'a sonerà për ti la ciòca,
a sarà tardi për ricomensé:
sarà tròp tardi për qualunque còsa,
it l'avras mach ël temp për ringreté.

E antlora, amprend ancheuj: - Gnun òmo al mond
l'ha mai vivù ëd pì che la soa vita:
chiel l'ha sernula, chiel a l'ha vivula,
an mes ëd j'àutri, ma squasi sempre sol;
e come sol al mond a l'é rivass-ne,
autërtant sol dal mond a dovrà andess-ne.
Lo pioreran, ma gnun podrà giutelo,
gnun lo compagnerà për costa stra,
gnanca chi ëd pì a sò cheur l'é stàit davzin
sarà con chiel, la man drinta soa man,
për fé 'n manera ch'a së sperda nen,
ch'as senta meno sol.

1985

Nebie: ant toe man, Nosgnor...

Arcan-a e trista, ëd sèira, a l'é la tèra,
e arnosament ëstran-e e misteriose
a son le nébie ch'a ondegio an sij camp.

Chi, come mi, ant le nébie a l'é trovasse,
chi, prima ëd meuire, a l'ha sofert na vita,
chi a l'ha volà ansima a costa tèra

portand a spale un pèis tròp grand për chiel,
chi a veul pì nen combate an prima fila,
costa tristëssa a la comprend, l'é soa.

E antlora chiel, sensa pì gnun ringret,
lassa content le nébie e le tempeste:
co' cheur leger, giumai, peul consëgnesse

ant le man pietose e al confòrt dla mòrt,
savend che mach la mòrt podrà pasielo,
antant che sò còrp, anfin, l'avrà ripòs.

1985

La contraposission

... e tut dantorn a l'era
lànguid e tormentos,
e spers ël cheur batìa,
a spetava l'amor...

... speta, mè cheur, sì, speta,
vnirà dcò tò moment,
moment ed pura fiama
che tut consumerà...

... L'istant che it ëspetave
l'é sì, e a l'é passà,
ma ti, ti it marce ancora,
ancheuj sarà doman...

Parej an col fantasma
ch'a l'é cost nòstr present,
come 'nt në specc as guardo
passà contra futur.

La realtà ti it serche?
Cost veuid così spetral
as peul, forse, colmesse
con mòrt o con amor?

Ma se l'amor a-i era
e a l'é pì nen present,
a-i resta mach na tomba,
a-i resta mach la mòrt.

1985

Dëstach

Dal sol tuta fiama a piovìa
una stissa lusenta
an slë specc bin lustrà.
Davanti, la Cros s'anviscava
ëd nuanse festose an sël ross ëd lë vlu.

E antant una vita a svanìa
e col sofi dla mòrt
a s'alvava ant ël sol...